I SA/Lu 260/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Ś. J. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 lutego 2024 r., znak: 0601-IOV-1.603.16.2023.4 w przedmiocie zawieszenia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. z 17 listopada 2023 r. znak: 308000-COP.603.6.2023.11; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z 12 lutego 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie po rozpatrzeniu zażalenia "A" sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w Lublinie (skarżąca, strona) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 17 listopada 2023 r. orzekające o zawieszeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 9 grudnia 2021 r., znak: 30800-COP.4103.15.2021, do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 21 kwietnia 2023 r,, znak: 0601-IOV- 1.613.1.2023.12 oraz z 12 czerwca 2023 r., znak: 0601-IOV-1.603.1.2023.17. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy: Decyzją z 2 kwietnia 2021 r., znak: 308000-CKK-3.4103.7.2020.49 Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (NLUCS) zmienił spółce rozliczenie w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do września 2016 r. Po rozpatrzeniu złożonego od ww. decyzji odwołania, NLUCS - działający jako organ odwoławczy - decyzją z 9 grudnia 2021 r., znak: 308000-COP.4103.15.2021 utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. Złożona na tą decyzję skarga, została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucona prawomocnym postanowieniem z 24 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 103/22. 18 października 2022 r. do NLUCSK wpłynął wniosek spółki o wznowienie, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p., postępowania zakończonego decyzją NLUCS z 9 grudnia 2021 r. NLUCS wznowił postępowanie, lecz nie stwierdził zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 O.p. i decyzją z 24 lutego 2023 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji NLUCS z 9 grudnia 2021 r. Decyzją z 12 czerwca 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję NLUCS z 24 lutego 2023 r. 18 sierpnia 2023 r. spółka złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją NLUCS z 9 grudnia 2021 r., tym razem powołując się art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W złożonym wniosku jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania, wskazała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 25 maja 2023 r. w sprawie C-114/22. Zdaniem spółki ma on wpływ na treść decyzji ostatecznej NLUCS z 9 grudnia 2021 r. Postanowieniem z 14 września 2023 r., NLUCS w Białej Podlaskiej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną, a następnie postanowieniem z 17 listopada 2023 r., zawiesił wznowione na wniosek spółki postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną NLUCS z 9 grudnia 2021 r., do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 21 kwietnia 2023 r,, znak: 0601-IOV- 1.613.1.2023.12 oraz z 12 czerwca 2023 r., znak: 0601-IOV-1.603.1.2023.17. Jak argumentował, spółka wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na: 1. decyzję DIAS w Lublinie z 12 czerwca 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję NLUCS z 24 lutego 2023 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji NLUCS z 9 grudnia 2021 r.; 2. decyzję DIAS w Lublinie z 21 kwietnia 2023 r., utrzymującą w mocy decyzję własną 19 grudnia 2022 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji NLUCS z 9 grudnia 2021 r. Skargi te dotychczas nie zostały rozpoznane. Jego zdaniem, zaistniała zatem obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Występuje bowiem sytuacja gdy spółka poddała sprawy dotyczące decyzji ostatecznej NLUCS z 9 grudnia 2021 r. kontroli sądu administracyjnego, a następnie zwróciła się do organu o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego tą decyzją. W tych okolicznościach rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, co do zgodności z prawem decyzji LNUCS z 9 grudnia 2021 r. są zagadnieniami wstępnymi dla obecnego postępowania wznowieniowego. Na postanowienie to spółka złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości, celem przeprowadzenia wznowionego postępowania. W ocenie spółki zostało ono wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez błędne uznanie, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w ramach wznowionego postępowania jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez WSA w Lublinie (WSA w Lublinie 24 listopada 2023 r. oddalił skargę w przedmiocie odmowy uchylenia ww. decyzji ostatecznej, postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ostatecznej pozostaje w toku kontroli sądowo - administracyjnej). Postępowania te nie mają bowiem związku z rozpoznaniem sprawy we wznowionym postępowaniu, gdzie przesłanką do wznowienia postępowania pozostaje wyrok TSUE. W uzasadnieniu zażalenia spółka podkreśliła, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne. Zawieszenie wznowionego postępowania wynika z faktu, że organ dostrzega, że wyrok TSUE w sprawie C-114/22 ma istotny wpływ na treść ostatecznej decyzji i skutkuje wydaniem względem spółki korzystnej decyzji podatkowej. Natomiast postępowania sądowo-administracyjne, na które powołuje się organ nie mają żadnego pierwszeństwa przed rozpoznaniem wznowionej sprawy, z uwagi, że przesłanki dotyczące trybów nadzwyczajnych w postępowaniach sądowo-administracyjnych są zupełnie inne, niż przesłanka wskazywana przez spółkę w przedmiotowej sprawie. Nie można zatem mówić o istnieniu zagadnienia wstępnego w sytuacji, kiedy na różnych etapach toczą się postępowania, które co prawda dotyczą tej samej ostatecznej decyzji lecz nie mają ze sobą związku. W każdym z tych postępowań organ obowiązany jest dokonać niezależnej oceny i wydać odpowiednią decyzję. Przywołanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie NLUCS o zawieszeniu postępowania. Jak wskazał, przez "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie, a przy tym musi wykazywać bezpośredni związek z rozpatrzeniem danej sprawy i wydaniem decyzji. Treścią takiego zagadnienia może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne, od rozstrzygnięcia których uzależnione jest rozpatrzenie sprawy administracyjnej. Zgodnie ze stanem faktycznym, NLUCS po wznowieniu postępowania na wniosek spółki - w oparciu o art. 240 § 1 pkt 11 O.p., uzyskał informację, że ta złożyła dwie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na decyzję DIAS w Lublinie z 12 czerwca 2023 r. w sprawie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji NLUCS z 9 grudnia 2021 r. oraz na decyzję DIAS w Lublinie z 21 kwietnia 2023 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji NLUCS z 9 grudnia 2021 r. Skargi nie zostały (na dzień przesłania informacji) rozpoznane przez sąd. Obie ww. sprawy, zawisłe - na dzień wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania - przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, dotyczyły wyeliminowania z obrotu prawnego tej samej decyzji ostatecznej NLUCS z 9 grudnia 2021 r., której dotyczy również postępowanie uruchomione na skutek złożenia kolejnego wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r., II GPS 1/17, w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego przepisu. Uchwała zapadła wprawdzie na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), ale można i należy odnieść ją do przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż treść przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. jest tożsama z treścią przepisu art. 97 § 4 K.p.a. Z treści powyższej uchwały NSA wynika jednoznacznie, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może biec równolegle z nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym zmierzającym do wzruszenia tej samej decyzji ostatecznej. Zatem, zważywszy na zakaz dwutorowości postępowania, wszczęte na wniosek strony postępowanie w trybie nadzwyczajnym, może toczyć się dopiero po prawomocnym zakończeniu tegoż postępowania sądowego. W stanie faktycznym sprawy niewątpliwie doszło do dwutorowości postępowań obejmujących ten sam przedmiot postępowania, bowiem podczas toczących się postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie, zainicjowane zostało postępowanie w trybie nadzwyczajnym. Zatem mając na uwadze art. 201 § 1 pkt 2 O.p. słusznie organ pierwszej instancji uznał, że rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie oceny zgodności z prawem decyzji ostatecznej z 9 grudnia 2021 r., stanowią zagadnienie wstępne w rozpatrywanej sprawie i w konsekwencji zawiesił postępowanie wznowieniowe do czasu prawomocnego zakończenia postępowań sądowoadministracyjnych. Organ uznał jednocześnie, że podnoszona przez spółkę okoliczność, że przesłanki dotyczące trybów nadzwyczajnych w postępowaniach sądowoadministracyjnych są zupełnie inne, pozostaje bez znaczenia. W przypadku zbiegu postępowania sądowoadministracyjnego z wszczętym później postępowaniem wznowieniowym, pierwszeństwo w rozpoznaniu sprawy przysługuje postępowaniu przed sądem. Na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła skargę do tutejszego Sądu, ponownie zarzucając naruszenie: - art. 201 § 1 O.p. polegające na zawieszeniu postępowania wznowionego na wniosek strony wobec uznania, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w ramach niniejszego wznowionego postępowania jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd administracyjny, w sytuacji gdy postępowania przed sądem administracyjnym, na które powołuje się organ nie mają związku z rozpoznaniem sprawy we wznowionym postępowaniu. W zawieszonym postępowaniu przesłanką do wznowienia postępowania pozostaje wyrok TSUE w sprawie C-114/22 stąd też bez znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy mają zapadłe wyroki sądowo - administracyjne w sprawach, na które w zaskarżonym postępowaniu powołuje się organ. Zawieszenie postępowania w związku z powyższym jest wyłącznie taktyką procesową organów podatkowych, które tendencyjnie działają na niekorzyść podatnika; - art. 121 § 1 O.p. poprzez nie przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, co przejawia się w ten sposób, że organ zawiesił w sposób tendencyjny wznowione postępowania w obawie przed koniecznością uchylenia ostatecznej decyzji, co uczynił na niekorzyść spółki jako podatnika. W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu spółka wskazywała, że pomiędzy decyzją ostateczną a wyrokiem Trybunału C-114/22 istnieje związek takiego rodzaju, iż w świetle orzeczenia TSUE powinna zapaść decyzja o odmiennej treści niż decyzja rzeczywiście wydana - orzeczenie TSUE "ma wpływ na treść wydanej decyzji’' – a wobec powyższego wniosła o wznowienie postępowania. Organ postanowieniem z 14 września 2023 r. co prawda wznowił postępowania, lecz następnie niezasadnie zawiesił z uwagi na rzekome istnienie zagadnienia wstępnego. Zdaniem spółki, postępowania sądowo - administracyjne na, które powołuje się organ nie mają żadnego związku z niniejszym postępowaniem, które z uwagi na wyrok TSUE zostało wznowione. Ponadto w powoływanych sprawach zapadły już wyroki, niemniej jednak skarżąca będzie planowała wnieść w tych sprawach skargi kasacyjne. Powyższe jest wskazywane jedynie pobocznie albowiem obecnie zawieszone postępowanie dotyczy potrzeby rozpoznania innej przesłanki wznowieniowej, czego jednak organ tendencyjnie nie chce zrealizować. Postępowania sądowo-administracyjne na które powołuje się organ nie mają żadnego pierwszeństwa przed rozpoznaniem wznowionej sprawy. Powodem wznowionego postępowania jak również postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności są zupełnie inne przesłanki, niż przesłanka na, którą powołuje się spółka w niniejszej sprawie. Nawet jeżeli w toku wznowionego postępowania dojdzie do uchylenia ostatecznej decyzji, to inne postępowania (także sądowo - administracyjne) zainicjowane z zupełnie odmiennej podstawy faktycznej i prawnej, niezależnie od ich wyniku będą mogły zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Nie można zatem mówić o istnieniu zagadnienia wstępnego w sytuacji, kiedy na różnych etapach toczą się postępowania, które co prawda dotyczą tej samej ostatecznej decyzji lecz nie mają ze sobą związku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi natomiast wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu postanowienia w pierwszej jak i w drugiej instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia NLUCS. Istota sporu dotyczy zasadności zawieszenia postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego) dotyczącego decyzji ostatecznej NLUCS z 9 grudnia 2021 r. - określającej zobowiązanie spółki w podatku od towarów i usług - na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Stosownie do tej regulacji prawnej, obligatoryjne zawieszenie postępowania przez organ ma miejsce wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak trafnie wskazał NLUCS, wyróżnia się cztery elementy zagadnienia wstępnego, unormowanego w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., których zaistnienie może uzasadniać zawieszenie postępowania; zagadnienie wstępne: 1) wyłania się w toku postępowania; 2) rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego należy do właściwości innego organu lub sądu; 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem musi ono poprzedzać rozpatrzenie sprawy; 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest więc sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego problemu prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego należy - ze względu na jego przedmiot - do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Zagadnienie wstępne dotyczy zatem sytuacji, kiedy merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone. Co oczywiste, instytucja zawieszenie postępowania podatkowego jest wyjątkiem od określonej w art. 125 § 1 O.p. zasady szybkości i prostoty postępowania podatkowego. To oznacza, że niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca przesłanek zawieszenia postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem organów, podjęcie decyzji w sprawie wznowieniowej zainicjowanej wnioskiem spółki o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. (orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji) jest uzależnione od prawomocnego zakończenia postępowań sądowych dotyczących kontroli decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 12 czerwca 2023 r., znak: 0601-IOV-1.603.1.2023.17 dotyczącej odmowy uchylenia w trybie wznowieniowym przedmiotowej decyzji ostatecznej oraz z 21 kwietnia 2023 r,, znak: 0601-IOV-1.613.1.2023.12 dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu tak wskazane przez organy okoliczności nie wyczerpują przesłanki do zawieszenia prowadzonego postępowania wznowieniowego, określonej w przywołanym wyżej przepisie. Z sytuacja analogiczną do będącej przedmiotem niniejszego postępowaniu zetkną się WSA w Gorzowie Wielkopolskim, który w wyroku z 5 października 2023 r., sygn. akt I SA/Go 251/23 wskazał, że nieuprawniona jest teza organu, że kontrola sądowoadministracyjna decyzji wydanej w wyniku wcześniejszego wznowienia postępowania, tamuje nowe postępowanie i stanowi przesłankę zawieszenia postępowania wszczętego z innej (lub tej samej, np. nowe okoliczności faktyczne) podstawy wznowienia. Wydaje się, że problem dostrzegł w pewnej mierze organ odwoławczy, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołując się na uchwałę NSA z 5 czerwca 2017 r. II GPS 1/17 stwierdził, że w przypadku równolegle toczącego się postępowania sądowodadministracyjnego i podatkowego, obowiązkiem organu jest wszcząć postępowanie, a następnie je zawiesić do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowowoadmnistracjnego. Wyprowadził jednak w ocenie Sądu, niezasadne wnioski na tle rozpoznawanej sprawy. Organ zupełnie nie zauważył, że w rozpoznawanej sprawie nie toczy się postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące kontroli tzw. decyzji wymiarowej NLUCS z 9 grudnia 2021 r. Zawisłe przed sądem administracyjnym postępowania dotyczą kontroli decyzji ostatecznej z 21 kwietnia 2023 r., wydanej w postępowaniu wznowieniowym, na innej postawie prawnej (art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p.) oraz decyzji ostatecznej z 12 czerwca 2023 r. wydanej w postępowaniu nieważnościowym, tj. w zupełnie innym trybie. Niniejsza sprawa dotyczy natomiast wniosku spółki o wznowienie postępowania zakończonego decyzją NLUCS z 9 grudnia 2021 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Rację zatem ma skarżąca wskazując, że wynikające z art. 240 § 1 przesłanki wznowienia postępowania mają byt niezależny, samodzielny i w takim zakresie winny być rozpoznawane przez organ. Oczywiście mogą one występować kumulatywnie. Tym samym nieuprawniona jest teza organu, że kontrola sądowoadministracyjna decyzji wydanej w wyniku wcześniejszego wznowienia postępowania oraz prowadzenie postępowania nieważnościowego, tamuje nowe postępowanie i stanowi przesłankę zawieszenia postępowania wszczętego z innej postawy wznowienia. Odnośnie przywołanej przez organy uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r. sygn.. akt II GPS 1/17, wskazać należy, że z jej treści wynika, że dotyczy ona sytuacji, w której wznawiane jest postępowanie w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia. Tymczasem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przedmiotem kontroli WSA w Lublinie jest - jak wyżej wskazano - decyzja ostateczna z 21 kwietnia 2023 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oraz z 12 czerwca 2023 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności tej decyzji ostatecznej. Uchwała ta nie dotyczy zatem sytuacji tożsamej z niniejszą sprawą. Oczywistym zatem jest, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w niniejszej sprawie zmierza do wzruszenia innej decyzji ostatecznej, aniżeli decyzje będąca przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Wyroki, które zapadną we wskazanych przez organ sprawach (sąd pierwszej instancji obydwie skargi oddalił), nie powinny mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. Orzeczeniami tymi sąd administracyjny rozstrzygnie bowiem, czy zasadna była odmowa uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. oraz odmowa stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Ocena wystąpienia tych przesłanek, która zostanie dokonana przez sąd administracyjny, nie może mieć związku z oceną czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 25 maja 2023 r. w sprawie C-114/22 ma wpływ na treść decyzji wymiarowej z 9 grudnia 2021 r. (podstawa wznowienia postępowania podatkowego opisana w art. 240 § 1 pkt. 11 O.p.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NLUCS jako wydane z naruszeniem art. 201 § 1 pkt 2 O.p. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł należne na podstawie § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 763). Rolą organu rozpoznającego sprawę ponownie będzie uwzględnienie wskazań Sądu wynikających z treści niniejszego uzasadnienia. Tym samym po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania (postanowienie NLUCS z 14 września 2023 r. o wznowieniu postępowania), stosownie do jego wyniku, organ winien wydać decyzje, o której mowa w art. 245 § 1 O.p.