I SA/Lu 269/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia I. odrzucić skargę, II. pozostawić bez rozpoznania wniosek [...] o przyznanie prawa pomocy. Po wniesieniu skargi przez [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 18 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej spółki, wezwany został do : I. złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: Dz.U. z 2016 r. poz. 718) – dalej p.p.s.a. - pod rygorem pominięcia udziału pełnomocnika w dalszym postępowaniu i pominięcia dokonanych dotąd czynności w sprawie; II. usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia b) złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS) - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że braki formalne skargi należy usunąć w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Ponieważ w toku postępowania sądowoadministracyjnego strona wznosiła o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik Spółki został też wezwany, w terminie 7-dniowym, do wypełnienia i zwrotu do tutejszego sądu urzędowego formularza PPF, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwania oraz formularz PPF (wysłane jedną przesyłką) doręczone zostały pełnomocnikowi strony w dniu 10 maja 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.36), lecz pozostały bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: 1.Przepis art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. nakłada na wnoszącego pismo procesowe do Sądu obowiązek jego podpisania lub podpisania go przez przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto, jeżeli skargę wnosi podmiot podlegający rejestracji w K. Rejestrze Sądowym to w celu udokumentowania należytej reprezentacji strony skarżącej zobowiązany jest do przedłożenia dokumentu, z którego wynikałoby to umocowanie. Powszechnie przyjmuje się w praktyce sądowej, że dokumentem tym jest odpis KRS. Zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a w takiej sytuacji, zgodnie z art. 216 p.p.s.a., stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, od której pobiera się wpis stosunkowy (z art. 231 p.p.s.a). Pełnomocnik strony wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo szczegółowego pouczenia w tym zakresie, nie wskazał. Nie uzupełnienie braków formalnych skargi uniemożliwiło nadanie sprawie dalszego biegu. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Jak wskazano wyżej, wezwania do usunięcia braków formalnych skargi zostały doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 10 maja 2016 r., zatem siedmiodniowy termin przysługujący stronie na usunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi upłynął z dniem 17 maja 2016 r. Braki formalne skargi nie zostały usunięte, wobec czego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. 2.Stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, wobec czego, na podstawie tegoż artykułu w zw. z art. 258 § 1, 2 pkt. 6 i § 4 należało zarządzić jak w sentencji.