I SA/Lu 270/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: - odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi A. O. w dniu 22 czerwca 2009r. (k. 18 akt sądowych). W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej złożył pismo procesowe z dnia 29 czerwca 2009r., nazwane "zażaleniem na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 10 czerwca 2009r...." zarzucając naruszenie art. 218 i 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o jego uchylenie (k. 21 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie "p.p.s.a." od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wymagania jakie musi spełniać skarga kasacyjna określa art. 176 p.p.s.a. Z uregulowań zawartych w tym przepisie wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Powinna ona czynić zadość wymaganiom, jakie ogólnie zostały sformułowane w art. 46 § 1 p.p.s.a. w odniesieniu do pism pochodzących od strony (wymogi formalne) oraz dla niej przewidziane (wymogi materialne). Skarga kasacyjna niespełniająca wymogów formalnych może ulec konwalidacji w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Wymogami materialnymi skargi kasacyjnej są: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji. Dodać należy, że przytoczenie podstaw kasacyjnych nie może sprowadzać się tylko do powołania przepisu ustawy i ogólnikowego wskazania rodzaju naruszenia norm prawnych. Przepis art. 174 p.p.s.a. wymienia podstawy kasacji, określając wyraźnie przyczyny, na podstawie których można zaskarżyć orzeczenie sądu I instancji, co oznacza, że podstawy te muszą być jednoznacznie powołane w środku prawnym określonym "skargą kasacyjną". Zarzuty niepoparte należytym uzasadnieniem, to nieusuwalny brak skargi kasacyjnej, który czyni ją niedopuszczalną (zob. post. SN z dnia 6 grudnia 1996 r., II UKN 24/9, OSNAPiUS 1997/13/242). Nadto przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. określa na jakie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje zażalenie. Należy wskazać, iż zażalenie jest środkiem odwoławczym od wskazanych w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień incydentalnych, niekończących postępowania w sprawie. Z dyspozycji art. 176 p.p.s.a. oraz art. 194 § 3 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem odwoławczym w stosunku do zażalenia. Błędne nazwanie czynności procesowej nie przesądza jeszcze o jej treści, jednakże ograniczenie rygoryzmu procesowego w odniesieniu do zażalenia w porównaniu ze skargą kasacyjną nie pozwala na "automatyczne" zakwalifikowanie wniesionego zażalenia jako skargi kasacyjnej, w szczególności jeżeli dokonanie określonej czynności procesowej - w tym wypadku zażalenia - jest niedopuszczalne. Analiza pisma procesowego z dnia 29 czerwca 2009r., zawierającego środek odwoławczy na postanowienie Sądu I instancji odrzucające skargę, jednoznacznie prowadzi do wniosku, że jest to zażalenie, a nie skarga kasacyjna. Pismo to zostało zatytułowane "Zażalenie na postanowienie". Ponadto w osnowie wniosku autor pisma jednoznacznie oświadczył: "zaskarżam powyższe postanowienie...". Uzasadnienie tegoż pisma kończy sformułowanie: "W tym stanie rzeczy zażalenie stało się konieczne ". W treści pisma jego autor nie odwołuje się do uregulowań prawnych dotyczących skargi kasacyjnej (art. 173, 174 czy 176 p.p.s.a.), nie formułuje podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia z art. 174 p.p.s.a., nie precyzuje czy orzeczenie jest zaskarżone w całości czy w części, a nadto wnosi o jego "uchylenie", zatem trudno uznać, że wniesiony środek prawny nie jest zażaleniem, a skargą kasacyjną. Przedmiotowe pismo nazwane zażaleniem złożył w imieniu strony profesjonalny pełnomocnik adwokat A. O., która podlega dodatkowym wymogom związanym z wykonywaniem zawodu adwokata, w związku z czym oczekiwać trzeba należytej staranności w prowadzeniu spraw przed sądem. W tej sytuacji przedmiotowe zażalenie na podstawie art. 173 i art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a należało odrzucić jako niedopuszczalne.