I SA/Lu 275/96

Wskazana w art. 204 i art. 205 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe /Dz.U. 1991 nr 118 poz. 512 ze zm./ kolejność zaspokojenia wierzycieli przez syndyka, nie wyłączała prawa organu podatkowego do realizacji prawa zastawu stosownie do art. 312 Kc w związku z art. 328 Kc i art. 23 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt podatkowych Masy Upadłości Fabryki Mebli wynika, że po ogłoszeniu upadłości Fabryki w dniach 21 i 28 lutego 1995 r na konto Urzędu Skarbowego przekazano kwotę 23.066 zł 30 gr będącą należnością Fabryki za towary sprzedane firmie "M.". W dniu 23 i 30 marca 1995 r. powyższa kwota została, stosownie do art. 27 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zaliczona na zaległość w podatku obrotowym za maj 1993 /8.624,67 zł/ i w podatku od towarów i usług za luty 1994 /14.441,63 zł/. Okoliczności te wynikają z kart kontowych Fabryki prowadzonych przez Urząd oraz zawiadomień o zarachowaniu wpłaty adresowanych do Fabryki. Następnie decyzjami podjętymi w trybie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, wydanymi w dniu 27 kwietnia, 29 maja, 20 czerwca, 19 lipca i 22 sierpnia 1995 r., skierowanymi wobec Masy Upadłości Fabryki i doręczonymi Syndykowi, Urząd określał zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do czerwca 1995 na podstawie danych zawartych w deklaracjach podatkowych Masy Upadłości. Nie można więc uznać, iż dopiero we wrześniu 1995 r. Syndyk dowiedział się o sposobie zaliczenia wpłaty dokonanej dobrowolnie na konto Urzędu. Niewątpliwa jest również okoliczność, że należność wpłacona przez firmę "M." była wierzytelnością (...) Fabryki Mebli i stosownie do art. 23 w. cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych była obciążona ograniczonym prawem rzeczowym - zastawem z tytułu ciążących na Fabryce zobowiązań podatkowych. Urząd Skarbowy dysponował również tytułami wykonawczymi wystawionymi w dniu 22 lipca 1993 r., w dniu 23 marca 1994 i w dniu 23 września 1994 r. obejmującymi nie zapłacone zobowiązania podatkowe w podatku obrotowym oraz w podatku od towarów i usług. W związku z tym wskazana w art. 204 i art. 205 prawa upadłościowego, kolejność zaspokojenia wierzycieli przez Syndyka, nie wyłączała prawa organu podatkowego do realizacji prawa zastawu stosownie do art. 312 kc w związku z art. 328 Kc i art. 23 w. cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Równocześnie istotną jest okoliczność, że Urząd Skarbowy był nie tylko wierzycielem ale i organem egzekucyjnym prowadzącym postępowanie egzekucyjne nadal po ogłoszeniu upadłości, stąd dobrowolna nawet wpłata kwoty częściowo pokrywającej należność pieniężną będącą przedmiotem egzekucji, nie mogła być uznana za wpłatę nienależną w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Z akt sprawy nie wynika, by Syndyk wnioskował o zaliczenie wpłaty na poczet przyszłych zobowiązań lub kwestionował wcześniej doręczone decyzje określające wysokość zobowiązań podatkowych Masy Upadłości. Ponieważ w ślad za deklarowaną wysokością zobowiązania w podatku od towarów i usług Masa Upadłości nie dokonała zapłaty należnego podatku, organ podatkowy, zgodnie z art. 5 ust. 3 w. cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zobowiązany był wydać decyzję określającą wysokość tego zobowiązania. Wobec powyższego zaskarżona decyzja zgodna jest z prawem, stąd skarga, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, podlega oddaleniu.