I SA/Lu 277/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi H.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wobec braku formalnego skargi wezwano skarżącą do jego usunięcia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 20 maja 2014r. (k. 7). Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego w terminie, złożyła jedynie w dniu 23 maja 2014r., pismo procesowe w którym polemizowała z zasadnością opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Warunki formalne skargi do sądu administracyjnego ustawodawca określił w treści art. 46, art. 57 § 1 i art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - ppsa. Wniesiona do Sądu skarga nie spełniała niezbędnego wymogu formalnego w postaci podania wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 215 § 1 ppsa). Brak podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, wobec którego niemożliwe było nadanie sprawie dalszego biegu poprzez określenie kwoty wpisu sądowego od skargi i wezwanie skarżącej do jego uiszczenia, jako brak formalny skargi podlegał usunięciu w trybie art. 49 § 1 ppsa. W sprawie stosowne wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 maja 2014 r. Skarżąca nie uzupełniła wyżej wskazanego braku formalnego. Powyższe okoliczności obligowały Sąd do stwierdzenia, że pomimo wszczętej procedury przewidzianej w art. 49 § 1 ppsa, mającej na celu sanowanie braku formalnego skargi, nadal pozostaje ona dotknięta tego rodzaju brakiem, co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ppsa Sąd skargę odrzucił.