I SA/Lu 28/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B.K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie został w żaden sposób uzasadniony. Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do rozpatrzenia tego wniosku i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a". Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwala na wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, kiedy nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Oczywistym też jest, że uprawdopodobnienie jednej z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskującym, który chce na tej podstawie uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne, a wstrzymanie wykonania może dotyczyć jedynie aktu, który jest przedmiotem skargi i nadaje się do wykonania. Zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która jest decyzją nadającą się do wykonania i podlegającą wykonaniu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy zważyć należy, iż skarżąca nie próbowała nawet wykazać, uprawdopodobnić, iż wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków faktycznie w sprawie niniejszej zaistniały. We wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżąca nie przedstawiła żadnej okoliczności przemawiającej za takim rozstrzygnięciem. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, w sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, to na nim właśnie spoczywa obowiązek wykazania konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazania, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Ponadto wskazać stronie należy, iż gdyby okazało się - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji przez Sąd - iż zaskarżona decyzja istotnie narusza prawo, to stronie przysługiwać będzie zwrot wyegzekwowanej należności. W tych okolicznościach działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.