I SA/Lu 28/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, NSA Anna Kwiatek, Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji I. oddala skargę; II. przyznać adwokatowi M. C., wykonującemu zawód w kancelarii adwokackiej, wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I SA/Lu 28/14 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej – O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej (dalej – DIS) utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...], w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w sentencji decyzji DIS z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł od dywidendy za rok 2012. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika, że w dniu 18 września 2013 r. A. W. (dalej – podatniczka, skarżąca) doręczono decyzję z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł od dywidendy za rok 2012. Postanowieniem z dnia [...] DIS na podstawie art. 215 § 1 O.p. z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w sentencji tej decyzji. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie. W jego uzasadnieniu nie wskazała żadnych konkretnych zarzutów ani natury procesowej, ani dotyczących naruszenia przepisów materialnego prawa podatkowego. Zwróciła natomiast uwagę, że organ podatkowy jest zobowiązany do perfekcyjnego działania. Podkreśliła, że zaistniałe w sprawie okoliczności traktuje jako "przejaw sprzeczności, tego co powinno być w jedności, między tym co jest realizowane, a tym co wynika z systemu wartości tkwiącego we wnętrzu każdego człowieka, a w tym wypadku Urzędnika Organu Podatkowego i w działaniach w ramach tak często powoływanego jako podstawy decydowania uznania administracyjnego". W dalszej części zażalenia obszernie przedstawiła zarzuty przeniesione z odwołania od decyzji DIS z dnia [...] oraz wskazała na szereg nie mających związku ze sprawą okoliczności. Rozpatrując zażalenie DIS wyjaśnił, że tryb i sposób sprostowania wydanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć reguluje art. 215 § 1 O.p, który stanowi, że organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, sprostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W decyzji z dnia [...], na stronie 1, w wierszu 9 od dołu, cytując treść utrzymywanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji, z dnia [...], użyto jej niepełnej nazwy, omyłkowo pomijając wyraz: "odmowy". Jednak z treści tej decyzji i akt sprawy wynika, że dotyczy ona odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od dywidendy za rok 2012, a nie zwolnienia płatnika z obowiązku poboru tego podatku. Oznacza to, że zawarte w decyzji sformułowanie, z którego wynika, że decyzja dotyczy zwolnienia płatnika, stanowiło oczywisty błąd pisarski, podlegający sprostowaniu. DIS podkreślił, że przepisy O.p. przewidują możliwość sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej jaką było podanie niepełnego przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. Dokonane sprostowanie nie prowadziło do zmiany oceny stanu faktycznego ani prawnego wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie organu nie ulega również wątpliwości, że stwierdzona omyłka ma charakter oczywisty, a w związku z tym mogła być skorygowana w trybie przewidzianym w art. 215 § 1 O.p. Odnosząc się do argumentacji zażalenia związanej z dysponowaniem przez organ podatkowy wszelkimi instrumentami i fachową kadrą, które umożliwiają (a przynajmniej powinny umożliwiać) wydawanie prawidłowych rozstrzygnięć, DIS wyjaśnił, że fakt wykrycia i skorygowania w sposób zgodny z prawem omyłki, zdaje się potwierdzać, że organ takim fachowym zapleczem dysponuje. Na zakończenie DIS podkreślił, że podnoszone przez skarżącą w zażaleniu zarzuty odnoszące się do merytorycznej treści rozstrzygnięcia wydanego w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł od dywidendy za rok 2012, nie mogą być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie podatniczka podała, że skarży postanowienie z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł od dywidendy za rok 2012. W lakonicznym uzasadnieniu skargi wskazała, że wydane w stosunku do niej rozstrzygnięcia są niezgodne z prawem oraz że "ulgi podatkowe przyznawane są bardzo dużym podmiotom gospodarczym i supermarketom, a od małego podatnika realizuje się prawo podatkowe bezwzględnie nie zważając na jego sytuację". W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej nie jest zasadna gdyż zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu jest postanowienie DIS z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] w sprawie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki w sentencji decyzji z dnia [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego w kwocie [...] zł od dywidendy za rok 2012. Zgodnie z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Pojęcia błędu rachunkowego oraz oczywistej omyłki nie zostały w powołanym przepisie zdefiniowane, a więc za zasadne należy uznać odwołanie się do ich potocznego znaczenia, mając na względzie utrwalone orzecznictwo. Błąd rachunkowy jest to nieprawidłowość w zakresie działań arytmetycznych. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy natomiast rozumieć m.in. widoczne - dokonane wbrew zamierzeniu organu - niewłaściwe użycie określonego wyrazu lub inną mylną pisownię (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska "Ordynacja podatkowa, Komentarz", Toruń 2012, str. 173). W orzecznictwie przyjmuje się, że z omyłką mamy do czynienia, gdy wyrażono w tekście coś, co bez wątpienia jest niezgodne z myślą i zamiarem organu, a do czego doszło przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów lub omyłkę pisarską. Cechą wspólną błędu rachunkowego oraz oczywistej omyłki jest ich nieistotność dla treści rozstrzygnięcia. Ta cecha również wyznacza granice, w jakich organ jest uprawniony do skorygowania swojego błędu w drodze postanowienia o sprostowaniu. Sprostowanie może prowadzić do wyeliminowania z decyzji drobnych błędów i omyłek, których usunięcie nie wywiera wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną. Nie jest dopuszczalne konwalidowanie w tym trybie innych braków decyzji lub postanowienia, w szczególności sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 24 lutego 2000 r., III SA 761/99, LEX nr 79231). Przedmiotem sprostowania nie mogą być zatem ustalenia organu dotyczące stanu faktycznego sprawy, obowiązującego prawa czy kwalifikacji prawnej (por. wyroki NSA w sprawach: I SA/GD 984/97, SA/Wr 1084/91, III SA 1466/87). Sprostowana zaskarżonym postanowieniem omyłka pisarska polegająca na wskazaniu na stronie 1 w wierszu 9 od dołu decyzji z dnia [...], niepełnej nazwy utrzymanej w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], poprzez pominięcie wyrazu "odmowy" stanowi w ocenie sądu omyłkę o charakterze oczywistym, która podlega sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. art. 215 § 1 O.p. Oczywistość sprostowanej omyłki nie budzi wątpliwości w zestawieniu z treścią sprostowanej decyzji oraz aktami sprawy. Tym samym należy uznać, że ujawniona omyłka stanowiła ewidentny, niezamierzony błąd pisarski, który w sposób prawidłowy w toku postępowania został wyeliminowany przez DIS. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski należy stwierdzić, że brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.).