I SA/Lu 28/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Kolegium w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2015 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Skarżący wnioskiem z dnia 23 lutego 2017 r. wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2017 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od każdej opłaty sądowej ponad kwotę 20 złotych i ustanowienie adwokata. Postanowienie to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowieniem z dnia 4 maja 2017 r. Skarżący ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata (wniosek z dnia 19 lipca 2017 r.). W toku niniejszego postępowania skarżącemu przyznane zostało już prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Tym samym ponowna ocena tego, czy zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata stała się zbędna. Odstępując od wezwania skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie druku PPF referendarz sądowy kierował się tym, że wniosek skarżącego, z przyczyn wyżej wymienionych, nie może być poddany merytorycznej ocenie. Wypełniony druk PPF stanowi zaś środek dowodowy istotny przy merytorycznej ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zatem brak wypełnionego druku PPF pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, co czyni zasadnym odstąpienie od wezwania skarżącego do wypełnienia druku PPF. Wobec powyższego działając na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie postanowienia.