I SA/Lu 282/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Referent stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji po rozpatrzeniu zażalenia D. K. na postanowienie Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] o uznaniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej za nieuzasadnione, uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...]. Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia [...] ZUS Oddział Wojewódzki Inspektorat w R.uznał zgłoszone zarzuty nieistnienia egzekwowanych składek oraz przedawnienia za nieuzasadnione, a Dyrektor Oddziału Wojewódzkiego ZUS odmówił uznania zarzutów nieistnienia egzekwowanych należności oraz ich przedawnienia. Na postanowienie Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego ZUS D. K. złożyła do Dyrektora Izby Skarbowej zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny, ze względu na nie rozpatrzenie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z art. 33 pkt 6 ustawy egzekucyjnej. Postanowieniem z dnia [...]. ZUS Oddział Wojewódzki Inspektorat w R. uznał za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Stwierdził, iż tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie deklaracji rozliczeniowych i korygujących złożonych przez zobowiązaną w dniu 6 listopada 2007 r., które zawierały wymagane pouczenie. W tym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor ZUS Oddział Wojewódzki uznał za nieuzasadnione zgłoszone pismem z dnia 10 grudnia 2008 r. zarzuty, wydając w tej sprawie postanowienie z dnia [...]. Na to postanowienie D. K. również złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej. Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej w stosunku do D. K. za uzasadniony i umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o jego uchylenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do ( 2 art. 50 powołanej ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z brzmienia cytowanych wyżej przepisów, legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacji materialnej) oraz przez wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacji formalnej). Obok podmiotów instytucjonalnych, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność obrony obiektywnego porządku prawnego (prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym), skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Kryterium interesu prawnego ma natomiast charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu. Tym samym interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie mu uprawnienia lub zwolnienia go z nałożonego obowiązku. Organ, który orzekał w sprawie w I instancji nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi, gdyż nie ma on interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie przewidują bowiem dwojakiego rodzaju uprawnień organu administracji publicznej - z jednej strony do władczego rozstrzygania sprawy, a z drugiej uprawnień strony, która w skardze kwestionuje takie rozstrzygnięcie. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. Organ działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez nieuprawniony podmiot bowiem podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie w I instancji (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511) Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało uznać jako niedopuszczalną, orzekając jak w sentencji.