I SA/Lu 295/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2007 r. postanawia - odmówić R. P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia 23 maja 2013r. w sprawie I SA/Lu 295/13. Wyrokiem z dnia 23.05.2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2007 r. W dniu 20.06.2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zapadłego w sprawie. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że niezachowanie terminu spowodowane zostało nieświadomością skarżącego o zapadłym rozstrzygnięciu, gdyż przesyłka zawierająca zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy była dwukrotnie awizowana. Wyjaśnił, że podany do korespondencji adres jest prawidłowy, przy czym we wskazanej lokalizacji znajduje się kilkanaście lokali użytkowych i zdarzało się dość często, że przesyłki lub awiza dostarczane były pod inny adres. Podkreślił, że do firmy przychodzi codziennie kilkanaście listów i wszystkie są regularnie odbierane przez pracowników zatrudnionych w godz. od 8 do 16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 2 ppsa, w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Należy zauważyć przy tym, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona zaprezentowaną argumentacją w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania pomimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności. W ocenie Sądu, argumentacja wniosku nie uzasadnia przyjęcia tezy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Bezspornym jest, że wskazany przez skarżącego adres do korespondencji był prawidłowy. Samo zaś oświadczenie skarżącego, że zdarzały się pomyłki w doręczeniach oraz, że korespondencja jest regularnie odbierana przez pracowników w godz. od 8 do 16 i brak odbioru jakiejkolwiek przesyłki nie powinien się zdarzyć nie jest wystarczające do uznania, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Nie jest wystarczające do uznania, że skarżący ze swojej strony poczynił wszystko, co możliwe celem dokonania czynności w terminie. Zauważyć przy tym należy, że osoba prowadząca działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu. W ocenie Sądu, skarżący nie próbował nawet wykazać okoliczności podważających wiarygodność doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Zważając, że uprawdopodobnienie jest instytucją o wiele mniej restrykcyjną od udowodnienia, gdyż strona powinna jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności wykazywania ich w sposób ostateczny to, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w złożeniu wniosku o uzasadnienie wyroku z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego, na podstawie art.86 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji.