I SA/Lu 297/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej A. W. za zaległości podatkowe spółki T.-M. sp. z o.o. z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2010-2014, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. strona skarżąca zwróciła się do tutejszego sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Strona wyjaśniła, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że w czasie kiedy biegł termin do uiszczenia wpisu od skargi strona była na urlopie, a w ostatnim dniu urlopu podatnik nie mógł wrócić do domu i dokonać wpisu z uwagi na pogarszający się stan zdrowia związany z cukrzycą. W ostatnim dniu terminu na uiszczenie wpisu tj. 29 sierpnia 2016 r. samopoczucie strony uległo pogorszeniu do tego stopnia, że strona straciła przytomność. Objawy związane z chorobą utrudniające dokonanie wymaganych czynności występowały także w dniu 30 sierpnia 2016 r. Dopiero w dniu 31 sierpnia 2016 r. możliwe było uiszczenie wpisu na dowód czego strona załączyła stosowny wydruk potwierdzający dokonanie wpisu przelewem bankowy w dniu 31 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2014 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a). Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok w sprawie II FZ 477/12, LEX nr 1333338). Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. We wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca powołuje się na chorobę, która uniemożliwiała jej terminowe uiszczenie wpisu od skargi. W kontekście powyższego, należy wskazać stronie skarżącej, że w ocenie Sądu, przewlekła choroba nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Niekoniecznie bowiem musi wykluczać możliwość dokonania czynności procesowych przez stronę. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione. W ocenie Sądu strona skarżąca, poza oświadczeniami obrazującymi trudności jakie niesie za sobą choroba strony nie wykazała ona, że w analizowanej sprawie problemy zdrowotne wykluczyły (obiektywnie), możliwość poprowadzenia swojej sprawy. Sama niezdolność uiszczenia wpisu wywołana chorobą nie oznacza jeszcze niezdolności do poprowadzenia swoich spraw w sposób należyty, czy to własnym działaniem, a w przypadku trudności z poruszaniem przy pomocy innych osób. Zdaniem Sądu, strona nie uprawdopodobniła, że dołożyła wszelkich starań przy prowadzeniu swoich spraw, a pomimo to nie mogła ani sama, ani przy pomocy osób trzecich dokonać czynności w terminie. Podsumowując, skoro strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, to jej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.