I SA/Lu 298/06

Dnia 2 czerwca 2006 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na wezwanie Burmistrza z dnia [...] Nr - w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej postanawia - odrzucić skargę. Dnia 4 kwietnia 2006 roku wpłynęła do Urzędu Miejskiego, wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Burmistrza, skarga J. H. "na zarządzenia /bez numeru/ Burmistrza /.../ z dnia [...] i [...] w sprawie [...]", w której "na podstawie art.101 w związku z art.11a ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym /.../" oraz art.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o orzeczenie nieważności zaskarżonych zarządzeń jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa, a w uzasadnieniu podał, iż na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Burmistrz nie udzielił żadnej prawnej odpowiedzi, zasłaniając się brakiem akt postępowania administracyjnego, zaś przepisy kpa nie przewidują wydawania zarządzeń, ani żądania opłat od podań i za odpisy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że zarzuty skargi są bezzasadne, w sprawie [...] nie wydawał zarządzeń, a stanowiska w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie mógł zająć, gdyż nie dysponował aktami sprawy, które z odwołaniem skarżącego przedstawione zostały Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, o czym stronę poinformowano. Ponieważ jedną skargą może być zaskarżona tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność lub bezczynność, a w jednym piśmie J. H. zaskarżono więcej niż jeden akt, przewodniczący zarządził rozdzielenie skarg zgodnie z art.57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./. W konsekwencji, rozpoznaniu w sprawie niniejszej podlega skarga na "zarządzenie" Burmistrza z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym /Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz.1591 ze zm./ określają, między innymi, prawa i obowiązki wójta /burmistrza, prezydenta miasta/ jako organu gminy – jednostki samorządowej, o której mowa w art.1 tej ustawy. W szczególności przewidują one uprawnienie wójta do wydawania zarządzeń zawierających regulacje o charakterze organizacyjnym lub przepisy porządkowe /por.: art.26a, art.33 ust.2 i art.41 ust.2 wymienionej ustawy/. Zarządzenia takie /ściślej - niektóre z nich/ mogą podlegać kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne zgodnie z art.101 powołanej ustawy oraz art.3 § 2 pkt 5 i 6 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak jednak podano w skardze, zaskarżone "zarządzenie" podjęte zostało w postępowaniu administracyjnym oznaczonym numerem [...]. Z akt zaś tego postępowania wynika, że pismem z dnia 23 marca 2004 roku Burmistrz wezwał J. H., jako stronę tego postępowania, do uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości zł.5,00 od wniesionego podania w terminie 7. dni z pouczeniem, że nieuiszczenie opłaty spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art.64 § 2 kpa oraz art.6 pkt 1 ustawy z dnia 9 września o opłacie skarbowej /Dz.U. z 2000r., Nr 86, poz.960 ze zm./. Wezwanie, o którym mowa, odnosiło się do wniesionego przez J. H. w dniu 11 marca 2004 roku wniosku o wydanie kserokopii z akt sprawy [...]. Powyższe wezwanie doręczone zostało J. H. w dniu 24 marca 2004 roku /uwaga: brak numeracji kart akt administracyjnych uniemożliwia przywołanie numerów kart, które stanowią wniosek i wezwanie oraz numeru karty, na której znajduje się potwierdzenie odbioru wezwania przez stronę/. Wezwanie, o którym mowa, wydane zostało – co w świetle powyższego nie może budzić wątpliwości - w toku postępowania administracyjnego w sprawie należącej do właściwości Burmistrza jako organu administracji publicznej. Jest ono zatem czynnością podjętą w toku postępowania administracyjnego przez burmistrza jako organ administracji publicznej właściwy do rozpatrzenia oznaczonej sprawy administracyjnej. Wezwanie to nie jest natomiast zarządzeniem wydanym w trybie ustawy o samorządzie gminnym przez burmistrza jako organ gminy. Wobec tego do jego zaskarżenia nie ma zastosowania art.101 ustawy o samorządzie gminnym. Zdaniem Sądu, biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowe wezwanie odnosi się do obowiązku uiszczenia opłaty skarbowej od złożonego przez stronę podania, przyjąć należy, że jest to czynność materialno-techniczna z zakresu administracji publicznej dotycząca obowiązków wynikających z przepisów prawa, która może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego stosownie do art.3 § 2 pkt 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniesienie skargi na taką czynność możliwe jest po wyczerpaniu przez stronę trybu wskazanego w art.52 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art.3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14. dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący J. H. wezwał wprawdzie Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa, jednak nie dokonał tego w terminie określonym w cytowanym art.52 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale niemal 2 lata później. Skoro zaś przewidziany prawem tryb postępowania nie został zachowany skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na zasadzie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak na wstępie.