I SA/Lu 30/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami postanawia odrzucić skargę. S. W. drogą elektroniczną wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. wydaną w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. W związku z tym, że skarga stanowiła dokument elektroniczny, zawierający podpis elektroniczny, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 stycznia 2019 r., skarżącego wezwano do usunięcia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczono w sposób przewidziany w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej – P.p.s.a.), ze skutkiem prawnym w dniu 6 lutego 2019 r. W zakreślonym w wezwaniu terminie skarżący nie usunął braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., które w przedmiotowej sprawie nie występują. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiający indywidualną identyfikacje osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 204-205). W obowiązującym do 31 maja 2019 r. stanie prawnym brak jest w P.p.s.a. regulacji dopuszczających możliwość składania podpisu elektronicznego pod pismami procesowymi. Powyższe potwierdza również uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2014 r., sygn. akt I OPS 10/13, (ONSAiWSA z 2014/5/70), który wyjaśnił, że w aktualnym stanie prawnym w postępowaniu sądowoadministracyjnym – z uwagi na treść art. 46 P.p.s.a. – nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu pisma opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. z 2013 r., poz. 262), w tym także za pośrednictwem organu administracji publicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Jeżeli pismo strony – w tym wypadku skarga – nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia w terminie siedmiu dni. Zgodnie z art. 49 § 2 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi, która została wniesiona do sądu za pośrednictwem platformy ePUAP, poprzez jej własnoręczne podpisanie, zostało doręczone skarżącemu w sposób określony w art. 73 P.p.s.a., ze skutkiem prawnym w dniu 6 lutego 2019 r. (koperta z adnotacją o awizacji k-17 akt). Oznacza to, że termin usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie, upłynął bezskutecznie z dniem 12 lutego 2019 r. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.