I SA/Lu 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu A. G. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości [...] zł ([...]), w tym VAT. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej (organ odwoławczy), po rozpatrzeniu zażalenia M. J.-J. (skarżąca, zobowiązana) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (organ I instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie szeregu własnych tytułów wykonawczych o numerach: [...] którymi objęte zostały zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanej częściowo przez poborców skarbowych podczas czynności egzekucyjnych dokonywanych w miejscu zamieszkania, częściowo zaś za pośrednictwem poczty. W ramach prowadzonego postępowania organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych podejmował stosowne czynności. Zawiadomieniami z dnia 20 lipca 2012 r. o numerach: [...], których odpisy doręczono zobowiązanej w dniu 8 sierpnia 2012 r., organ podjął próby zajęć rachunków bankowych odpowiednio w bankach: A. B. S.A. w W., C. A. B. P. S.A. we W., B. G. Ż. w W. oraz P. B. S.A. w S. W odpowiedzi, wyżej wymienione banki poinformowały o niemożności realizacji zajęć z powodu braku rachunków w tych bankach. Następnie w dniu 31 lipca 2012 r. organ egzekucyjny wystosował do banków: P. SA w W., B. M. SA w W., K. B. SA w L. i B. B. SA w Ł. kolejne zawiadomienia o numerach: [...] o zajęciu rachunków bankowych. Z przedmiotowych zajęć, tylko zajęcie rachunku w B. B. (obecnie M.) było skuteczne, jednakże z powodu braku środków na tym rachunku nie mogło być zrealizowane, natomiast pozostałe Banki poinformowały o nieprowadzeniu rachunków zobowiązanej Odpisy zawiadomień o zajęciu zostały zobowiązanej doręczone w dniu 14 sierpnia 2012 r. Tytuły wykonawcze były też sukcesywnie przydzielane poborcom skarbowym w celu przeprowadzenia egzekucji z pieniędzy oraz z majątku znajdującego się w miejscu zamieszkania skarżącej. Czynności te nie przyniosły rezultatu i wielokrotnie kończyły się wyłącznie spisaniem relacji o niemożności przeprowadzenia czynności, bądź też protokołów o stanie majątkowym. Według oświadczenia zobowiązanej, złożonego do ostatnio spisanego w dniu 23 lutego 2016 r. protokołu jest ona osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, utrzymuje się ze środków otrzymywanych z pomocy społecznej. Skarżąca pobiera z Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie w Z. zasiłek na żywność w wysokości 100 zł oraz zasiłek 193,20 zł z uwagi na bezrobocie. Innych dochodów nie uzyskuje. Wraz z byłym mężem jest najemcą mieszkania o powierzchni 50 m2, należącym do zasobów Zakładu Gospodarki Komunalnej w Z., zajmując jeden pokój oraz część wspólną: kuchnię i łazienkę. W mieszkaniu tym zobowiązana nie posiada żadnych własnych ruchomości oraz urządzeń domowych podlegających zajęciu egzekucyjnemu. Nie jest też właścicielem nieruchomości. Zobowiązana posiada niesprawny samochód ciężarowo - osobowy z 1992 r., jednakże jest on zajęty przez komornika sądowego. W oparciu o powyższe ustalenia faktyczne, wskazujące na brak majątku i dochodów zobowiązanej, Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że w prowadzonym na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, wobec czego jego dalsza kontynuacja jest niecelowa. W związku z tym postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. wydanym na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2016 r. poz. 599 z późn. zm.), dalej u.p.e.a., organ umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do zobowiązanej, z powodu jego bezskuteczności. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła, że wydane zostało w oparciu o błędną podstawę prawną art. 59 § 2 u.p.e.a. i nie wskazano w nim zakresu umorzenia, to jest, czy umorzono postępowanie w całości, czy też w części. Zarzuciła również, że przy tytułach wykonawczych wyszczególnionych w poz. 1, 5 i 17 postanowienia podane zostały błędne kwoty należności głównej. Nie zgadzała się z twierdzeniem organu egzekucyjnego, że prowadzone postępowanie egzekucyjne stało się bezskuteczne z uwagi na brak majątku podlegającego egzekucji. Podkreślała, że stan jej majątku był taki sam w 2012 r. i w latach 2012 - 2016 nie uległ on zmianie, a mimo to w 2012 r. postępowanie nie zostało umorzone przez organ egzekucyjny. Podnosiła, że bezskuteczność postępowania egzekucyjnego wynika z bezprawnych działań organu oraz składanych przez nią środków zaskarżenia na prowadzone postępowanie, które okazały się skuteczne. Stąd też uważała, że podstawę prawną umorzenia postępowania egzekucyjnego powinien stanowić art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej. Ponadto zarzucała organowi egzekucyjnemu, że nie uwzględnił stanu faktycznego sprawy, wybiórczo i błędnie dokonał oceny materiału dowodowego, zignorował orzeczenia sądowe wydane w odniesieniu do prowadzonego postępowania i błędnie zastosował się do rozstrzygnięć organu drugiej instancji. Wskazała, że w ostatnim czasie Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przygotowania jej zestawień rozliczeniowych dotyczących postępowania egzekucyjnego, o które wnosiła w pismach z dnia 19 października i 23 grudnia 2015 r. i w związku z tym wnosiła o zobowiązanie organu egzekucyjnego do ich sporządzenia. Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W takim przypadku organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na postawie art. 59 § 3 ustawy. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a. postanowienie to wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Zgodnie zaś z art. 61 u.p.e.a. w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Przepis art. 59 § 2 ustawy egzekucyjnej, na zasadzie wyjątku od ogólnej reguły administracyjnego postępowania egzekucyjnego, sprowadzającej się do zrealizowania poddanych egzekucji należności, objętych tytułem wykonawczym - uprawnia organ egzekucyjny do zakończenia postępowania egzekucyjnego poprzez jego umorzenie, bez zaspokojenia wierzyciela. Organ zaznaczył, że uprawnienie to jest suwerenną decyzją organu egzekucyjnego, jednakże może być zrealizowane przez organ egzekucyjny wyłącznie w sytuacji, gdy wykaże on, że pomimo podjętych działań w zakresie ustalenia składników majątkowych zobowiązanego celem przeprowadzenia skutecznej i efektywnej egzekucji należności objętych tytułem wykonawczym, brak jest majątku i dochodu dłużnika podlegającego egzekucji, bądź też majątek ten nie pozwala na zaspokojenie dochodzonych należności, zaś dalsza kontynuacja egzekucji prowadzić będzie tylko do generowania kolejnych dodatkowych kosztów egzekucyjnych, których wyegzekwowanie od zobowiązanego nie będzie możliwe. W ocenie organu odwoławczego umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do zobowiązanej, z powodu jego nieściągalności jest zasadne, bowiem w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie ustalił majątku znajdującego się w posiadaniu skarżącej, z którego mógłby zrealizować należności objęte wymienionymi w sentencji tytułami wykonawczymi. Podejmowane przez poborców skarbowych próby przeprowadzenia egzekucji z pieniędzy lub majątku ruchomego w miejscu zamieszkania zobowiązanej nie przyniosły rezultatu. Skarżąca jest osobą bezrobotną, bez stałego źródła dochodu, utrzymuje się wyłącznie ze środków otrzymywanych w nieznacznej wysokości z pomocy społecznej. Wspólnie z byłym mężem zamieszkuje w mieszkaniu, stanowiącym własność Miasta Z. W mieszkaniu tym zajmuje jeden pokój oraz część wspólną: kuchnię i łazienkę. Podczas przeprowadzonych czynności egzekucyjnych w miejscu zamieszkania nie stwierdzono żadnych należących do niej ruchomości podlegających zajęciu. Samochód ciężarowo - osobowy marki [...] z 1992 r. (obecnie niesprawny) jest objęty zajęciem egzekucyjnym komornika sądowego. Skarżąca nie posiada również żadnego majątku nieruchomego, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Również w oparciu o własne bazy danych dotyczące podatników prowadzone w Urzędzie Skarbowym organ egzekucyjny stwierdził brak informacji o zatrudnieniu i uzyskiwaniu przez skarżącą jakichkolwiek dochodów, posiadaniu ruchomości czy innych wierzytelności pieniężnych podlegających egzekucji. Potwierdził także, że w ostatnim czasie zobowiązana nie była stroną czynności majątkowych. Z powyższego, w ocenie organu odwoławczego bezspornie wynika, że prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego egzekucja była bezskuteczna. Z uwagi na brak jakiegokolwiek majątku oraz nieuzyskiwanie przez skarżąca dochodów w toku postępowania egzekucyjnego niemożliwe było zastosowanie przez organ egzekucyjny efektywnych środków egzekucyjnych, prowadzących do zaspokojenia dochodzonych należności. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wyegzekwowane zostały tylko nieznaczne kwoty. Z podejmowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych skutecznym było tylko zajęcie rachunku bankowego w m., dokonane na podstawie zawiadomienia z dnia 31 lipca 2012 r., jednakże z zajętego rachunku nie uzyskuje się żadnych kwot. Dodatkowo na żądanie zobowiązanej, złożone w 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. zwolnił z egzekucji wyżej wymieniony rachunek w części wpływających na ten rachunek środków pieniężnych z Centrum Pomocy Rodzinie w Z. W świetle powyższego, według oceny organu, wykazana została faktyczna niemożność ściągnięcia z majątku skarżącej dochodzonych należności, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie prawidłowo powołanego art. 59 § 2 u.p.e.a. Organ wskazał, że umorzenie postępowania na podstawie wymienionego przepisu jest fakultatywne, dlatego też na uwzględnienie nie zasługują zarzuty, że postępowanie egzekucyjne z powodu nieściągalności winno być umorzone w 2012 r., gdyż już w tamtym czasie stan majątku zobowiązanej był taki sam. Bezpodstawny jest zarzut, że w zaskarżonym postanowieniu nie wskazano zakresu umorzenia, to jest czy umorzono postępowanie w całości czy w części, w jego sentencji bowiem jednoznacznie wskazano, że "umarza się postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanej," wyszczególniając wymienione na wstępie tytuły wykonawcze wraz z podaniem egzekwowanych na ich podstawie kwot należności głównej, z czego bezspornie wynika, że postępowanie zostało umorzone w całości. Słusznie skarżąca zauważyła, że w zaskarżonym postanowieniu błędnie wykazane zostały kwoty należności egzekwowane na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], jednakże popełnione błędy rachunkowe zostały sprostowane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], wydanym w trybie art. 113 § 1 K.p.a. w ten sposób, że kwoty należności przy tytułach wykonawczych o numerach: [...] zmieniono z [...] zł na [...] zł, [...] z [...] zł sprostowano na [...] zł, [...] kwotę [...] zł poprawiono na [...] zł. Niesłusznie też, według organu odwoławczego skarżąca zarzucała, że umorzenie postępowania egzekucyjnego winno nastąpić w oparciu o art. 59 § 1 u.p.e.a., gdyż nie miały miejsca okoliczności wymienione w tym przepisie. Okoliczności tych nie wskazuje również skarżąca w zażaleniu. Składane zaś przez skarżącą środki zaskarżenia i odwoławcze na prowadzone postępowanie egzekucyjne - wbrew jej twierdzeniu - nie wywołały skutku w postaci jego obligatoryjnego umorzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła, że postanowienie zostało wydane na niewłaściwej podstawie prawnej, dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału oraz nieprawidłową interpretacje jej zażalenia z dnia [...] marca 2016 r. Według skarżącej nieprawdą jest, że przedstawiona przez nią argumentacja miała na celu kwestionowanie twierdzenia organu, że prowadzone postępowanie egzekucyjna stało się bezskuteczne z uwagi na brak majątku podlegającego egzekucji, ponieważ w rzeczywistości skarżąca wskazała że powód ten istnieje od 2012 r., a nie jak uzasadnił organ dopiero od 2016 r. Natomiast w 2016 r. w sprawie występowały już nowe fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, które powinny zostać uwzględnione przy orzekaniu w 2016 roku oraz ustalaniu podstawy prawnej zapadłej decyzji. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ nie rozpatrzył zasadności zastosowania wskazywanego przez nią art. 59 § 1 u.p.e.a. Według skarżącej organ wypowiedział się wyłącznie co do zasadności zastosowania podstawy prawnej przez organ pierwszej instancji, co było zbyteczne w kontekście zażalenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o odrzucenie skargi ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę. Orzeczenie to zostało uchylone postanowieniem naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 20117 r. (sygn. akt II FZ 74/17). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W takim przypadku organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na postawie art. 59 § 3 ustawy. W myśl art. 59 § 4 u.p.e.a. postanowienie to wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Zgodnie zaś z art. 61 u.p.e.a. w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że zachodzi przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., ponieważ w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny nie ustalił majątku znajdującego się w posiadaniu skarżącej, z którego mógłby zrealizować należności objęte tytułami wykonawczymi będącymi podstawą prowadzonej egzekucji. Nie są kwestionowane przez skarżącą prawidłowe ustalenia organu egzekucyjnego, z których wynika, że podejmowane przez poborców skarbowych próby przeprowadzenia egzekucji z pieniędzy lub majątku ruchomego w miejscu zamieszkania zobowiązanej nie przyniosły rezultatu. Organ ustalił, że skarżąca jest osobą bezrobotną, bez stałego źródła dochodu, utrzymuje się wyłącznie ze środków otrzymywanych w nieznacznej wysokości z pomocy społecznej. Wspólnie z byłym mężem zamieszkuje w mieszkaniu, stanowiącym własność Miasta Z. Podczas przeprowadzonych czynności egzekucyjnych w miejscu zamieszkania nie stwierdzono żadnych należących do niej ruchomości podlegających zajęciu. Skarżąca nie posiada również żadnego majątku nieruchomego, z którego możliwe byłoby przeprowadzenie skutecznej egzekucji. Również w oparciu o własne bazy danych dotyczące podatników prowadzone w Urzędzie Skarbowym w Z. organ egzekucyjny stwierdził brak informacji o zatrudnieniu i uzyskiwaniu przez skarżącą jakichkolwiek dochodów, posiadaniu ruchomości czy innych wierzytelności pieniężnych podlegających egzekucji. Potwierdził także, że w ostatnim czasie zobowiązana nie była stroną czynności majątkowych. Z powyższego wynika, że prowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego egzekucja była bezskuteczna. Prawidłowe jest stanowisko organu egzekucyjnego, że z uwagi na brak jakiegokolwiek majątku nadającego się do egzekucji oraz nieuzyskiwanie przez skarżącą dochodów w toku postępowania egzekucyjnego niemożliwe było dalsze stosowanie przez organ egzekucyjny efektywnych środków egzekucyjnych, prowadzących do zaspokojenia dochodzonych należności. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego wyegzekwowane zostały tylko nieznaczne kwoty. Obecnie z zajętego rachunku nie uzyskuje się żadnych kwot. W świetle powyższego prawidłowa jest ocena organu, że wykazana została faktyczna niemożność ściągnięcia z majątku skarżącej dochodzonych należności, co stanowi przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie prawidłowo powołanego art. 59 § 2 u.p.e.a. Podnoszony przez skarżącą zarzut, że w rzeczywistości taki sam stan bezskuteczności egzekucji ze względu na brak majątku podlegającego egzekucji istniał już w 2012 r. a więc organ nie może twierdzić, że egzekucja stała się bezskuteczna dopiero w 2016 r. - jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli skarżąca ma rację, to możliwe jest, że postępowanie egzekucyjne mogło być umorzone znacznie wcześniej, jeżeli istniejący stan rzeczy pozwalał na ustalenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jednakże ta okoliczność nie niweczy prawidłowości obecnego rozstrzygnięcia opartego na ustaleniu przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ustalenie od kiedy istnieje stan bezskuteczności egzekucji nie jest potrzebne dla stwierdzenia, że ta przesłanka w dacie podjęcia przez organ egzekucyjny decyzji uzasadnia umorzenie postępowania egzekucyjnego. Bezzasadny jest również zarzut skargi oraz pisma procesowego pełnomocnika skarżącej z dnia 7 kwietnia 2017 r., że organ nie rozpatrzył zasadności zastosowania wskazywanego przez skarżącą w zażaleniu przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a. i umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tego przepisu, zamiast na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Taki zarzut byłby uzasadniony jedynie, gdyby go odnosić do postanowienia organu I instancji, który z urzędu umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., odnosząc się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia tylko do przesłanki wskazanej w tym przepisie. Jednakże nie sposób takiego zarzutu uznać za uzasadniony w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika bowiem, że organ odwoławczy wziął pod uwagę treść zażalenia skarżącej i ustalił, że nie miały miejsca okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Uzasadnienie organu odwoławczego jest wprawdzie w tym miejscu lakoniczne ale pozwala na ustalenie, że umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwzględnieniem innej podstawy prawnej było przez organ odwoławczy rozważane. Skarżąca ani w swoim zażaleniu skierowanym do organu odwoławczego, ani w skardze do sądu nie wskazuje jakie konkretne okoliczności faktyczne dawałyby podstawę do stwierdzenia, że istnieje którakolwiek z przyczyn obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego wymieniona w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., wyprzedzająca przesłankę fakultatywnego umorzenia postępowania na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. Nie można więc zarzucić organom, że umorzyły postępowanie egzekucyjne opierając się na błędnej podstawie prawnej. Prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że składanie przez zobowiązaną środków zaskarżenia w toku postępowania egzekucyjnego nie prowadzi samo w sobie do umorzenia tego postępowania. Dodać należy, że nawet gdyby, za względu na lakoniczność ustaleń i omawianej części uzasadnienia postanowienia, zarzucić organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania (art. 107 § 3, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a), to taki zarzut tylko wówczas byłby skuteczny, gdyby naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej P.p.s.a). Takiego istotnego wpływu na wynik sprawy nie można byłoby jednak stwierdzić, bowiem także w razie ustalenia przez organ odwoławczy istnienia jednej z podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. wynik sprawy musiałby być taki sam, to jest postępowanie egzekucyjne musiałoby zostać umorzone. Wprawdzie zgodnie z art. 61 u.p.e.a. w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych, to jednak w takim nowym postępowaniu egzekucyjnym zobowiązany może zgłosić wszystkie zarzuty, które prowadziłby do obligatoryjnego umorzenia tego nowego postępowania, czy to na podstawie art. 34 § 2 u.p.e.a., czy też - w razie spóźnienia się z zarzutami – na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wynagrodzenie dla ustanowionego z urzędu pełnomocnika przyznano na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805) mającego zastosowanie w oparciu o § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715).