I SA/Lu 302/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i S. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 7 lipca 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga B. i ST. C., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W dniu 8 lipca 2004 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy i odebrane przez B. C. osobiście, w dniu 14 lipca 2004 r. Siedmiodniowy termin przysługujący stronie na uiszczenie wpisu od skargi, liczony od dnia doręczenia pisma upłynął z dniem 21 lipca 2004 r. Wpis w zakreślonym terminie nie został uiszczony. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 ) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wskazano na wstępie, strona skarżąca otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 14 lipca 2004 r. Tym samym siedmiodniowy termin do jego uiszczenia upłynął z dniem 21 lipca 2004 r. i, jak wynika z akt sprawy, do tego dnia skarga nie została opłacona. Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art.220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.