I SA/Lu 304/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółka jawna w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. - p o s t a n a w i a - - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 22 lutego 2013 r. A spółka jawna w Ł. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Uzasadniając powyższy wniosek skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem jej znacznej szkody. Spółka wskazała, że nałożenie na nią przez organ celny obowiązku zapłaty podatku akcyzowego jest rażąco krzywdzące ponieważ posiada ona długoterminowe zobowiązania finansowe. Dochód spółki w 2012 r. wyniósł 1937 zł natomiast w 2013 r. skarżąca poniosła stratę w wysokości 13800 zł. Wobec powyższego, aby móc uregulować zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego spółka musiała by spieniężyć swój majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej lub nie wykonać wymagalnych zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn.akt GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica). Należy przyjąć, że z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały również poparte żadnymi dowodami. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa ją za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Ponadto sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji praktycznie nie został uzasadniony, bowiem nie można uznać, że posiadanie przez skarżącą długoterminowych zobowiązań pieniężnych czy poniesienie straty skutkujące trudnościami finansowymi skarżącej w sposób wystarczający uzasadnia wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Ubocznie należy zaznaczyć, że skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji poprzedzającej zaskarżoną decyzję. Wskazać należy, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Zaznaczyć wypada, że z akt sprawy nie wynika aby decyzji organu pierwszej instancji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Zatem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w L. z [...], nie mogła stanowić przedmiotu wstrzymania. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.