I SA/Lu 307/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r. p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 9 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wraz z odpowiedzią na skargę wpłynęło pismo M. F. z dnia [...]., które to Sąd potraktował jako skargę w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym za 2004 r./k.-4/. Jednocześnie, pismem z dnia 9 lipca 2004 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności będącej przedmiotem skargi, oraz poprzez oznaczenie organu, którego działalność lub bezczynność skarga dotyczy. Pismem z tego samego dnia skarżący został również wezwany do uiszczenia wpisu sądowego, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca oba wezwania została doręczona skarżącemu 15 lipca 2004 r./k.-11/. W zakreślonym terminie skarżący me uzupełnił braków skargi, poprzez wskazany sposób jej doprecyzowania, nie uiścił też należnego wpisu. M.F. nadesłał natomiast odręczne dopiski do przesłanych mu zarządzeń, o charakterze rozszerzającym treść argumentacji skargi /k.-13, 14, 15/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, po. 1270 ze zm./, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynność skarga dotyczy. Skarga M. F., pomimo wezwania, nie została uzupełniona o wymienione niezbędne elementy. Treść art. 220 § 1 powołanej ustawy stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga M. F. nie została opłacona, choć skarżący był do dokonania tej czynności wzywany. Ponadto, należy zwrócić uwagę na fakt, iż skargę, zgodnie z przepisem art. 53 § 1 w/w ustawy, wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przyjmując iż skarga została wniesiona we właściwym toku instancyjnym, czyli na orzeczenie II instancji, którym w tym przypadku było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., stwierdzić należy, iż skarga została wniesiona po upływie terminu, jaki skarżącemu przysługiwał na jej wniesienie. Jak wynika z akt sprawy postanowienie SKO, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało doręczone skarżącemu 30 kwietnia 2004 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi upływał z dniem 31 maja 2004 r. W ostatnim dniu terminu skarżący nadał skargę w Urzędzie Pocztowym, przesyłka jednak została zaadresowana niepoprawnie. Zgodnie z właściwością miejscową, organem za pośrednictwem którego skarżący powinien wnieść skargę, było Samorządowe Kolegium Odwoławcze (o czym M. F. został prawidłowo pouczony przez organ II instancji), przesyłka zaś była zaadresowana do SKO . Należy wskazać, iż w wypadku wniesienia środka odwoławczego do niewłaściwego sądu lub innego organu, termin do zaskarżenia orzeczenia jest zachowany tylko wówczas, gdy środek odwoławczy zostanie przed upływem tego terminu przekazany sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie /postanowienie SN, z dn. 2 czerwca 1978 r., sygn. I CZ 66/78, LEX nr 8106/. Warunkiem zachowania terminu do wniesienia skargi przez oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest właściwe zaadresowanie przesyłki do organu II instancji, który wydał zaskarżone orzeczenie. Nie jest istotne kto (strona, czy też organ, do którego błędnie przesłano pismo) złoży je w urzędzie pocztowym właściwie zaadresowane /postanowienie SN z dn. 10 lutego 1975 r., sygn. II CZ 13/75, OSP 197511 0/216/. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 i 3 oraz na podstawie art. 220 § 1 należało orzec jak w sentencji postanowienia.