I SA/Lu 307/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a zwolnić L. G. z obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W skardze na opisane w sentencji postanowienie skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze złożonego na tę okoliczność urzędowego formularza oraz dołączonych do niego dokumentów wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedynym jej jedynym źródłem utrzymania jest emerytura wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w kwocie 1.255,14 zł netto. Majątek jaki posiada skarżąca to mieszkanie w którym przebywa oraz szereg nieruchomości gruntowych i budynkowych obciążonych hipotekami, które aktualnie są przedmiotem licytacji komorniczych. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie jest pierwszy wnioskiem jaki skarżąca składa przy sprawach poddawanych pod osąd tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, znana jest referendarzowi z urzędu. Treść obecnie rozpatrywanego wniosku wskazuje zaś, że ta nie uległa jakiejkolwiek zmianie od czasu rozpatrzenia wcześniejszych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy. Odnosząc się zaś do istoty sprawy wskazać należy, że rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych sprowadza się do ustalenia istnienia przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy w takim zakresie możliwe jest, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dokonując w tym zakresie oceny możliwości płatniczych skarżącej w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, wniosek jej uznać należało za zasadny. Wpływ na podjęte rozstrzygnięcie miało to, iż obecnie skarżąca utrzymuje się z niewielkiego dochodu (świadczenia emerytalnego), który pozwala skarżącej na pokrycie jedynie kosztów utrzymania mieszkania oraz zakupu środków niezbędnych w codziennej egzystencji, bez możliwości poczynienia oszczędności na wymagane koszty sądowe. Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 p.p.s.a.