I SA/Lu 309/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Anna Kwiatek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2008 r. sprawy ze skargi G. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...] odmawiające uzupełnienia decyzji tego organu z dnia [...] Nr [...]. Powyższą decyzją, wydaną po wznowieniu postępowania, Prezydent Miasta odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości oraz łącznego zobowiązania pieniężnego. Decyzję z dnia [...] organ uzupełnił z urzędu decyzją z dnia [...] co do prawa odwołania, doręczoną skarżącemu G. S. w dniu [...]. W dniu 21 grudnia 2007 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] co do rozstrzygnięcia oraz, co do prawa odwołania wskazując, iż rozstrzygnięcie jest niekompletne z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, a to wobec nieuwzględnienie w rozstrzygnięciu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji z dnia [...] wymierzającej podatek od nieruchomości, że decyzja ta wydana została w oparciu o fałszywe dane co do powierzchni budynków przyjętej do opodatkowania za lata 2001-2004 i bez uwzględnienia zmiany sposobu użytkowania budynku potwierdzonej decyzją z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] wyjaśniając, że w dacie złożenia wniosku skarżący dysponował już decyzją wydaną w trybie art. 213 § 2 Ordynacji podatkowej w przedmiocie uzupełnienia decyzji z dnia [...] co do prawa odwołania oraz, że w zakresie rozstrzygnięcia decyzja ta jest kompletna. W postanowieniu zawarto pouczenie, stosownie do art. 213 § 4 i § 5 Ordynacji podatkowej, że termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] biegnie od daty doręczenia tego postanowienia oraz, że zażalenie na nie wnieść można w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Postanowienie doręczone zostało skarżącemu w dniu 5 lutego 2008 r. Pismem z dnia 18 lutego 2008 r. zatytułowanym "odwołanie" skarżący, z powołaniem art. 222 i art. 239 Ordynacji podatkowej, wniósł "odwołanie od decyzji wydanej przez prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...]", postulując jej uchylenie do ponownego rozpatrzenia z uwagi ma naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, i materialnego wskutek zaniechania zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, a w szczególności wyników oględzin przeprowadzonych w dniu 14 sierpnia 2006 r. Wnosił również o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż jego zdaniem wniosek o wznowienie postępowania był zasadny. Organ I instancji przekazując powyższe pismo w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej uznał, że zawiera ono zażalenie na oznaczone w nim postanowienie z dnia [...] Organ argumentował, że skarżący błędnie nazwał pismo "odwołanie", gdyż zakwalifikować je należy jako zażalenie na wskazany w piśmie akt administracyjny, który jest postanowieniem, a nie decyzją i przysługuje nań zażalenie, a nie odwołanie. W ocenie organu o kwalifikacji pisma nie przesądza nazwa, lecz faktyczne intencje strony, które odczytać należało z treści i uzasadnienia pisma. Odnosząc się do podniesionych w nim zarzutów organ wskazał, że nie dotyczą one kwestii, które rozstrzygnęło zaskarżone postanowienie. Wskazując na datę jego doręczenia i datę złożenia pisma organ I instancji wnioskował o jego nieuwzględnienie z powodu przekroczenia terminu do złożenia zażalenia. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia, który to termin upłynął w dniu 12 lutego 2008 r. , a zażalenie wniesione zostało w dniu 18 lutego 2008 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego G. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia stwierdzającego "uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na decyzję Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...]". Zarzucając naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej skarżący argumentował, że stosownie do pouczenia, zawartego w doręczonym w dniu 5 lutego 2008 r. postanowieniu, nie złożył zażalenia w terminie 7 dni na to postanowienie, lecz w terminie 14 dni od daty jego doręczenia wniósł odwołanie "od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...]" Nr [...]". Skarżący wyjaśnił dalej, że zachował wskazany w art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...] składając odwołanie w dniu 18 lutego 2008 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podnosząc, że skoro wniesione w dniu 18 lutego 2008 r. pismo zawiera wskazanie aktu i żądanie jego uchylenia, to Kolegium miało obowiązek potraktować je jako zażalenie na akt będący niewątpliwie postanowieniem z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało z istotnym naruszeniem art. 121, art. 122 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, będącym skutkiem zaniechania przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy domniemana treść pisma skarżącego z dnia 18 lutego 2008 r. zgodna jest z jego wolą. Problemem w sprawie jest ustalenie organu, negowane przez skarżącego, ze jego pismo z dnia 18 lutego 2008 r. stanowiło zażalenie na postanowienie z dnia [...] odmawiające uzupełnienia decyzji z dnia [...], a to wobec wskazania w tym piśmie oznaczeń identyfikujących postanowienie (data, numer). Zarówno z treści pisma z dnia 18 lutego 2008 r. , jak i skargi wniesionej do Sądu niewątpliwie wynika jedynie fakt, że skarżący określeń "postanowienie" i "decyzja" używa zamiennie. Formułowane przez niego w postępowaniu podstawy faktyczne i prawne zarzutów (żądań) mają na celu wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia [...] wymierzającej podatek od nieruchomości za lata 2001-2004 ( w przekazanych Sądowi dokumentach brak akt postępowania zakończonego tą decyzją, mimo, że postępowanie w którym wydano zaskarżone postanowienie ma za przedmiot wzruszenie tej decyzji). Aktywność procesowa skarżącego, znana również Sądowi z urzędu, nie może zwalniać organu odwoławczego od poczynienia niezbędnych ustaleń z udziałem skarżącego w sytuacji, gdy w terminie do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...], złożył on pismo nazwane odwołaniem i wnosi w nim o uchylenie decyzji oraz wstrzymanie wykonania decyzji, której wzruszenia domagał się w trybie wznowienia postępowania. Organ I instancji trafnie podniósł, że o tym jakie są faktyczne intencje strony decyduje przede wszystkim treść pisma, czyli żądanie , zarzuty, ich uzasadnienie, ale gdy równocześnie treści tej nie można skorelować powołanym w piśmie aktem administracyjnym, to organ sprzeczność tę wyjaśnić powinien z udziałem wnoszącego zażalenie. W niniejszej sprawie skarżącemu od daty doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, czyli od dnia 5 lutego 2008 r. , biegł 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia na postanowienie oraz 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji, której uzupełnienia odmówiono tym postanowieniem. Termin do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] upływał w dniu 12 lutego 2008 r. , natomiast termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] upływał w dniu 19 lutego 2008 r. W tej sytuacji, gdy złożone w dniu 18 lutego 2008 r. pismo zawierało zarzuty przeciwko decyzji z dnia [...] i równocześnie wskazano w nim, jako skarżony akt – postanowienie z dnia [...] , organ odwoławczy, dla wypełnienia dyspozycji wyżej powołanych przepisów Ordynacji podatkowej, powinien umożliwić skarżącemu wypowiedzenie się co do zgłoszonego w piśmie żądania po wskazaniu sprzeczności w treści pisma. Organ wyjaśnić więc powinien, co skarżący chciał prawnie uzyskać w postępowaniu inicjowanym tym pismem. Taki tryb postępowania gwarantowany jest zasadą zaufania wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej, zasadą prawdy materialnej określoną w art. 122 i zasadą prawa strony do "ostatniego słowa" określoną art. 123 § 1 tej ustawy. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.