I SA/Lu 31/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. SA w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: - odrzucić skargę. W dniu 17 grudnia 2008 r. w imieniu skarżącej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] złożył reprezentujący ją pełnomocnik – doradca podatkowy. Pełnomocnik do skargi dołączył pełnomocnictwo, z którego wynikało, iż został upoważniony do reprezentowania skarżącej przed organami podatkowymi i sądami administracyjnymi w sprawach "z zakresu podatku od nieruchomości". Pismem z dnia 27 stycznia 2009 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia, braków formalnych skargi na postanowienie SKO, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w niniejszej sprawie, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik wskazał, iż kara porządkowa została nałożona na stronę w związku z toczącym się postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Wyjaśnił dalej, iż w związku z powyższym pełnomocnictwo obejmuje również działanie w sprawach dotyczących kary porządkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. W świetle art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyróżniamy trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne, do prowadzenia poszczególnych spraw (rodzajowe) i do niektórych tylko czynności w postępowaniu. Z treści złożonego pełnomocnictwa wynika, iż stanowi ono umocowanie do reprezentowania skarżącej przez pełnomocnika w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości. Należy zatem uznać, iż jest to umocowanie rodzajowe dotyczące wszelkich czynności podjętych w postępowaniach, których przedmiotem jest wyłącznie wspomniany podatek. Z kolei postępowania te mogą obejmować swym zakresem spory dotyczące elementów konstrukcyjnych podatku, w szczególności takich jak przedmiot czy podstawa opodatkowania. Każde inne postępowanie, mimo, iż mogące mieć chociażby pośredni związek z podatkiem od nieruchomości, nie będzie swym przedmiotem odpowiadać zakresowi podatku od nieruchomości. Sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. Pełnomocnictwo obejmuje jedynie postępowanie główne w przedmiocie podatku od nieruchomości i nie odnosi się do ewentualnych postępowań pobocznych mogących mieć miejsce w toku tego pierwszego. Niewątpliwie zainicjowane postępowanie wpadkowe toczyło się w przedmiocie kary porządkowej. Przedmiot postępowania był zatem odmienny od tego określonego w pełnomocnictwie i brak jest podstaw do twierdzenia, iż mimo to pełnomocnictwo zezwalało na podejmowanie czynności także i w tym postępowaniu. Należy podkreślić, iż treść pełnomocnictwa jest jasna i nie wynika z niej umocowanie do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie. Jeśli intencje stron umowy były inne powinny dać temu wyraz w precyzyjnie sformułowanej treści. W związku z powyższym odpowiedź pełnomocnika na wezwanie sądu nie spowodowała uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego, co w konsekwencji spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.