I SA/Lu 312/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.G.i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 rok p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 9 czerwca 2004 r. J. G.wniósł, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę na decyzję wymienionego organu z dnia [...]., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Urzędu Skarbowego z dnia [...] określającej córce skarżącego – U. G. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie [...], zaległość w tym podatku w kwocie [...] oraz odsetki od tej zaległości w kwocie [...]. W skardze zarzucił, między innymi, że organy podatkowe zignorowały jego osobę jako stronę prowadzonego postępowania i ograniczyły jego rolę do funkcji pełnomocnika U.G.. Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2004 r. J.G. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego mu przez U. G. oraz do uiszczenia wymaganego w sprawie wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi w odpowiedzi na co w piśmie z dnia 27 lipca 2004 r. wyjaśnił, iż skarga ta jest również jego skargą i jeżeli Sąd ograniczy jego rolę, jak to uczynił Dyrektor Izby Skarbowej, tylko do roli pełnomocnika córki to wnosi on o nie rozpatrywanie jego skargi, gdyż byłoby to pozbawieniem go prawa wynikającego z art.78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W dalszej części pisma wniósł także o zwolnienie go od uiszczenia wpisu od skargi uzasadniając, iż jest chorym, niepełnosprawnym emerytem, a jego miesięczne wydatki na leki znacznie przewyższają kwotę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.50 § 1 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do § 2 tego artykułu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z cytowanych przepisów wynika, iż legitymację skargową określono przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego /legitymacji materialnej/ oraz przez wskazanie podmiotów, które mimo braku takiego interesu są uprawnione do wniesienia skargi /legitymacji formalnej/. Poza więc podmiotami instytucjonalnymi którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na konieczność obrony obiektywnego porządku prawnego /prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnymi, skargę może wnieść ten, kto ma w tym interes prawny. Kryterium interesu prawnego ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę, a zaskarżonym aktem lub czynnością organu Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę występuje zatem wówczas, gdy postępowanie i/lub kończąca je, a zaskarżona do sądu, decyzja odnoszą się do jego własnych praw lub obowiązków. Nie chodzi tu o wykazanie jakiegokolwiek interesu, ale musi on mieć charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. Jak wskazano wyżej, zaskarżona decyzja i poprzedzające ją postępowanie dotyczą zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych U.G., w żaden zaś sposób nie regulują praw lub obowiązków podatkowych J. G.. W postępowaniu podatkowych J. G. nie brał też udziału jako strona, ani jako stronie nie doręczono mu zaskarżonej decyzji /decyzję tę doręczono mu wyłącznie jako pełnomocnikowi U. G./. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż J. G.ma interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, a w konsekwencji że jest on uprawniony do wniesienia skargi. Wniesienie skargi przez osobę nieuprawnioną uzasadnia odrzucenie tej skargi stosownie do art.58 § 1 pkt 6 w związku z art.50 § 1 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeśli natomiast chodzi o skargę wniesioną przez J. G. jakoby w imieniu córki U. G., która niewątpliwie ma interes prawny we wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, to wskazać należy, że zgodnie z art.34 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocnika, z tym że - jak wynika z art.46 § 3 tej ustawy - pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do wnoszonego przez siebie pisma /w tym skargi/ pełnomocnictwo, jeżeli przedtem nie zostało złożone. Jak już podano wyżej, pomimo wezwania do usunięcia braku skargi przez złożenie pełnomocnictwa udzielonego J. G.przez córkę U. / art.49 § 1/ prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/, pełnomocnictwo nie zostało przedstawione, a zatem nie ma podstaw do przyjęcia, że wnosząc skargę J. G. działał jako pełnomocnik U.G. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.58 § 1 pkt 3 i 6 oraz § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak na wstępie.