I SA/Lu 312/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od spadków i darowizn, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę wniosku wymienił art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.). Skarżący skoncentrował się w swojej argumentacji na wykazywaniu, że decyzja ostateczna ustalająca wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn jest niezgodna z prawem i dlatego nie może być wykonywana. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Jak wynika z przedstawionych akt organ nie orzekał w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ww. ustawy. Przytoczony art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja podlega wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich aktów administracyjnych, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że rozstrzyga ona o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast skarżący, składając omawiany wniosek, oczekuje wstrzymania nie tyle zaskarżonej decyzji, co decyzji, której dotyczyło wznowione postępowanie podatkowe. Należy wyjaśnić, że ściśle decyzja zaskarżona, odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej, co do zasady, nie podlega wykonaniu (ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego). Tymczasem rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonego aktu lub czynności. W konsekwencji decyzja objęta skargą nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanki którego powinny być ściśle interpretowane i stosowane wyłącznie w odniesieniu do aktów lub czynności wykonalnych w powyższym rozumieniu. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w taki sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, prowadzonej w celu wykonania decyzji wymiarowych, wydanych wcześniej w odrębnym postępowaniu podatkowym, zakończonym już ostatecznie i prawomocnie. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi dotyczyć ściśle decyzji objętej skargą i jednocześnie podlegającej wykonaniu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że objęta skargą decyzja, odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu. Nie ma więc podstaw do jej wstrzymania. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji.