I SA/Lu 314/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Kamil Rutkowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę. I SA/Lu 314/16 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania spółki A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka) od decyzji wydanej przez Burmistrza Miasta D. z dnia [...] o określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za 2013 r. w kwocie [...] zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – O.p.), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podało, że powodem wydania decyzji przez organ pierwszej instancji były ustalenia postępowania podatkowego wszczętego na skutek złożonego przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty deklaracji na 2013 r., które spółka uzasadniła niesłusznym opodatkowaniem w latach 2009 - 2014 budynku określanego jako "hala wachlarzowa", zlokalizowanego w D., który nie powinien być opodatkowany ze względów technicznych. Spółka wskazała, że stan techniczny Hali jest katastroficzny, ponadto specyfika obiektu, a w szczególności jego kubatura i układ wewnętrzny wykluczają w zasadzie jego wykorzystanie do jakichkolwiek innych celów niż kolejowe. Organ pierwszej instancji uznał wniosek spółki za niezasadny, na co wskazał w decyzji z dnia [...] która na skutek wniesionego odwołania została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistej podstawy opodatkowania (w deklaracji korygującej podatnik wskazywał, że w 2013 r. zmieniła się podstawa opodatkowania, a organ przyjął jednolitą podstawę za cały rok 2013). W toku ponownego postępowania spółka udzieliła wyjaśnień odnośnie zmian podstawy opodatkowania w 2013 r. i wskazała, że wynika to ze składanych już uprzednio korekt i pism przewodnich informujących m.in. o sprzedaży działek, likwidacji lub ujawnienia środków trwałych, dokonaniu ponownych pomiarów powierzchni budynków. W obecnie zaskarżonej decyzji z dnia [...] organ pierwszej instancji uwzględnił zmiany wynikające z korekt, za wyjątkiem zmiany wskazującej na to, że w stosunku do Hali o powierzchni użytkowej 6.757,59 m2 zachodzą tzw. względy techniczne. Swoje stanowisko oparł na dowodach z protokołów dotyczących stanu technicznego Hali w 2013 r. (z których wynika, że obiekt wymaga jedynie remontu oraz odpowiednich prac odtworzeniowych) i braku decyzji nadzoru budowlanego o potrzebie dokonania rozbiórki przedmiotowego obiektu. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej – u.p.o.l.) poprzez zastosowanie nieprawidłowych stawek podatku od nieruchomości, art. 21 § 3 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy zobowiązanie zostało prawidłowo wykazane przez spółkę w korekcie deklaracji oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego i brak odniesienia się do wszystkich argumentów spółki. Zdaniem spółki, organ pierwszej instancji nie wypowiedział się co do dokumentacji fotograficznej przedstawionej w toku postępowania oraz nie zwrócił uwagi na to, że przedłożony protokół o stanie technicznym był sporządzany dla innych celów niż określenie wymiaru podatku od nieruchomości, natomiast brak decyzji organu nadzoru budowlanego o potrzebie rozbiórki nie ma znaczenia dla wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie. Spółka podniosła, że specyfika obiektu, w szczególności jego kubatura i układ wewnętrzny wykluczają w zasadzie jego wykorzystanie do jakichkolwiek innych celów teraz i w przyszłości. Hala nie posiada urządzeń, ani wymaganego układu torowego, które pozwalałyby na jej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się z zarzutami odwołania. Przypomniało, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm. - zwana dalej u.p.o.l.) według stanu prawnego sprzed 1 stycznia 2016 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Stosownie do 4 ust. 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości stanowi dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa, a dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Dalej organ odwoławczy przypomniał, że spółka nie kwestionuje ustaleń dotyczących powierzchni użytkowej budynków oraz powierzchni gruntów oraz prawa ich własności. Kwestionuje jedynie stawki podatkowe przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynku Hali. Przypomniał też, że organ pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania budynków i ich części oraz gruntów zgodnie z danymi wskazanymi przez spółkę w złożonej w dniu [...] grudnia 2014 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2013 r. (podstawa opodatkowania budynków została przez organ podatkowy odpowiednio skorygowana o powierzchnię hali wachlarzowej, tj. o 6.757,59 m2). Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego, Kolegium podało, że w jego skład wchodzą: protokoły z kontroli okresowej stanu technicznego obiektu (nr [...]) z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu (w aktach spraw [...]) i protokół nr [...] z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu wraz z dokumentacją fotograficzną (w aktach sprawy [...]) oraz złożonych w niniejszej sprawie protokołów nr [...]. Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że z protokołów tych wynika, że konieczny jest remont hali wachlarzowej, polegający na naprawie pokrycia dachowego i uzupełnieniu odeskowania, naprawie rynien i rur spustowych (widoczne pęknięcia i nieszczelności), uzupełnieniu ubytków i pęknięć w ścianach, uzupełnieniu szklenia i wypełnienie otworów okiennych (uszczelnienie oraz uzupełnienie szyb), naprawie drobnych ubytków i odkształceń w stolarce drzwiowej. Protokoły kontroli okresowej budynku oraz dokumentacja fotograficzna dołączona do wniosku spółki o stwierdzenie nadpłaty za lata 2009-2014 wskazują, że to spółka zaniechała dokonywania remontów. Mimo wyraźnych wskazań i zleceń pokontrolnych w 2009 r. (także w latach następnych), spółka nie dokonywała remontu budynku hali. W ocenie Kolegium, z zebranego materiału dowodowego nie wynika zły stan techniczny budynku. Wskazywane uszkodzenia budynków są w pełni usuwalne w drodze prac remontowo-adaptacyjnych, stąd też nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza też to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności. Wyjaśniając pojęcie "względy techniczne" Kolegium podało, że aby budynek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, względy techniczne muszą mieć charakter trwały i obiektywny, czyli budynek musi być niezdatny do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) bądź adaptacyjnych. Jeśli chodzi o kwestię wykazania przez stronę, że w stosunku do hali zachodzą "względy techniczne" w rozumieniu przepisów u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że spółka tego nie wykazała. Zarzuty odwołania, jakoby przedłożone przez spółkę do akt sprawy protokoły z kontroli stanu technicznego zostały wystawione do innych celów niż związane z podatkiem od nieruchomości, więc nie mogą stanowić jedynej podstawy rozstrzygnięcia, zdaniem Kolegium są nie do przyjęcia, bowiem zgodnie z art. 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ podatkowy wezwał stronę do przedłożenia wszelkich dokumentów, które świadczą o stanie nieruchomości w 2013 r., a dowodzących, że budynek "hali wachlarzowej", zlokalizowany w D. przy ulicy T., w 2013 r. nie mógł być całkowicie i trwale wykorzystany do prowadzenia działalności gospodarczej. Strona przedłożyła do akt sprawy protokoły z okresowej kontroli stanu technicznego za lata 2009-2014. Protokół nr [...], oprócz formy opisowej zawierał również dokumentację fotograficzną. W ocenie Kolegium, z przedłożonych przez spółkę protokołów wynika, że stan techniczny Hali w 2013 r. nie był stanem zagrażającym bezpieczeństwu. Budynek nie znajdował się w stanie przedrozbiórkowym. Odnosząc się do zarzutu, w którym strona stwierdziła, że niezależnie od kwestii "względów technicznych", budynek utracił swoje funkcje i stał się całkowicie nieprzydatny w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej ze względu na jego kubaturę, układ wewnętrzny oraz brak urządzeń i wymaganego układu torowego, Kolegium podało, że fakt że Hala ze względu na swoją specyfikę nie nadawałaby się do innych celów, nie wyklucza tego, że po remoncie będzie mogła pełnić dotychczasową funkcję i służyć do prowadzenia działalności gospodarczej spółki zgodnie z jej przedmiotem. Z tych wszystkich względów uznało, że spółka nie wykazała, że do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości należy zastosować wyłączenie uregulowane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zatem budynek Hali, jako będący w posiadaniu przedsiębiorcy, podlega opodatkowaniu według stawek przewidzianych dla opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tak jak to obliczył organ pierwszej instancji. Od powyższej decyzji spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzuciła - naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: i) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie wyższych stawek podatku od nieruchomości, ii) art. 21 § 3 O.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji gdy zobowiązanie zostało prawidłowo wykazane przez spółkę w deklaracji podatkowej, oraz - naruszenie przepisów postępowania: i) art. 122, 187 § 1, art. 191 O.p. poprzez błędną i wybiórczą ocenę zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego, a także ii) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego uzasadnienia prawnego. Zdaniem skarżącej spółki, w latach 2009-2014, Hala powinna być opodatkowana z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków pozostałych, gdyż nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze "względów technicznych", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie spółki uszkodzenia elementów Hali były tak duże, że nie dałyby się usunąć w ramach zwykłego remontu, co potwierdzają zdjęcia zamieszczone w treści wniosku o nadpłatę z grudnia 2014 r. potwierdzające katastrofalny stan techniczny Hali. Spółka przypomniała, że do akt sprawy dołączyła protokoły ze stanu technicznego Hali, przy czym zastrzegła, że protokoły te były sporządzane dla innych celów niż związane z podatkiem od nieruchomości. Podniosła, że nie można oczekiwać, że będzie bezwarunkowo ponosić środki na każdy obiekt znajdujący się w jej posiadaniu, a w szczególności na taki, który nie jest jej niezbędny do prowadzenia działalności gospodarczej. Ponownie podkreśliła, że Hala jest w złym stanie, a zastosowane rozwiązania budowlane nie przemawiają za jej remontem tylko fizyczną likwidacją. Nie zgodziła się z opinią organu, że niedostateczny stan techniczny dotyczy jedynie detali architektonicznych. Wyjaśniła, że przesłanka "względów technicznych" dotyczy obiektywnego stanu technicznego, bez względu na okoliczności, które się do tego przyczyniły. Powtórzyła, że specyfika obiektu, w szczególności jego kubatura i układ wewnętrzny wykluczają w zasadzie jego wykorzystanie do jakichkolwiek innych celów. To jest również powód do tego, żeby opodatkować go według stawki, jak dla budynków pozostałych. Zdaniem spółki, organ odwoławczy ocenił zebrany materiał dowodowy powierzchownie i dowolnie. Nie odniósł się do dokumentacji fotograficznej złożonej w treści wniosku o nadpłatę z grudnia 2014 r., która potwierdza zły stan techniczny Hali i brak możliwości jej wykorzystania do prowadzonej działalności. Błędnie uznał, że zły stan techniczny Hali sprowadzał się do detali architektonicznych, podczas gdy dotyczył jej podstawowych elementów, jak ubytki w dachu. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko organów dotyczące konieczności opodatkowania w 2013 r. należącego do skarżącej budynku określanego jako "hala wachlarzowa", zlokalizowanego w D. przy ul. T. jest prawidłowe. Twierdzenie strony, że budynek ten nie powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości ze względów technicznych, ponieważ jego stan jest katastrofalny, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w świetle zebranego materiału dowodowego jest nieuzasadnione. Przepisami mającymi zastosowanie w tej sprawie są przepisy u.p.o.l.: art. 2 ust. 1, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, art. 4 ust. 2, stosownie do którego podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia, 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 i 3, w myśl których budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; natomiast grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do postawionych przez spółkę zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., Sąd stwierdził, że wbrew tym zarzutom, Kolegium prawidłowo uzasadniło zaskarżoną decyzję bowiem wskazało fakty, które uznało za udowodnione (stan techniczny budynku), dowody, którym dało wiarę (dokumentacja złożona przez stronę), odniosło się do oświadczeń strony (nie dało im wiary) oraz podało obowiązujące w tej sprawie przepisy i je wyjaśniło. Prawidło również oceniło zebrany w tej sprawie materiał dowodowy. W skład tego materiału wchodzą przedstawione przez stronę: protokoły z kontroli okresowej stanu technicznego obiektu, z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu i protokół z kontroli okresowej stanu sprawności technicznej obiektu wraz z dokumentacją fotograficzną. Jak słusznie stwierdził organ, nie ma znaczenia, że protokoły te zostały sporządzone w innym postępowaniu niż podatkowe, ponieważ zgodnie z art 180 § 1 O.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ ma obowiązek ocenić wszystkie przedstawione dowody z punktu ich przydatności dla sprawy i zrobić to zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co też w rozpoznawanej sprawie uczynił. Zgodzić się z nim należy, że z treści powołanych protokołów oraz dokumentacji fotograficznej, wbrew wywodom skargi, nie wynika, aby Hala była w stanie nadającym się jedynie do rozbiórki. Co prawda budynek rzeczywiście wymaga szeregu inwestycji, ale nie dotyczą go względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. Kolegium słusznie stwierdziło, że z ocenianych dokumentów wynika, że konieczny jest remont Hali, ponieważ należy w niej naprawić pokrycie dachowe, uzupełnić odeskowanie, naprawić rynny i rury spustowe, uzupełnić ubytki i pęknięcia w ścianach, wypełnić otwory okienne oraz naprawić drobne ubytki i odkształcenia w stolarce drzwiowej. Z dokumentów tych też wynika, że wskazywane uszkodzenia budynków są w pełni usuwalne w drodze prac remontowo-adaptacyjnych, a to wskazuje, że nie dotyczą go "względy techniczne" z powodu których budynek nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. To, że spółka wyżej wymienionych robót nie przeprowadziła nie oznacza, że opisany w protokołach stan Hali należy uznać za katastrofalny. Argumentacja ta jest uzasadniona. Niezależnie od tego, zauważyć wypada, że gdyby budynek rzeczywiście groził zawaleniem, co mogłoby doprowadzić do katastrofy, skarżąca niewątpliwie postarałaby się o urzędowy nakaz jego rozbiórki, chociażby ze względu na ogólne bezpieczeństwo. W tym miejscu zasadne jest również odniesienie do zmian w u.p.o.l., które na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1045) weszły w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., a w wyniku których usunięto zawarty w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l zapis dotyczący wyłączenia z opodatkowania budynków należących do przedsiębiorcy ze "względów technicznych", zastępując tak uwarunkowane wyłączenie, wyłączeniem określonym w art. 2a pkt 3 u.p.o.l, zgodnie z którym do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Co prawda obecnie obowiązujący przepis nie ma w tej sprawie zastosowania, jednak biorąc pod uwagę, że doprecyzowuje on zawarty wcześniej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. warunek, w którym mówi się o względach technicznych, trzeba mieć w polu widzenia i tę zmianę. Wracając do "względów technicznych", pojęcie to co prawda nie zostało zdefiniowane w ustawie, jednak sposób jego rozumienia został wypracowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, które swoich wyrokach stwierdzały m.in., że "względy techniczne" to takie wady fizyczne budynków i budowli (gruntów), które obiektywnie uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. Konieczność przeprowadzenia napraw i remontów nie stanowi i nie może stanowić o niemożności wykorzystania budynku. Niezależnie od tego, pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem jedynie technologicznych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, ale i ekonomiczne oraz finansowe (na które w tej sprawie wskazuje strona). Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany", wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na przyszłe możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość podlega opodatkowaniu według innych stawek niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za istnieniem względów technicznych przemawia też okoliczność, że przedmiot opodatkowania nie może być z obiektywnych i trwałych względów użytkowany przez podatnika nie tylko w prowadzonej przez niego działalności, ale i w żadnej innej. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego, rację ma organ odwoławczy, że przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza też to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Oświadczenie spółki o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności. A na takim oświadczeniu bazuje strona, dodatkowo przedstawiając zdjęcia budynku, którego stan techniczny badany był przez organy budowlane na miejscu. Jeśli chodzi o powierzchnię gruntów i powierzchnię użytkową budynków oraz prawa ich własności, ustalenia w tym przedmiocie nie są przez spółkę kwestionowane. Organ pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania budynków i ich części oraz gruntów zgodnie z danymi wskazanymi przez spółkę w złożonej w dniu [...] grudnia 2014 r. korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2013 r. przy czym, podstawa opodatkowania budynków została przez organ podatkowy odpowiednio skorygowana, za wyjątkiem zmiany mającej na celu przyjęcie, że w stosunku do powierzchni hali wachlarzowej mamy do czynienia z wystąpieniem względów technicznych. Zaprezentowane stanowisko organów podatkowych, należy ocenić jako prawidłowe. Z podanych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.