I SA/Lu 315/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 maja 2004 r., Znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę Dnia 16 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia[...]stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 14 września 2004 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od przedmiotowej skargi w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone M. R. - dorosłemu domownikowi skarżącego, w dniu 17 września 2004 r. Ik.-9 akt sądowych/. Do dnia dzisiejszego wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi IDz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.l stanowi, iż sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wezwanie do uiszczenia przedmiotowego wpisu zostało prawidłowo doręczone K. R.w trybie art. 72 powołanej ustawy, z którego wynika, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Siedmiodniowy termin, jaki przysługiwał skarżącemu na dokonanie czynności, liczony od dnia 17 września 2004 r., upłynął z dniem 24 września 2004 r. Z uwagi na to, iż K. R. należnego wpisu od skargi nie uiścił, na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.