I SA/Lu 315/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na - w przedmiocie - postanawia - odrzucić skargę. Skarga M. M. wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawierała braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Skarżący nie wskazał organu, którego działania skarga dotyczy ani numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności. W związku z powyższym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 10.04.2013 r. skarżący został wezwany, w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi z pouczeniem o treści art. 1 § 1 i 2, art.3 § 2, art. 52 § 1 i 2 oraz art. 53 § 1 ppsa - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Przedmiotowe wezwanie zostało skarżącemu doręczone w dniu 17.04.2013 r. ( k. 19 akt). Do dnia dzisiejszego pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 57 ( 1 pkt 1 – 3 ppsa skarga powinna czynić zadość wymogom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wymogów formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia –art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. W niniejszej sprawie skarżący w ustawowym terminie braków formalnych skargi nie uzupełnił i nadanie sprawie dalszego biegu stało się niemożliwe. Tym samym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa, orzeczono jak w sentencji.