I SA/Lu 316/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z 8 lipca 2021 r. (data pisma) Starosta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2021 r., na mocy której uchylona została decyzja z [...] wydana przez Starostę [...] dotycząca określenia należności z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, przypadającej do zwrotu do budżetu Powiatu [...]. Kolegium umorzyło także postępowanie administracyjne pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – "ppsa", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez Starostę, który działał w sprawie jako organ podatkowy pierwszej instancji. Ustalenia zatem wymaga, czy Starosta posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję SKO, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Dodać również wypada, że w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Tym samym zdaniem Sądu Starosta jako organ podatkowy pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.