I SA/Lu 320/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz (spr.), Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłat podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2000 r. na poczet zaległości w tym podatku za kwiecień i czerwiec 2000 r. - oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia J. A. na postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłat podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2000 r. odpowiednio w kwotach 695 zł, 1.143 zł i 1.043 zł na poczet zaległości w tym podatku za kwiecień i czerwiec 2000 r., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że w 2000 r. J. A., złożył deklaracje miesięczne VAT - 7 m.in. za wrzesień, październik, listopad 2000 r. dokonując wpłaty podatku. Dnia 20 września 2002 r. złożone zostały przez podatnika korekty deklaracji VAT-7 za grudzień 1997 r., kwiecień, czerwiec, wrzesień, październik i listopad 2000 r., z których wynikały: za grudzień 1997 r., kwiecień 2000r. i czerwiec 2000 r. wpłaty na rachunek urzędu skarbowego oraz brak kwot do wpłaty a także zwrotu na rachunek bankowy podatnika za wrzesień, październik i listopad 2000 r. Organ I instancji wynikające z deklaracji korygujących nadpłaty zaliczył na m-c grudzień 1997 r. Postanowienie to, wskutek zażalenia podatnika, zostało uchylone w całości przez organ odwoławczy, który umorzył postępowanie w sprawie. Następnie, organ I instancji ww. nadpłaty zaliczył na poczet zaległości w podatku VAT na należność główną i odsetki za miesiąc kwiecień i czerwiec 2000 r. W zażaleniu na to postanowienie podatnik wniósł o jego uchylenie. W ocenie podatnika zaskarżone postanowienie nie uwzględnia wszystkich wpłat w podatku VAT, dokonanych w 2000 r. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy, po wskazaniu na stan faktyczny sprawy, w oparciu o treść art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, iż nadpłaty wraz z oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych. Wyjaśniając treść art. 51 § 1, 76a § 1 oraz 62 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że nadpłatę, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów zalicza się na poczet zaległości podatkowej począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania ma być zaliczana nadpłata. Zasady zaliczenia nadpłat wskazuje art. 55 § 2 i 76 a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 74 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r. nadpłata VAT powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Natomiast stosownie do art. 53 § 4 Ordynacji podatkowej oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie naliczania odsetek za zwlokę oraz odpłaty prolongacyjnej, dokonywania zaokrągleń oraz zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. Nr 240, poz. 2063) odsetki za zwłokę są naliczane od następnego dnia po dniu upływu terminu płatności podatku do dnia zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej, włącznie z tym dniem. W ocenie organu odwoławczego organu I instancji dokonał zaliczenia powstałych nadpłat prawidłowo, zgodnie ze wskazanymi przepisami. Rozliczenia dokonano odpowiednio na dzień powstania nadpłaty, odsetki za zwłokę naliczono odpowiednio od następnego dnia po upływie terminu płatności VAT za kwiecień i czerwiec 2000 r. do dnia powstania konkretnej nadpłaty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił organom podatkowym naruszenie art. 62 §1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi wywodzi, że organ podatkowy nie uznał wpłat oznaczonych zgodnie z dyspozycją tego przepisu, traktując je jako wpłaty nieoznaczone. Zdaniem podatnika zaskarżone postanowienie narusza art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Poza sporem pozostaje, iż w złożonych w 2000 r. deklaracjach VAT-7 skarżący wykazał kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego za wrzesień 2000 r. (695 zł), październik 2000 r. (1.143 zł) i listopad 2000 r. (1.043 zł), zaś w korekcie deklaracji VAT złożonej w 2002 r. wykazał wpłaty do urzędu skarbowego za kwiecień 2000 r. (507 zł) i czerwiec 2000 r. (2.364 zł) oraz brak kwot do wpłaty, a także zwrotu na rachunek bankowy za wrzesień, październik i listopad 2000 r. Wynikające z korekty deklaracji kwoty za kwiecień i czerwiec 2002 r. nie zostały przez skarżącego wpłacone, podczas gdy podatek wynikający ze złożonych w 2000 r. deklaracji VAT-7 za miesiące: wrzesień, październik i listopad został uiszczony odpowiednio – 24 października, 24 listopada i 21 grudnia 2000 r. Kwota niezapłaconego w terminie płatności podatku, zgodnie z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60) stanowi zaległość podatkową, od której stosownie do art. 53 § 1 naliczane są odsetki za zwłokę. Natomiast kwota nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku stanowi, zgodnie z art. 72 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – nadpłatę. Zgodnie z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (oraz bieżących zobowiązań podatkowych), chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych, przy czym zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty (art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w korekcie deklaracji VAT-7 za wrzesień, październik i listopad 2000 r. wykazana została nadpłata za ww. miesiące – a nie "wpłata" jak wywodzi skarżący, co do której podatnik nie składał żadnych dyspozycji. W takiej sytuacji i wobec niespornych zaległości podatnika, organy podatkowe prawidłowo zastosowały w sprawie art. 76 § 1, dokonując zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami naliczonymi odpowiednio od następnego dnia po upływie terminu płatności podatku VAT za kwiecień i czerwiec 2000 r. do dnia powstania konkretnej nadpłaty. Za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, gdyż przepis ten nie ma zastosowania do postanowień, zaś uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada w pełni wymogom art. 210 § 1 pkt 3-5 (w zw. z art. 210 Ordynacji podatkowej), zawierając stosownie do art. 217 Ordynacji uzasadnienie faktyczne i prawne. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nie znajdującą uzasadnionych podstaw prawnych, należy oddalić.