I SA/Lu 322/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz - Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie; II. zwrócić A.P. kwotę [...] tytułem uiszczonego wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa /kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie/. Pismem z dnia 24 lutego 2010 r. A.P. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] umarzające postępowanie zażaleniowe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu 21 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny C.W. złożył pełnomocnictwo procesowe obejmujące sporządzenie i wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, oraz prawo występowania przed tym sądem w imieniu skarżącego i popierania wniesionej skargi. Jednocześnie pełnomocnik złożył oświadczenie, iż cofa skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Wobec wątpliwości sądu co do zakresu złożonego pełnomocnictwa oraz treści złożonego oświadczenia, skarżący został wezwany do wyjaśnienia czy popiera złożone przez pełnomocnika oświadczenie o cofnięciu skargi. W piśmie procesowym z dnia 18 maja 2010 r. skarżący A.P. oświadczył, że popiera oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 ( 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ zwanej dalej ppsa. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W sprawie niniejszej pismem z dnia 20 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego uprawniony do jego reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Mając na względzie powyższe i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ppsa, należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.