I SA/Lu 323/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 kwietnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 rok p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 21 czerwca 2004r. B. Z. wniosła, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Kolegium z dnia [...] Nr [...]., mocą której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004r. w kwocie [...] Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 19 maja 2004 r. Skarga zaś została złożona osobiście w biurze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 21 czerwca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uznając ją jako wniesioną po terminie, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi I Dz.U. Nr 153, poz. 1270 I - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano na wstępie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 19 maja 2004r. a strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji organu odwoławczego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 18 czerwca 2004 r. Z akt sprawy wynika (k.5), iż skarga została złożona osobiście przez skarżącą w biurze Kolegium w dniu 21 czerwca 2004r., a więc po upływie ustawowego terminu do j ej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia skutkuje jej odrzuceniem. Dlatego też, mając na względzie dyspozycje art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji.