I SA/Lu 323/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia NSA Anna Kwiatek, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lipca 2007 r. sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym - oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania B. Ż. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na modernizację budynku inwentarskiego i budowę studni głębinowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 13 ust. 1-4 i art. 13d ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) – utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż odmowa zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na modernizację budynku inwentarskiego i budowę studni głębinowej została uzasadniona tym, że dokonana inwestycja miała miejsce na terenie gminy R., zatem tylko od gruntów położonych na terenie tej gminy podatnik może z niej skorzystać. Od tej decyzji B. Ż. wniósł odwołanie, a żądając jej zmiany i przyznania ulgi inwestycyjnej, wyjaśnił że jego gospodarstwo jest położone w części na terenie gminy R., a w części na terenie gminy K.. Z tych względów - w jego ocenie - brak było podstaw do wydania decyzji odmownej przez Wójta Gminy K.. Podkreślił również, że dokonana inwestycja miała na celu poprawę warunków hodowli, co zostało należycie udokumentowane rachunkami i fakturami. W rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w pierwszej kolejności powołało się na art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 z późn. zm.), w myśl którego podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska; 2) zakup i zainstalowanie: deszczowni, urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód) i jest przyznawana po zakończeniu inwestycji. Polega zaś na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych (art. 13 ust. 2 ustawy). Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego wykładnia gramatyczna tego przepisu wskazuje jednoznacznie, że ulga inwestycyjna może być odliczona wyłącznie od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie tej gminy, w której została dokonana inwestycja, przy czym podkreśliło, że w sprawie bezsporne jest, iż inwestycja została dokonana na terenie gminy R.. Oczywiste jest tym samym, że ulga inwestycyjna może być odliczana tylko od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy R., a nie od podatku należnego od gruntów położonych na terenie gminy K., czego domaga się skarżący.. Od tej decyzji B. Ż. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania mu prawa do ulgi inwestycyjnej przez Wójta Gminy w K. z tytułu poniesionych wydatków na modernizację budynku inwentarskiego i budowę studni głębinowej. Organom podatkowym zarzucił przede wszystkim błędną interpretację art. 13 ust 2 ustawy o podatku rolnym. Przyznał, że posiada grunty rolne zarówno na ternie Gminy R., na którym są usytuowane inwestycje budowlane, oraz podkreślił, że przeważająca część areału rolnego w wysokości 13,72 ha jest położona na terenie Gminy K.. Skarżący wyjaśnił, iż Gmina R. i Gmina K. administracyjnie podlegają właściwości Starostwa Powiatowego w R. oraz zaznaczył, iż decyzją z dnia 21 września 2006r. Urząd Miejski w R. wydał decyzję nr [...] udzielającą mu ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym w kwocie 20.452,77 złotych, stanowiącej 25 % nakładów własnych poniesionych na modernizację gospodarstwa z łącznej kwoty poniesionych nakładów w wysokości 81.811,10 zł. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - wskazać na wstępie wypada, iż Sąd nie jest władny do przyznania ulgi inwestycyjnej, której spór dotyczy, albowiem wykracza to poza jego kognicję. Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis z art. 13 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym /tekst jednolity z 2006r., Dz.U. Nr 136, poz. 969 z późn. zm. /, zgodnie z którym podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska; 2) zakup i zainstalowanie: a) deszczowni, b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód) - ust.1. Ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i polega na odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja - w wysokości 25 % udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych / ust 2 /.Ulga z tytułu tej samej inwestycji nie może być stosowana dłużej niż przez 15 lat / ust. 3 /. Kwota ulgi inwestycyjnej jest odliczana z urzędu w decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnicy obowiązani do składania deklaracji na podatek rolny odliczają, określoną w decyzji w sprawie ulgi inwestycyjnej, kwotę przyznanej ulgi od należnego podatku rolnego / ust. 3a /. Podatnik traci prawo do odliczenia od podatku rolnego niewykorzystanej kwoty ulgi inwestycyjnej w przypadku sprzedaży obiektów i urządzeń, od których przyznana została ta ulga, lub przeznaczenia ich na inne cele niż określone w ust. 1 / ust.4 /. Pismem z dnia 7 sierpnia 2006r. B. Ż. zwrócił się do Wójta Gminy K. z wnioskiem o "zastosowanie ulgi inwestycyjnej z tytułu modernizacji obory i budowy studni głębinowej" według załączonych "rachunków" na dokonaną modernizację budynku inwentarskiego i wybudowaną studnię głębinową. Poza sporem pozostaje, ze obie inwestycje zostały zrealizowane na terenie Gminy R.. Skarżący z faktu, iż posiada grunty rolne zarówno na terenie Gminy R., jak i na terenie Gminy K. wywodzi swoje prawo do skorzystania z ulgi inwestycyjnej, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie co do całości należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie obu tych Gmin. Poglądu takiego nie da się jednak obronić. Przepis art. 13 ust.2 ustawy o podatku rolnym nie pozostawia wątpliwości, iż ulga inwestycyjna może być zastosowana tylko do należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy, w której została dokonana inwestycja. Jego literalna wykładnia wyraźnie prowadzi do wniosku, iż chodzi tu o ulgę, której przyznanie zależy od usytuowania miejsca wykonania inwestycji i położenia gruntów. Innymi słowy, aby można było z niej skorzystać, inwestycja musi być zrealizowana na terenie gminy, w której są położone grunty rolne. W orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także w piśmiennictwie ukształtowany jest pogląd, w myśl którego przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle i zgodnie z ich literalnym brzmieniem, a jedynie w sytuacjach wątpliwych, gdy językowa wykładnia nie doprowadza do ustalenia jednoznacznej treści normy prawnej, należy skorzystać z innych metod wykładni w taki sposób, by wyinterpretowana norma spójna była z innymi normami skorelowanymi, jak również by jednocześnie w pełni odzwierciedlała intencje racjonalnego ustawodawcy i nie była sprzeczna z przepisami rangi konstytucyjnej. Zasada prymatu wykładni językowej szczególnego znaczenia nabiera, gdy interpretowane przepisy dotyczą ulg i zwolnień podatkowych / por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2004r., FSK 372/04, ONSAiWSA 2005/1/17/. Stanowisko to ma swoje oparcie przede wszystkim w założeniu, że źródłem wiedzy, zarówno dla podatnika, jak i organów stosujących prawo, jest i zawsze będzie tylko językowe znaczenie norm prawnych, albowiem przekaz językowy rozumiany jako możliwy sens słów jest powszechną metodą komunikowania się ustawodawcy z podatnikiem i organami stosującymi prawo. Literalna treść przepisów prawa także oznaczać będzie zakres swobody organów stosujących prawo, w przeciwnym razie bowiem może dojść do przekroczenia granicy dzielącej wykładnię prawa od jego tworzenia. Jednakże skoro konstrukcje prawne są tworzone za pomocą słów w ten sposób, że stanowią określoną całość, to nie można ich interpretować nie mając na względzie całości, co uzasadniać może stosowanie wykładni systemowej, a wyjątkowo tylko celowościowej (uchwała NSA z dnia 22 czerwca 1998 r. sygn. akt FPS 9/97, ONSA 1998, z. 4, poz. 110). Jest to jednak uzasadnione wówczas, gdy z uwagi na nieścisłości językowe nie można z danego tekstu prawnego wyprowadzić jednoznacznej normy prawnej. Kierując się przytoczonymi poglądami, Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie nie można czynić organom podatkowym zarzutu, że dokonały wadliwej interpretacji omawianego przepisu. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,