I SA/Lu 323/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Anna Kwiatek, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 października 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2008 r. I. oddala skargę II. przyznaje adwokatowi A. H. wynagrodzenie w kwocie [...] w tym VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot wydatków w kwocie [...] złotych. I SA/Lu 323/08 UZASADNIENIE 1. Wójt Gminy nakazem płatniczym z [...]. ustalił A.K. łączne zobowiązanie pieniężne za 2008 r. w kwocie 229,00 zł. W uzasadnieniu podał, że ustalone łączne zobowiązanie pieniężne obejmuje podatek rolny w wysokości 227 zł od powierzchni przeliczeniowej użytków rolnych podlegających opodatkowaniu, położonych w granicach ewidencyjnych działek numer: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz podatek leśny w wysokości 2 zł od fizycznej powierzchni lasu, położonego w granicach ewidencyjnej działki numer [...]. Tytułem podstawy prawnej powołał: - art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. /; - rozporządzenie Ministra Finansów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego / Dz. U. Nr 105, poz. 1200 /; - art. 1 do 6c ustawy z 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym / Dz. U. z 1993 r. Nr 94, poz. 431 ze zm. – ustawa o podatku rolnym /; - uchwałę Rady Gminy [...] z [...] w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta do wymiaru podatku rolnego na 2008 r. / Dz. Urz. Woj. Lub. Nr 4, poz.98 /; - ustawę z 30 października 2002 r. o podatku leśnym / Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm. – ustawa o podatku leśnym /. 2. Podatnik złożył odwołanie od nakazu płatniczego. Argumentował, że jest na emeryturze. Nie użytkuje gruntów, bo są to nieużytki, w większości las. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania podatnika, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 3, art. 6c ustawy o podatku rolnym i na podstawie art. 3 ustawy o podatku leśnym utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniało, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę wymiaru podatku rolnego, podatku leśnego dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ocenił takie postępowanie jako zgodne z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2005 r. Nr 240 poz. 2027 /. Argumentowało, że zgodnie z ewidencją gruntów to A.K. jest właścicielem użytków rolnych podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym i gruntu leśnego podlegającego opodatkowaniu podatkiem leśnym. Dlatego wbrew odwołaniu A.K. jest podatnikiem podatku rolnego od użytków rolnych z mocy art. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Użytki rolne podlegające opodatkowaniu, które przekraczają powierzchnię 1 ha są gospodarstwem rolnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Dlatego podstawa opodatkowania podatkiem rolnym podlegała ustaleniu zgodnie z art. 4 ust 1 pkt 1, stawka opodatkowania zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Argumentowało, że z ewidencji gruntów nie wynika, by podlegające opodatkowaniu użytki rolne miały być nieużytkami. Z ewidencji gruntów wynika, że są to użytki rolne / z wyłączeniem powierzchni wykazanej w ewidencji gruntów jako las i opodatkowanej podatkiem leśnym /. Okoliczność, że podatnik na tych gruntach, które są użytkami rolnymi, nie prowadzi działalności rolniczej jest bez znaczenia dla opodatkowania podatkiem rolnym, bo opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne. Dlatego nie podzieliło stanowiska odwołującego się podatnika. Podzieliło ustalenia i ocenę prawną organu podatkowego pierwszej instancji. 4. A.K. złożył skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Argumentował, że ma 65 lat. Nie ma prawa własności do gruntów objętych opodatkowaniem. Nie uprawia tych gruntów, które są zalesionymi nieużytkami. Podatek zapłacił dwukrotnie. W toku postępowania sądowego skarżący uzyskał prawo pomocy w całości. 5. Samorządowego Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało w całości stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 6. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie jest uzasadniona. 7. Ma rację organ podatkowy, kiedy wskazuje na art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne / Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm. / i na tej podstawie prawnej stwierdza, że ewidencja gruntów stanowi podstawę wymiaru podatków. 8. Ma rację organ podatkowy, kiedy wskazuje na przeznaczenie gruntów ujawnione w ewidencji gruntów / R, S, B - Ps, Ł / i na tej podstawie argumentuje, że grunty opodatkowane podatkiem rolnym to użytki rolne w rozumieniu § 68 ust. 1 pkt 1 do 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków / Dz. U. Nr 38, poz. 454 /. Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, to przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym. Ten przepis nie ogranicza przedmiotu opodatkowania tylko do tych użytków rolnych, na których jest prowadzona działalność rolnicza. 9. Ma rację organ podatkowy, kiedy wskazuje na ujawnioną w ewidencji gruntów powierzchnię użytków rolnych skarżącego podatnika, podlegających opodatkowaniu, powyżej 1 ha i na tej podstawie stwierdza, że przedmiot opodatkowania to gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Opodatkowanie gospodarstwa rolnego podatkiem rolnym nie jest z mocy ustawy ograniczone tylko do gospodarstwa rolnego, w którym jest prowadzona działalność rolnicza. 10. Ma rację organ podatkowy, kiedy argumentuje, że stan prawny ujawniony w ewidencji gruntów wskazuje skarżącego podatnika jako wyłącznego właściciela przedmiotu opodatkowania, gospodarstwa rolnego. Prawidłowo na tej podstawie stwierdza, że skarżący jest podatnikiem podatku rolnego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Z okoliczności sprawy, z twierdzeń skarżącego podatnika nie wynika, by w sprawie miało mieć zastosowanie zastrzeżenie o treści zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy o podatku rolnym. 11. Ma rację organ podatkowy, kiedy argumentuje, że podstawa opodatkowania podatkiem rolnym użytków rolnych, stanowiących gospodarstwo rolne podlega reżimowi art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Jest wyrażana liczbą hektarów przeliczeniowych, której skarżący podatnik nie podważał. 12. Ma rację organ podatkowy, kiedy stwierdza, że prawidłowym było zastosowanie stawki z art. 6 ust. 1 pkt 1, ust. 2, ust. 3 ustawy o podatku rolnym w związku z uchwałą Rady Gminy [...] z [...] w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej do obliczenia podatku rolnego na 2008 r. 13. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych twierdzenie skarżącego podatnika, że opodatkowane użytki rolne to zalesione nieużytki nie ma oparcia w danych ujawnionych w ewidencji gruntów, które są podstawą wymiaru podatków. Ewidencja gruntów nie określa przedmiotu opodatkowania ani jako nieużytki / zob. § 67 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków / ani jako grunty zadrzewione czy zakrzewione / zob. § 68 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków /. Twierdzenie skarżącego podatnika, że nie jest właścicielem przedmiotu opodatkowania pozostaje w sprzeczności ze stanem prawnym ujawnionym w ewidencji gruntów. To twierdzenie skarżącego podatnika nie znajduje żadnego udokumentowania. Dlatego organ podatkowy nie miał żadnych podstaw do przyjęcia, że stan prawny / stan własności / ujawniony w ewidencji gruntów nie odpowiada rzeczywistemu stanowi prawnemu / stanowi własności /. W następstwie organ podatkowy nie miał żadnych podstaw do zakwestionowania stanu własności ujawnionego w ewidencji gruntów, w której figuruje skarżący podatnik jako właściciel użytków rolnych i gruntu leśnego. Wywodzona przez skarżącego podatnika okoliczność, że nie uprawia podlegających opodatkowaniu użytków rolnych, gospodarstwa rolnego nie podważa legalności decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne, obejmujące podatek rolny. To twierdzenie skarżącego podatnika nie ma prawnego znaczenia w postępowaniu wymiarowym, samo nie zwalnia od podatku rolnego, bo zwolnienie z tytułu zaprzestania produkcji rolnej wymaga wniosku zainteresowanego podatnika, następnie stosownej decyzji / art. 12 ust. 1 pkt 7, art. 13d ust. 1 ustawy o podatku rolnym /. Wywodzona przez skarżącego podatnika / na etapie postępowania sądowego / trudna sytuacja życiowa, materialna nie podważa legalności decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne, obejmujące podatek rolny i podatek leśny. Okoliczność ta nie podlega ustaleniu i ocenie w postępowaniu podatkowym w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego. Ta okoliczność ma prawne znaczenie, stanowi przedmiot ustaleń i oceny organu podatkowego, nie w postępowaniu wymiarowym, ale w odrębnym postępowaniu w przedmiocie zastosowania ulg podatkowych / art. 67a Ordynacji podatkowej /, które wszczyna odrębny wniosek zainteresowanego podatnika, kończy stosowna decyzja. Twierdzenie skarżącego podatnika o dwukrotnej, nienależnej zapłacie podatku nie podważa legalności zaskarżonej decyzji ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne, które powstaje w trybie przewidzianym w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wywodzona okoliczność nadpłaty to przedmiot odrębnego postępowania, nie należy do postępowania w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. To decyzja ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne będzie okolicznością prawnie istotną dla stwierdzenia czy i w jakiej wysokości istnieje nadpłata. 14. Jakkolwiek skarżący podatnik nie formułował zarzutów dotyczących opodatkowania podatkiem leśnym, to dla pełnej oceny prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia podatkowego należy podzielić legalność zastosowania przez organ podatkowy art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ewidencja gruntów ujawnia 0,06 ha gruntów leśnych, lasu o symbolu Ls z § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków, położonego w obrębie działki numer [...] i prawo własności skarżącego podatnika. Należy podzielić legalność zastosowania przez organ podatkowy art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku leśnym, zgodnie z którym grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów jako las, to przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym; art. 2 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zgodnie z którym właściciel jest podatnikiem podatku leśnego; art. 3 tej ustawy, zgodnie z którym podstawą opodatkowania jest powierzchnia ujawniona w ewidencji gruntów; art. 4 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy, który normuje stawkę opodatkowania podatkiem leśnym w związku z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 22 października 2007 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2007 r. / M.P. Nr 79 poz. 846 /. 15. W tym stanie sprawy organ podatkowy prawidłowo zastosował art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym i ustalił skarżącemu podatnikowi nakazem płatniczym łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2008 r., obejmujące zobowiązanie w podatku rolnym oraz w podatku leśnym. Błędnie organ podatkowy pierwszej instancji powołuje w podstawie prawnej nakazu płatniczego nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Finansów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego / Dz. U. Nr 105, poz. 1200 /. Jednak ten błąd nie ma wpływu na wynik sprawy wobec prawidłowego zastosowania art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym. 16. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 250 powołanej ustawy.