I SA/Lu 324/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (sprawozdawca),, WSA Jerzy Drwal, Protokolant Referent stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W. K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 stycznia 2010 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 10 listopada 2009 r., Nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazano, że skarżący w dniu 27 marca 2009ri złożył wniosek o przyznanie płatności na rok 2009, w którym zadeklarował łączną powierzchnię działek rolnych do: - jednolitej płatności obszarowej - 11,67 ha, - uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych 7,77 ha oraz do - uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych 2,76 ha. Podczas kontroli administracyjnej w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady(WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r., str. 16) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku . Ustalenia powyższych nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej, wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku producenta. Organ I instancji stwierdził, że w przypadku działki rolnej: - C powierzchnia deklarowana 1,63 ha - podczas kontroli administracyjnej 1,58 ha; - D powierzchnia deklarowana 4,40 ha - podczas kontroli administracyjnej 3,39 ha; - E powierzchnia deklarowana 0,79 ha - podczas kontroli administracyjnej 0,77 ha; - G powierzchnia deklarowana 0,19 ha - podczas kontroli administracyjnej 0,16 ha; - H powierzchnia deklarowana 0,80 ha - podczas kontroli administracyjnej 0,74 ha; - I powierzchnia deklarowana 0,58 ha - podczas kontroli administracyjnej 0,26 ha. - J powierzchnia deklarowana 0,17 ha - podczas kontroli administracyjnej 0,15 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej gruntów wyniosła 0,51 ha, czego konsekwencją było pomniejszenie płatności, o jakie ubiegał się wnioskodawca, stosownie do art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, natomiast łączna powierzchnia wykluczonych z płatności UPO gruntów wyniosła 0,04 ha, czego konsekwencją było pomniejszenie płatności, zgodnie z art. 50 ust. 3 tego samego rozporządzenia. W rozpoznaniu odwołania wniesionego od tego rozstrzygnięcia, Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w pierwszej kolejności podał, że kwestia materialno-prawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2009 została uregulowana w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.), a następnie przytoczył treść przepisów art. 1 i art. 3. Wskazując dalej, że zgodnie z przepisami ww. ustawy: - art. 7 ust. 4 - wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności; - art. 2 pkt 1 - użyte w niej określenie działki rolnej oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia nr 796/2004, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha tj. zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, podał, że postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wszczyna się na żądanie strony, która złożyła wniosek o przyznanie płatności; - art. 18 ust. 1 - płatności obszarowe są przyznawane na wniosek rolnika, organ II instancji podkreślił, iż z mocy art. 3 ust. 3 w/w ustawy na strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności nałożony został obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz obciążyła obowiązkiem udowodnienia faktu osobę, która wywodzi z niego skutki prawne, wskazał, że oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania jest równoznaczne z przeniesieniem ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Organ odwoławczy podkreślił dalej, że postępowanie w sprawie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nie uregulowanych w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kontekście wskazał, że W. K. we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 ubiegał się o przyznanie: 1) jednolitej płatności obszarowej (JPO) - działki rolne o powierzchni 11,67 ha; 2) uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) - działki rolne o powierzchni 7,77 ha. Odnośnie JPO podał, że zgodnie z art. 7 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. - rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003, jeżeli: 1. na ten dzień posiada działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr XX do rozporządzenia nr 1973/2004; 2. wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a. przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3. został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności ". Wskazano dalej, że w załączniku XX do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 w odniesieniu do systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. U. L 345 z 20.11.2004, str. l, ze zm.) minimalna powierzchnia zakwalifikowanego obszaru na gospodarstwo w ramach planu jednolitych dopłat obszarowych dla Rzeczpospolitej Polski wynosi 1 ha. Odnośnie UPO organ stwierdził, iż zgodnie z art. 7 ust.2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. - rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw: 1) chmielu, 2) roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, 3) innych roślin - położonych na działkach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. Co do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ) - działki rolne o powierzchni 2,76ha, organ odwoławczy podał, iż przesłanki przyznania tej płatności zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009r., Nr 40, poz. 326). W dalszej części uzasadnienia podano, że podstawę prawną do kontroli wniosków o przyznanie płatności na rok 2009 w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych) stanowiły przepisy prawa wspólnotowego tj.: - art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, który stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych), tzw. system LPIS, - art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/20042004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 roku, ze zm.), który stanowi, że rolnikowi wraz z wnioskiem spersonalizowanym przekazywane są informacje dotyczące maksymalnego obszaru kwalifikującego się do jednolitej płatności obszarowej na danej działce referencyjnej oraz że rolnik, na załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, wskazuje położenie działek rolnych, - art. 24 ust 1 lit. c ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, który stanowi, że należy przeprowadzać kontrole administracyjne dotyczące zgodności pomiędzy działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami referencyjnymi w systemie LPIS i kwalifikacji powierzchni do przyznania płatności. Na podstawie art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wraz z wstępnie wydrukowanym wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009 (wnioskiem spersonalizowanym na rok 2009) została rolnikowi przekazana informacja (karta informacyjna) zawierająca dane o maksymalnej powierzchni kwalifikowanej do celów systemu jednolitej płatności obszarowej w ramach poszczególnych działek ewidencyjnych - powierzchnia PEG_JPO (PEG_JPO - powierzchnia wyliczana na podstawie danych wektorowych pozyskanych z obrazu Ortofotomapa i będąca odpowiednikiem powierzchni kwalifikującej się do jednolitej płatności obszarowej w ramach działki ewidencyjnej). Podano dalej, że stosownie do treści art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 rolnik poprawia wstępnie zadrukowany formularz wniosku, jeżeli jakakolwiek podana w nim informacja jest błędna, a w stosownych przypadkach wskazuje nowy obrys działki ewidencyjnej oraz działki rolnej. Jeżeli stan faktyczny na zadeklarowanych we wniosku działkach ewidencyjnych nie uzasadnia zmian powierzchni wyznaczonego maksymalnego obszaru kwalifikowanego, powierzchnię stwierdzoną należy wyznaczyć zgodnie z treścią art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR zauważył, iż wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych, ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy czym korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, najlepiej obrazów lotniczych lub satelitarnych (art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009) oraz podkreślił, że zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) Nr 1782/2003 oraz rozporządzeniem Rady (WE) Nr 73/2009 od roku 2005 System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) działa w technologii geograficznych systemów informacyjnych. System Identyfikacji Działek Rolnych ( z ang. LPIS) jest częścią Zintegrowanego System Zarządzania i Kontroli ( z ang. IACS), którego celem jest jednoznaczna w sakli kraju identyfikacja i określenie położenia deklarowanych przez rolników działek rolnych, a także kontrola prawidłowości zadeklarowanych powierzchni łącznie z oceną i sprawdzeniem ich kwalifikowalności (tj. sprawdzeniem uprawnień do dopłat w odniesieniu do schematu pomocowego) oraz kontrola ilości złożonych wniosków na każdą działkę rolną lub jej cześć. Organ ten podkreślił nadto, iż ortofotomapa będąca elementem systemu LPIS i stanowiąca podstawowy materiał wykorzystywany do oceny kwlifikowalności deklarowanych powierzchni, powstała ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych, przetworzonych do postaci metrycznej, co oznacza, że pomiary zarówno odległości jak i powierzchni można wykonywać tak jak na mapie oraz podniósł, iż gwarantuje ona wykonanie wszystkich pomiarów na płaszczyźnie, co jest niezbędnym wymogiem poprawnego określenia powierzchni w tzw. rzucie ortogonalnym, który charakteryzuje się określoną dokładnością położenia punktu i gwarantuje dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25m do 0,5m, co zapewnia dokładność pomiaru nawet 2-krotnie wyższą niż pomiar wykonywany podczas kontroli na miejscu. Wskazał przy tym, iż ortofotomapy cyfrowe pozyskane w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm.) po wykonaniu prac, podlegają przekazaniu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (zasobu centralnego) i gromadzone w Centralnym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej stanowiącego własność Skarbu Państwa. Ortofotomapy cyfrowe wykonane w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych ,,1992" tj. państwowym systemem odniesień przestrzennych stanowią najlepsze ogólnie dostępne źródło dokonywania pomiarów powierzchni oraz interpretacji w zakresie zagospodarowania i użytkowania gruntów tj. stanowią podstawowy dokument do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki, że wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS) są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne (zgodnie z ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne), jak również, Agencja posiada w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Wskazując dalej, iż jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od starostów, organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków zgodnie z art. 22 ust. 1 w/w ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych wyłonionych w postępowaniach przetargowych prowadzonych przez ARiMR oraz Główny Urząd Geodezji i Kartografii, na podstawie map ewidencyjnych prowadzonych w formie analogowej, podał, że wyniki prac zostały przekazane do starostów, w tym raporty rozbieżności baz danych prowadzonych przez starostów tj. bazy opisowej zawierającej między innymi identyfikatory działek ewidencyjnych i ich powierzchnie i bazy graficznej zawierającej granice działek i ich numery oraz rozbieżności przebiegu granic działek w stosunku do ich obrazu na ortofotomapie cyfrowej. Podkreślając, że dane wektorowe granic działek ewidencyjnych zweryfikowane w oparciu o ortofotomapę cyfrową, wykonane w tym samym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych pozwalają na prawidłowe wyznaczenie powierzchni uprawnionych do płatności oraz powierzchni nieuprawnionych do dopłat (grunty trwale lub czasowo wyłączone z produkcji rolniczej), dodał, iż rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Powyższe – w jego ocenie – wskazuje jednoznacznie, iż System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane. LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach działki ewidencyjnej (PEG) następuje w trakcie kontroli administracyjnej wniosku w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy zaakceptował wskazane przez organ I instancji pomiary działek zgłoszonych do płatności, a reasumując stwierdził, że: W przypadku jednolitej płatności obszarowej (JPO): Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2009 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 listopada 2009 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2009 r. (Dz. U. Nr 188, poz. 1462) i wynosi 506,98 zł. Biorąc po uwagę system informacji geograficznej powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła -11,16ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z jednolitej płatności obszarowej gruntów wyniosła 0,51 ha. Konsekwencją stwierdzonych w przedmiotowej sprawie zawyżeń było pomniejszenie płatności, o jakie wnioskodawca się ubiegał. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku kwalifikująca się do płatności we wniosku (11,67ha), a powierzchnią stwierdzoną (11,1685 ha) wynosi 4,49%. W związku z tym powierzchnię do przyznania jednolitej płatności należało wyliczyć jako odjęcie od powierzchni stwierdzonej w kontroli administracyjnej (11,1685 ha), dwukrotnej różnicy między powierzchnią zadeklarowaną kwalifikująca się do płatności we wniosku, a stwierdzoną; czyli 11,67 ha-(2*0,5lha)=11,67 ha-1,02ha= 10,65 ha. W przypadku uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO): Stawka uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych określona została w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 listopada 2009r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2009 r. (Dz.U. Nr 188, poz. 1463) i wynosi 356,47 zł. Biorąc pod uwagę system informacji geograficznej powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła -7,73 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności UPO gruntów wynosi zatem 0,04 ha. Konsekwencją stwierdzonych w przedmiotowej sprawie zawyżeń jest pomniejszenie płatności, o jakie wnioskodawca się ubiegał. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 0,51 %. Zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 w przypadku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej (7,7352 ha). W przypadku Uzupełniającej Płatności Obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ): Stawka uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 listopada 2009 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2009 r. (Dz. U. Nr 188, poz. 1463) i wynosi 502,62 zł. Biorąc po uwagę system wyniki kontroli administracyjnej powierzchnia działek rolnych stwierdzona wyniosła - 2,33 ha. Organ wskazał tu, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009r., Nr 40, poz. 326) płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: - rolnik lub jego małżonek w okresie od dnia l kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, co potwierdza wpis lub zgłoszenie tych zwierząt do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji rejestracji zwierząt, także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim w tym okresie; - na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych, złożonego w 2006r., rolnikowi lub jego małżonkowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni: a. trwałych użytków zielonych lub b. upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych, lub c. mieszanek roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, jeżeli we wniosku złożonym w 2006 r. o przyznanie tej płatności rolnik wskazał taki rodzaj mieszanki - także w przypadku gdy osoby te nie pozostawały w związku małżeńskim. Organ podał, iż składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2009 - skarżący podpisał go, oświadczając, iż (sekcja X Oświadczenia i Zobowiązania), że znane są mu zasady przyznawania płatności, pomocy do rzepaku oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, co jest równoznaczne z podjęciem odpowiedzialności za jego wypełnienie. Reasumując, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził, że jego ocena jest co do istoty sprawy taka sama, jak rozstrzygnięcie organu l instancji, a nadto, że w świetle ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa z punktu widzenia zgodności z prawem, celowości i słuszności. Od tego rozstrzygnięcia W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Domagając się: 1) uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009 złożonym w ARiMR w L. dnia 27 marca 2009r. oraz 2) orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący podał, że obszar wszystkich działek rolnych, na które przyznano dopłaty w sposób wadliwy został zaniżony. Szczególnie rażący błąd dotyczy – w jego ocenie – powierzchni działki I, gdzie wykluczenie wyniosło aż 0,32 ha. Działka ta o powierzchni całkowitej 0,58 ha do 2008 r. była w części zakrzewiona i nieuprawiana, tak też figurowała w ewidencji gruntów i budynków (PsIV-O.18 ha,LsIV-0.40 ha). W roku 2008 nastąpiła zmiana sposobu gospodarowania tą działką. Skarżący podał, że wykarczował znajdujące się na niej krzaki, zaorał i w całości przeznaczył ją na łąkę. Podkreślił, że zmianę sposobu gospodarowania działką zgłosił do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej w L. (nr KERG [...]). Działka ta decyzją G.7437/T/1/2008 z dnia 12 marca 2008r. została przeklasyfikowana z PsIV -0.18 ha,LsIV -0.40 ha na PsIV -0,58 ha. Tak więc zarówno stan faktyczny jak i prawny jest taki, że na działce ewidencyjnej nr [...] we wsi Z. znajduje się łąka o powierzchni 0,58 ha i do takiej powierzchni wnioskował o dopłatę. Zarzucając błędne naliczanie powierzchni w oparciu o system informacji geograficznej, domagał się weryfikacji wielkości powierzchni działek w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny. Nie podważając podstaw prawnych do kontroli administracyjnej, skarżący podał, że jest ona dokonywana w oparciu o nieaktualne zdjęcia i materiały, za czym przemawia fakt, że mimo zmiany sposobu gospodarowania nieruchomością w roku 2008 i znacznego zwiększenia gruntów uprawnych kosztem krzaków, ARiMR nie odnotowała żadnych zmian w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do wniosku (Pow. lPO z EGiB: 2007-0, 18ha; 2008-0,18ha; 2009-0,18ha). Przez te wszystkie lata nie uległ zmianie również załącznik graficzny, a w dostarczonym do wniosku o przyznanie płatności za rok 2009 - ciągle widoczne są grunty zalesione. Skarżący zarzucił, iż w zaskarżonej decyzji na kilkunastu stronach powołano podstawy prawne, powtarzano po 3 razy to samo, a w ani jednym miejscu nie odniesiono się do meritum, tj. z którego roku pochodziły dane (czy to w postaci danych z ewidencji gruntów i budynków, zdjęć, czy innych materiałów), w oparciu o które dokonano kontroli administracyjnej. Końcowo podkreślił, iż poniósł trud uporządkowania tej działki, duże koszty finansowe związane z uwidocznieniem tej zmiany w ewidencji gruntów i budynków, płaci większy podatek i ma bezsprzeczne prawo do korzystania z dopłat do tej działki. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm. / - podkreślić na wstępie należy, iż żądanie skarżącego co do "przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009 złożonym w ARiMR w Łukowie dnia 27 marca 2009r." nie może zostać uwzględnione, albowiem wykracza ono poza kognicję Sądu. Przechodząc do meritum sprawy, trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przytoczonego unormowania wynika zatem zarówno uprawnienie jak i obowiązek wyjścia sądu administracyjnego pierwszej instancji poza zarzuty, wnioski i podstawę prawną rozpatrywanej skargi, jeżeli może mieć to znaczenie dla kontroli legalności wykonywania administracji publicznej W kontekście powyższego przepisu, w ocenie Sądu - uszło chyba uwadze organu II instancji, iż z mocy art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., będącej naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wynika, iż organy administracji publicznej prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji [v. wyrok NSA z 17 października 2001r., sygn. I SA 1110/01, LEX nr 75516]. Postępowanie odwoławcze powinno zatem polegać nie tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz także na weryfikacji zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i celowości. Powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", gdyż organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest bowiem takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji. Działanie organu II instancji nie ma jedynie charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji. Nie spełnia powyższego wymogu jedynie kontrola zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji. Wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada ich podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Dalej, podnieść trzeba, iż ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego - w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego - winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym - stosownie do treści art. 107 k.p.a. - jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 107 k.p.a.). W orzecznictwie zaznacza się, iż obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, czyli wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Motywy podjęcia decyzji o określonej treści powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków sine qua non skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Uzasadnienie decyzji wydanej przez organ II instancji w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a, albowiem organ ten ograniczył się właściwie do przytoczenia przepisów prawa materialnego regulujących zasady przyznawania płatności, powielając je zresztą kilkakrotnie, po czym zawarł jedynie ogólnikowe stwierdzenie mające odnosić się do sytuacji zainteresowanego, wskazując, iż jego ocena jest taka sama jak przedstawiona przez organ I instancji. Jeśli rolą uzasadnienia rozstrzygnięcia jest, aby skarżący na podstawie jego lektury mógł stwierdzić, jakie są w opinii organu okoliczności faktyczne jego sprawy, jakich ustaleń dokonano oraz na podstawie jakich przepisów podjął decyzję w sprawie, to Sąd stwierdza, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jej nie spełnia, tym bardziej, że organ odwoławczy nie zadał sobie nawet trudu, aby odnieść się do zarzutów odwołania. Co więcej w uzasadnieniu swojej decyzji nawet ich nie przytoczył, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że "w odwołaniu od decyzji Strona kwestionuje zasadność wydanej decyzji w sprawie nr [...]". Trzeba zatem w tym miejscu przypomnieć organowi odwoławczemu, że skarżący jasno w swoim odwołaniu podkreślał, iż "dotyczy ono działki nr [...] o powierzchni 0,58 ha branej pod uwagę w Jednolitej Płatności Obszarowej oraz Uzupełniającej Płatności Obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na pasze uprawianych na TUZ (płatność zwierzęca" )", jak również postawił zarzut, że "działka ta została błędnie zmniejszona o 0,32 ha w kontroli administracyjnej w oparciu o pomiary powierzchni ewidencyjno - gospodarczej (PEG)" i zwrócił się o "ponowne zweryfikowanie jej powierzchni". Taki stan rzeczy obligował organ odwoławczy do ponownego zbadania statusu działki nr [...] o powierzchni 0,58 ha ( chodzi o działkę oznaczona literą I ), albowiem skarżący nie zgadzając się ze zmniejszeniem jej powierzchni o 0,32ha, wskazywał na niezgodność danych przyjętych przez organy Agencji (powierzchnie działek) ze stanem rzeczywistym. Twierdzeniom strony organ przeciwstawił stanowisko, iż taka powierzchnia została ustalona na podstawie danych zawartych w systemie LPIS, wykorzystywanym w kontroli administracyjnej wniosków o płatności obszarowe, który jest jedynym miarodajnym źródłem ustalania powierzchni działek rolnych, uprawnionych do płatności. Materialnoprawne przesłanki uprawniające rolnika do płatności obszarowych zostały określone w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051, z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujące się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 143b ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1782/2003 (art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009), przy czym rolnik musi spełniać warunki wymienione w punktach od 1 do 3 tego przepisu. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zostało oparte, jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, na danych o powierzchni działek rolnych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), który pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, określenie jej aktualnej powierzchni i na kontrolę pod względem kwalifikowalności w odniesieniu do danego schematu pomocy. Podstawę prawną kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowią przepisy prawa wspólnotowego, a w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowiący, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) – ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych (tzw. system LPIS), przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000. Z art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych, a według art. 24 ust. 1 lit. c) dotyczą one zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami referencyjnymi w systemie LPIS oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy. Z kolei art. 12 ust. 3 tego rozporządzenia wskazuje, że rolnikowi wraz z wnioskiem przekazywane są informacje dotyczące maksymalnego obszaru kwalifikującego się do JPO na danej działce referencyjnej oraz, że na przekazanym mu załączniku graficznym zawierającym granice działek referencyjnych oraz ich unikalną identyfikację, rolnik wskazuje położenie działek rolnych. Według art. 50 ust. 3 omawianego rozporządzenia nr 796/2004 w przypadku, gdy obszar zadeklarowany we wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczenia pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw. Przytoczone regulacje wskazują, że dane dotyczące działek rolnych zawarte w LPIS powinny być dokładne, rzetelne i aktualne. Nie może ulegać wątpliwości, że w przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy deklaracją rolnika a danymi wyznaczonymi na podstawie ortofotomapy organy weryfikujące uprawnienia do płatności winny zmierzać do ustalenia stanu rzeczywistego, co powinno nastąpić przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Na mocy przepisu art. 3 ust. 2 i 3 omawianej ustawy, w postępowaniu administracyjnym dotyczącym m.in. płatności bezpośrednich niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego zostały wyłączone lub ograniczone, w szczególności w zakresie rozkładu ciężaru dowodu co do zaistnienia określonych faktów postanowiono (art. 3 ust. 3), że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Jednak równocześnie w powołanych przepisach ustawodawca nakazuje organom Agencji stanie na straży praworządności, wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz, na żądanie stron, udzielanie im niezbędnych informacji i zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu. Obowiązki te winny się skonsumować w materiale dowodowym sprawy, który powinien pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, a w szczególności na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony. Dokonana w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach modyfikacja zasad dowodzenia nie może być bowiem pojmowana jako niczym nieograniczony obowiązek strony prezentacji i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Z jednej strony rację ma organ odwoławczy, że na Agencji istotnie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko strony. Jednakże, w sytuacji, gdy strona twierdzi i wywodzi odmiennie, organy Agencji winny zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie prawdziwości jej stanowiska. Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, a zwłaszcza takich, których rozpatrzenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednoznacznie wynika z treści art. 107 § 3 k.p.a., zaś określone w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach przerzucenie ciężaru dowodu określonego faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne nie może prowadzić do naruszenia przez organy obowiązku przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się również obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie zaskarżone decyzje wymogom powyższym nie odpowiadają. Zgłoszenie przez stronę w odwołaniu zarzutów przeciw ustaleniom organu I instancji co do powierzchni spornej działki I, obligowało organ odwoławczy do przeprowadzenia dowodów pozwalających na ich odparcie lub uwzględnienie. Z akt przekazanych Sądowi nie wynika jednak, aby jakiekolwiek postępowanie weryfikujące twierdzenia strony było przeprowadzone. Jak wyżej wskazano, wynikające z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach uproszczenie postępowania dowodowego w sprawach, których przedmiotem są m.in. płatności bezpośrednie, zmierza wprawdzie do przyspieszenia postępowania administracyjnego, ale nie jest tak daleko idące, aby zwalniało organ z rzetelnego ustalenia stanu faktycznego i pominięcia zarzutów strony. Skoro określona we wniosku powierzchnia gruntów kwalifikująca się do dopłat została zakwestionowana, organ odwoławczy obowiązany był skorzystać ze wszystkich dostępnych źródeł dowodowych. Jakkolwiek w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazywał expressis verbis na inne, jak już wskazano wyżej z treści wniesionego odwołania jednoznacznie wynikało, że w jego ocenie działka oznaczona literą I miała w rzeczywistości powierzchnię 0,58 ha, a nie jak przyjęły organy obu instancji na podstawie ortofomap – 0,26 ha, czyli o 0,32ha mniejszą. Należało więc wyjaśnić, jakim materiałem zdjęciowym organy dysponowały, czy dane uwidocznione w LPIS były pozyskane w 2009r. a jeśli nie, to dlaczego posłużyły jako jedyna podstawa rozstrzygnięcia. Jakkolwiek w aktach sprawy znajdują się zdjęcia ( ortofomapy ), jednakże nie zawierają one żadnej informacji kiedy zostały sporządzone. Na marginesie należy zauważyć, iż w aktach sprawy znajduje się dokument zatytułowany "decyzja systemowa zmodyfikowana dnia ...." ( k – 44-48 ), co świadczy o jej elektronicznym ( komputerowym ) wygenerowaniu w postępowaniu przed organem I instancji. Decyzja "właściwa" w swoim uzasadnieniu niewiele odbiega od tego zawartego w "decyzji systemowej". Nie może zostać – zdaniem Sądu – zaakceptowana taka praktyka, w ramach której organy administracji wydając decyzje wygenerowane elektronicznie będą zapominały o przepisie art. 107 k.p.a. i roli uzasadnienia wydanego aktu. Takie działanie organu prowadzi do naruszenia zasady praworządności. Decyzja administracyjna zawsze dotyczy konkretnej zindywidualizowanej sprawy i nie sposób sobie wyobrazić, aby do zachodzących stanów faktycznych i prawnych możliwe było odniesienie określonego uniwersalnego wzoru uzasadnienia wygenerowanego w sposób elektroniczny. Organ odwoławczy zamiast rozpoznać zarzuty skarżącego, skoncentrował się na rozważaniach dotyczących mocy i znaczenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), wykorzystywanego w kontroli administracyjnej kwalifikowalności wniosków o pomoc obszarową, ze wskazaniem na jego szczególną dokładność i wykorzystywanie narzędzi informatycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że powierzchnię działek rolnych ustalono na podstawie powyższego systemu LPIS. Organ motywując miarodajność takiego dowodu wskazywał na to, iż "System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS) ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane, ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów, obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZIK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków". Sąd co do zasady nie kwestionuje ani zasad, ani celu, ani też dobrodziejstw płynących z LPIS. Zauważa natomiast, iż nie może być tak, że stanowi on jedynie słuszny i niczym niezastąpiony dowód w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie płatności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązkiem organu administracyjnego rozpoznającego sprawę jest zebranie i ocena materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 kpa. Jak wskazano w wyroku z dnia 10 listopada 2009r. sygn. akt: II SA/Go 735/09 (publ. w CBOIS), który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, obowiązywania tej zasady i wynikającego z niej obowiązku oparcia rozstrzygnięcia na miarodajnym i pełnowartościowym materiale dowodowym nie uchylają odmienności w zakresie postępowania dowodowego przewidziane w ustawie o płatnościach, na co wskazuje zasada praworządności określona w art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy płatnościowej. W niniejszej sprawie nie doszło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a tylko taki może być podstawą zastosowania właściwej normy prawa materialnego i tym samym trafności merytorycznej rozstrzygnięcia. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając sprawę ponownie, organ obowiązany będzie uzupełnić wytknięte braki w postępowaniu, w szczególności w miarę potrzeby dokona kontroli na miejscu celem zaktualizowania danych znajdujących się w systemie LPIS lub wykorzysta inne, jakie uzna za stosowne, środki dowodowe, celem wyczerpującego odniesienia się do podnoszonych przez stronę zarzutów, jak również przedstawi sposób i techniki obliczeń powierzchni spornych działek. Będzie miał przy tym w szczególności na uwadze twierdzenia skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, iż działka I o powierzchni całkowitej 0,58 ha w 2008 r. decyzją [...] z dnia 12 marca 2008r. została przeklasyfikowana z PsIV -0.18 ha, LsIV -0.40 ha na PsIV -0,58 ha, co by oznaczało "pastwiska trwałe" ( vide: §68 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz.U.Nr 38, poz. 454 ). Przy okazji weryfikacji działki I, dokona nadto ponownej oceny powierzchni pozostałych działek zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności, albowiem, choć nieznacznie, to jednak ich powierzchnie przyjęte do płatności, odbiegają od tych, które wskazał skarżący. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku ma swoje uzasadnienie w przepisie art. 152, zaś o kosztach postępowania w przepisie art. 200 tej ustawy.