I SA/Lu 325/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. w zakresie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: z urzędu sprostować oczywistą omyłkę zawartą w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2012 r., w ten sposób, że zamiast "zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz M.S. kwotę [...] w tym VAT tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego" wpisać "przyznaje radcy prawnemu M. K. R. wynagrodzenie w kwocie [...] za czynności podjęte w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, płatne z sum budżetowych Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie)." Zgodnie z art.156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "ppsa"), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowieniem z dnia 14.08.2012 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W ramach prawa pomocy Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącej radcę prawnego w osobie M. K. R. Zgodnie z art. 250 ppsa wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na rozprawie w dniu 21.11.2012 r. pełnomocnik skarżącej wnioskując o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego oświadczyła, że nie zostały one zapłacone ani w całości ani w części, zgodnie z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09. 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), W świetle powyższego, oczywistym jest, że należne pełnomocnikowi wynagrodzenie powinno być pokryte z budżetu państwa, a nie od strony przeciwnej. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w pkt III wyroku z dnia 21.11.2012 r., w okolicznościach przedmiotowej sprawy, wymagało sprostowania z uwagi na oczywistą omyłkę zaistniałą w tym przedmiocie. Z tych też względów, na podstawie art. 156 ( 1 i 2, orzeczono jak w sentencji.