I SA/Lu 34/06

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dnia 22 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia pisma w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym dotyczącym nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego p o s t a n a w i a : - odrzucić skargę W dniu 10 stycznia 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] pozostawiające bez rozpatrzenia pismo z dnia [...] uzupełnione pismem z dnia [...] noszące znamiona odwołania od decyzji nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym dotyczącym nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Postanowienie Dyrektora Izby Celnej zostało wydane na podstawie art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), z którego wynika, że pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Z pouczenia zawartego w przedmiotowym postanowieniu, co do trybu i rodzaju przysługującego stronie środka odwoławczego wynikało zaś, że na postanowienie to przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Do błędnego pouczenia organu podatkowego Z. G. zastosował się, wnosząc do tutejszego Sądu skargę z dnia 7 grudnia 2005 r.(skarga ta wpłynęła do Sądu wraz z odpowiedzią Dyrektora Izby Celnej dnia 10 stycznia 2006 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla sprawy niniejszej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jak wskazano wyżej, na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] zgodnie z treścią przepisu art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, stronie przysługiwało zażalenie. Wniesioną zaś na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, należało uznać jako wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wprawdzie art. 214 Ordynacji podatkowej stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, ale też nie może dawać stronie specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Błędne pouczenie będzie stanowiło uzasadnienie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia , jeśli Z. G. zechce z tej możliwości wzruszenia zaskarżonego postanowienia skorzystać. Uznając zatem wniesienie przedmiotowej skargi za niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę odrzucić.