I SA/Lu 347/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 347/14 UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2007r., pełnomocnik skarżącego A. D. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że skarżący wskutek kontroli podatkowych, postępowań podatkowy i karnych, utracił możliwość prowadzenia działalności gospodarczej. Obecnie utrzymuje się z pensji w wysokości 1.300 zł miesięcznie. Dlatego wykonanie decyzji podatkowej o znacznej wysokości pozbawi go środków utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej "ppsa") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o przyznaniu tzw. ochrony tymczasowej stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu i w związku z tym jego wydanie jest dopuszczalne wyłącznie po spełnieniu wskazanych powyżej przesłanek. Przesłanka - wyrządzenia znacznej szkody - oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu, natomiast trudne do odwrócenia skutki - to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Na wnioskodawcy spoczywa w pierwszej kolejności obowiązek uzasadnienia wniosku, dlatego wskazane przesłanki wymagają konkretyzacji w jego uzasadnieniu. Lakoniczność, czy ogólnikowy charakter argumentacji, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W rozpoznawanej sprawie w uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł jedynie, że kontrole podatkowe, postępowania podatkowe oraz postępowania karne doprowadziły do utraty możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, a wykonanie zaskarżonej decyzji o znacznej wysokości, przy obecnej pensji skarżącego, pozbawi go środków utrzymania. Sąd oceniając wskazane argumenty uznał je za zbyt ogólnikowe. Nadto mając na uwadze dane wynikające z akt sprawy uznał, że poszukiwanie przez sąd okoliczności dających podstawę do wstrzymania - za skarżącego, byłoby przeniesieniem tego ciężaru na sąd. Tym samym, mimo wskazania na grożącą trudną sytuację finansową skarżącego w ocenie Sądu, nie wykazano, że spełniona została choćby jedna z dwóch przesłanek wstrzymania wykonania aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa. Ograniczenie się bowiem do ogólnego spostrzeżenia, że egzekucja może prowadzić do pozbawienia środków utrzymania, nie spełnia warunku wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja ta nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualnie wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, należało postanowić jak w sentencji.