I SA/Lu 349/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 13 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. i K. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 13 lipca 2004 roku A.i K. D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], Nr [...], określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od os6b fizycznych za 2000 rok w wysokości [...]. Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2004 roku skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w spos6b prawidłowy i odebrane w dniu 5 sierpnia 2004 roku /potwierdzenie odbioru k.8/. Wpis nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz 1270/ Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna oplata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia, uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skoro, jak wskazano na wstępie, skarżący otrzymali wezwanie do uiszczenia wpisu Sądowego w dniu 5 sierpnia 2004 roku, to termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 12 sierpnia 2004 roku, jednak skarga nie została opłacona. Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art.220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.