I SA/Lu 35/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2002 r. postanawia : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 24 grudnia 2008 r. J. G. wniósł do tut. sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., Nr [...] w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia ze względu na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji strona powołała się okoliczność, iż w wyniku toczącego się postępowania karnego została zajęta nieruchomość zabudowana budynkami i urządzeniami stacji benzynowej służąca do wykonywania działalności gospodarczej, a nadto zajęto pojazdy niezwiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Trudna sytuacja finansowa zmusiła skarżącego do zwolnienia wszystkich pracowników i faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. J. G. nie posiada żadnych dochodów i ma trudności z zapewniłem rodzinie utrzymania. W jego ocenie prowadzenie egzekucji w obecnej sytuacji prowadzi do zagrożenia egzystencji skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Zakamycze 2005, wyd. I, str. 168). Przesłanki określone w cytowanym wyżej przepisie wymagają konkretyzacji, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w samym wniosku i jego uzasadnieniu. Wykazanie okoliczności przemawiających za wydaniem rozstrzygnięcia o wstrzymaniu wykonania decyzji lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Wystarczy jeśli podane okoliczności uprawdopodobnią wystąpienie wymienionego zdarzenia tj. spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że aktualnie skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej i zwolnił wszystkich pracowników. Ze znajdującego się w aktach sprawy wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika nadto, iż J.G. nie uzyskuje żadnych dochodów i pozostaje na utrzymaniu żony. Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych. W ocenie sądu skarżący nie uprawdopodobnił w jaki sposób brak wstrzymania wykonania decyzji przyczyni się do zagrożenia egzystencji rodziny i jakie trudne do odwrócenia skutki mogą wystąpić w przypadku kontynuowania postępowania egzekucyjnego, skoro majątek został już zajęty i nie służy już do wykonywania jakiejkolwiek działalności, a tym samym do uzyskiwania dochodów. Końcowo należy zauważyć, iż zajęcie majątku w związku z toczącym się postępowaniem karnym nie ma związku z postępowaniem prowadzonym przez organy podatkowe. Ewentualne wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie uchroni majątku przed zabezpieczeniami dokonanymi zgodnie z procedurą karną na podstawie kodeksu postępowania cywilnego. W tych okolicznościach, wobec braku wymienionych przesłanek wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak na wstępie.