I SA/Lu 350/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w egzekucji administracyjnej. - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie przepisu art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. nr 98, Joz.1071 z późn. zm ) i w związku z art. 18 i Art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. Postępowanie egzekucyjne w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 229 , poz. 1954 z późn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia [...] sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2006r., nr [...] umarzające postępowanie w sprawie zarzutów ze względu na jego bezprzedmiotowość, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż spółka zarzucała organowi egzekucyjnemu, iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione na podstawie decyzji Urzędu Miasta obejmujące nienależny podatek od nieruchomości jest działaniem pozaprawnym. Decyzje podatkowe posiadają bowiem błędy i wady prawne I zostały zaskarżone. Żadna z nich nie jest prawomocna, a zatem działania organu egzekucyjnego są niezgodne z prawem. Spółka wnosiła również o przywrócenie terminu do rozpatrzenia spraw dotyczących tytułów wykonawczych wystawionych na [...][...]. [...], [...], [...] [...][...][...][...][...] [...][...] Dyrektor Izby Skarbowej ponownie rozpatrując podkreślił, iż przedmiotem kontroli organu odwoławczego jest rozstrzygnięcie organu I instancji umarzające postępowanie w sprawie zarzutów ze względu na jego bezprzedmiotowość, stąd też podnoszone w zażaleniu kwestie dotyczące decyzji wymiarowych nie są i nie mogą być przedmiotem tego postępowania. Podniósł, iż z akt sprawy wynika, że spółka w dniu 28 września 2005 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i wskazała nr zawiadomień [...] i [...]. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie zarzutów ze względu na jego, bezprzedmiotowość. Na postanowienie to spółka wniosła zażalenie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] rozpatrzenia przez organ I instancji - z uwagi na konieczność usunięcia braków podania z dnia 28 września 2005 r. (podanie było nieprecyzyjne i wniósł je w imieniu spółki - prezes zarządu). Organ egzekucyjny ponownie rozpatrując sprawę wezwał spółkę do uzupełnienia braków podania. Spółka określiła, że zarzuty dotyczą egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i uzupełniła wniosek o podpisy osób uprawnionych do występowania w jej imieniu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie w sprawie zarzutów ze względu na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wskazał na daty doręczenia poszczególnych tytułów wykonawczych oraz na zawarte w nich pouczenie, że zgodnie z przepisem art. 27 § 1 pkt. 91 ustawy egzekucyjnej, zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wskazał następnie, iż zarzuty zostały wniesione z uchybieniem tych terminów. Tytuł nr: [...] został doręczony 19 listopada 2004 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 26 listopada 2004 r., tytuły o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zostały doręczone 10 lutego 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 17 lutego 2005 r., tytuł nr [...] został doręczony 6 stycznia 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 13 stycznia 2005 r., tytuł nr [...] został doręczony 10 maja 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 17 maja 2005 r. Podkreślono przy tym, iż spółka przy wniesieniu zarzutów jak i w toku postępowania przed organem I instancji nie występowała o przywrócenie terminu. Uchybienie terminowi do złożenia zarzutów spowodowało bezskuteczność czynności polegających na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Według organu odwoławczego, postanowienie to jest więc zasadne, a z treści zażalenia wynika, że spółka nie podnosi żadnych zarzutów pod jego adresem. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślał że bezsporny jest fakt wniesienia zarzutów po terminie. Zgodnie z pouczeniem zawartym w tytułach wykonawczych zobowiązana spółka miała prawo wnieść je w terminie 7 dni od wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty wniosła zaś z uchybieniem 7 dniowego terminu do ich wniesienia, oraz nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Uchybienie terminowi do złożenia zarzutów spowodowało bezskuteczność czynności polegających na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie zarzutów Taki tryb postępowania wynika z treści art.105 § 1 kpa, zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe - z uwagi na wniesienie zarzutów z uchybieniem terminu - organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa jest więc bezprzedmiotowość postępowania z jakiejkolwiek przyczyny, czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Organ odwoławczy wywodził w tym kontekście, iż w orzecznictwie, jak i w doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji. Podniósł równocześnie, iż odrębną kwestią jest zgłoszony wraz z zażaleniem wniosek o przywrócenie terminu do rozpatrzenia spraw dotyczących tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystawionych na podstawie decyzji Urzędu Miasta . Wniosek ten – według organu odwoławczego - wymaga sprecyzowania żądania i zostanie rozpatrzony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, który podejmie działania w tym zakresie. [...] sp. z o.o. wystąpiła ze skargą na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze podnoszono, iż dotyczy ona postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2006 r. o umarzeniu postępowanie w sprawie zarzutów, z którymi spółka wystąpiła w dniu 28 września 2005 r., a to z uwagi na ich bezprzedmiotowość. W tym kontekście, w skardze podniesiono, iż wraz z zażaleniem na postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r. spółka [...] wystąpiła również z wnioskiem o przywrócenie terminu do rozpatrzenia zarzutów w sprawach dotyczących tytułów nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Skarżąca spółka wywodziła, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej , akcentuje jako podstawę umorzenia postępowania nie wniesienie w terminie zarzutów od wymienionych tytułów. Stanowisko to jednak, zdaniem skarżącej spółki, nie wyjaśnia okoliczności i przyczyn, z powodu których uchybiono terminowi. Skarżąca spółka kwestionowała również działania wierzyciela - Urzędu Miasta– który o wszczęcie egzekucji, jej zdaniem, wystąpił na podstawie nie ostatecznych decyzji podatkowych, co do których spółka wniosła zarzuty. Odnośnie stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, z którego wynika, iż w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawach objętych tytułami wykonawczymi nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...] wystawionych z wniosku Urzędu Miasta , wymaga on sprecyzowania żądania I następnie rozpatrzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, skarżąca spółka zarzucała, iż według niej stanowi to dowód odwlekania rozpatrzenia sprawy i celowego utrudniania przez Urząd Skarbowy prowadzenia działalności gospodarczej spółce, tym samym dowód działania na szkodę spółki. W tym kontekście wywodziła, iż na podstawie wymienionych tytułów urzędnicy Urzędu Skarbowego zajęli konto spółki w Banku Ochrony Środowiska. W skardze argumentowano również, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionych tytułów wykonawczym na podstawie decyzji Urzędu Miasta, obejmujące naliczenie nienależnych podatków od nieruchomości jest ewidentnym działaniem poza prawnym Urzędu Miasta. Wszystkie decyzję podatkowe zostały zaskarżone i żadna z nich nie jest prawomocna. Sprawa prowadzona jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zatem decyzje wydane przez Urząd Miasta nie są prawomocne, a działania Urzędu nie są zgodne z prawem. Wydane decyzje podatkowe posiadają błędy jak i wady prawne. W tym kontekście, skarżąca spółka w uzasadnieniu skargi szeroko przywoływała okoliczności i przykłady, świadczące według niej, o naruszeniu prawa przez wierzyciela. Jak należy sądzić z uzasadnienia skargi, skarżąca spółka kwestionowała zaskarżone postanowienie, jak również postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego i wnosiła o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa, jak zarzuca to skarżący. Sądząc z argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, [...] sp. z o.o. zarzucała zaskarżonemu postanowieniu, iż wydane ono zostało w rezultacie postępowania wymierzonego w spółkę i przy zaniechaniu rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, zwłaszcza zaś okoliczności odnoszących się do działań wierzyciela, które według skarżącej spółki, nie są zgodne z prawem, co prowadzi również do wniosku, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec [...] sp. z o.o., uchybia przepisom obowiązującego prawa. W tym względzie, skarga nie precyzowała jednak zarzutów, poza zarzutem niezrozumiałego według skarżącej spółki, umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość i koncentrowała się w istocie rzeczy krytycznej ocenie działań wierzyciela podejmowanych wobec spółki. Należy stąd wnosić, iż skarga zarzuca wydanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego dokonywana być musi w kontekście stanu faktycznego sprawy, w którym rozstrzygnięcia te zostały wydane. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż: 1) w sprawie wobec [...] sp. z o.o. prowadzonej jest postępowanie egzekucyjne; 2) postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres siedmiu miesięcy 2002 r., za 2003 r. i za 2004 r., wystawionych przez Burmistrza Miasta [...] o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w dniu 28 września 2005 r. spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując nr zawiadomień [...] i [...]) organ egzekucyjny I instancji postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. umorzył postępowanie w sprawie zarzutów wobec jego bezprzedmiotowości; 5) rozpatrując zażalenie spółki na to postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] lipca 2006 r. w całości je uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a to z uwagi na kwestię wadliwej reprezentacji strony oraz nie wyjaśnienie przedmiotu żądania zawartego we wniosku z dnia 28 września 2005 r. i potrzeby ustalenia w związku z tym, czy wniosek ten zawiera zarzuty w rozumieniu przepisu art. 33, czy też skargę na czynności egzekucyjne w rozumieniu ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji; 6) pismem z dnia 29 września 2006 r. spółka [...] sprecyzowała swoje żądanie podając, iż pierwotnie złożony wniosek należy traktować jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wyżej wskazanych tytułów wykonawczy7) Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie w sprawie zarzutów ze względu na jego bezprzedmiotowość argumentując, iż zostały one wniesione z uchybieniem terminu 7 dni, o którym stanowi przepis art. 27 § 1 pkt. 91 ustawy egzekucyjnej - tytuł nr [...] został doręczony [...] listopada 2004 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 26 listopada 2004 r., tytuły o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], zostały doręczone 10 lutego 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 17 lutego 2005 r., tytuł nr [...] został doręczony 6 stycznia 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 13 stycznia 2005 r., tytuł nr [...] został doręczony 10 maja 2005 r. - 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął 17 maja 2005 r.; 8) spółka przy wniesieniu zarzutów jak i w toku postępowania przed organem I instancji nie występowała o przywrócenie terminu; 9) rozpatrując zażalenie spółki Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podnosząc równocześnie, iż złożony jednocześnie z zażaleniem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów stanowić będzie przedmiot odrębnego postępowania. Według Sądu, w świetle wyżej wskazanych niespornych faktów brak jest podstaw, aby uznać, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Z akt sprawy, ponad wszelką wątpliwość wynika, iż treść wyżej wskazanych tytułów wykonawczych spełniała wymogi określone przepisami prawa, w tym treść o której stanowi przepis art. 27 § 1 pkt 9 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji, a mianowicie pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przedstawionych wyżej faktów wynika jednoznacznie, iż zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wniesione zostały z uchybieniem siedmiodniowego terminu. W tym stanie rzeczy, wbrew wywodom skargi i zawartym w niej zarzutom o podejmowanie wobec spółki bezprawnych działań, w tym również działań na jej szkodę, orany administracji publicznej (organy egzekucyjne) zobowiązane były do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniesionych zarzutów, jako bezprzedmiotowego. Według Sądu bowiem, we wskazanym wyżej stanie faktycznym sprawy, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania oceny o niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. W kontekście zarzutów skargi podkreślenia wymaga, iż organy podatkowe w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, orzekały jako organy egzekucyjne właściwe w rozumieniu przepisu 19 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjnej w administracji do stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Prowadziły one postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie wskazanych wyżej tytułów egzekucyjnych. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów i argumentów skargi, w zakresie w którym wynika z nich zdaniem skarżącej spółki, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest nieprawidłowo, zwłaszcza zaś, że zmierza do odwlekania rozpatrzenia sprawy i celowego utrudniania przez Urząd Skarbowy prowadzenia działalności gospodarczej spółce. Stanowisko skarżącej nie jest trafne, a wskazana wyżej kwestia ma podstawowe znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Determinowała ona bowiem granice sprawy, przedmiot prowadzonego postępowania egzekucyjnego, tym samym przedmiot rozstrzygnięcia wydanego przez organy egzekucyjne. W związku z powyższym, gdy uwzględnić ten właśnie kontekst stwierdzić należy, iż przedmiot orzekania organów egzekucyjnych w niniejszej sprawie określony był żądaniem strony, w tym przypadku wniesionymi w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej zarzutami. Treść podania skarżącej spółki (zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym), w toczącym się postępowaniu wyjaśniona została ponad wszelką wątpliwość. Tym samym, określało ono granice sprawy podlegającej załatwieniu w formie i trybie przewidzianej przepisami obowiązującego prawa. Skoro więc strona wystąpiła z zarzutami dotyczącymi egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie wskazanych wyżej tytułów wykonawczych, organy egzekucyjne zobowiązane były rozpatrzyć te zarzuty z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa i w konsekwencji wydać w tym przedmiocie rozstrzygnięcie. Tak też, w sprawie niniejszej się i stało. Według Sądu, wbrew wywodom skargi, nastąpiło to jednak bez jakiegokolwiek naruszenia przepisów obowiązującego prawa. W tym względzie podkreślenia wymaga fakt związania organów administracji publicznej przepisami obowiązującego prawa, co znajduje swoje odzwierciedlenie w przepisie art. 18 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż brak jest podstaw, aby uznać, że wydając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, uchybiły one wskazanemu przepisowi ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji, jak również zasadzie legalizmu. Merytoryczna ocena zasadności zgłoszonych zarzutów musi (musiała) być bowiem poprzedzona ich kontrolą formalną, w tym zwłaszcza ustaleniem, czy zostały one wniesione w terminie. Kontrola formalna podania strony (w tym przypadku zgłoszonych zarzutów), stanowiła bowiem warunek konieczny oceny ich zasadności. Skoro, jak to wyżej wskazano, ponad wszelką wątpliwość strona zgłosiła zarzuty z uchybieniem siedmiodniowego terminu, to zasadnie organy egzekucyjne umorzyły postępowanie w tym przedmiocie. Zasadność tego stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w przepisie art. 105 kpa, do stosowania którego odsyła przepis art. 18 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów spowodowało bowiem bezskuteczność czynności polegających na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym wystąpiły okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania w sprawie zarzutów. Zgodnie z przepisem art.105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe – tj. tak jak w niniejszej sprawie, w związku z wniesienie zarzutów z uchybieniem terminu - organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 kpa jest więc bezprzedmiotowość postępowania z jakiejkolwiek przyczyny, czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed rozstrzygającym w sprawie organem I instancji. Tym samym, w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, nie ziściły się podstawy (przesłanki) do podjęcia przez organ egzekucyjny czynności, których realizacji mogła nastąpić wyłącznie w rezultacie skutecznie wniesionego zarzutu (por. R. Hauser, Z. Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2004, s. 109). W związku z powyższy, za trafne uznać należy stanowisko organu odwoławczego, iż kwestia zgłoszonego wraz z zażaleniem wniosku o przywrócenie terminu do rozpatrzenia zarzutów stanowi odrębną sprawę podlegająca rozpatrzeniu w odrębnym postępowaniu. Ze skargi zdaje się wynikać również zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tj. zarzut naruszenia przepisu art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa. Stwierdzić jednak należy, iż organy egzekucyjne sprostały wymogom postępowania i orzekania wynikającym z tychże przepisów. Logika procesu stosowania prawa wyraża się w ustalaniu konsekwencji prawnych faktów na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Dokonując niespornych w sprawie ustaleń faktycznych – niekwestionowanych przecież przez skarżącą spółkę – organy egzekucyjne dokonały ich oceny prawnej, z perspektywy adekwatnych do nich przepisów prawa i wydały stosowne rozstrzygnięcia. W tym względzie podkreślenia wymaga, iż zakres orzekania organów determinowany był przedmiotem żądania stron. W związku z tym też, zakres ustaleń przeprowadzonych w sprawie przez organy egzekucyjne, ze swej istoty, musiał ograniczać się wyłącznie do granic sprawy wyznaczonych żądaniem skarżącej spółki zgłaszającej zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym i nie mógł poza nie wykraczać. W tym kontekście podkreślić należy, iż organy egzekucyjne nie orzekały o istocie sprawy. Według Sądu, analiza akt sprawy, w tym również analiza treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji prowadzi do wniosku, że ustalenia faktyczne w sprawie, nie są dowolne i poczynione zostały na podstawie kompletnego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby kwestionować zaskarżone postanowienie i postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z punktu widzenia uchybienia formalnym warunkom uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Według Sądu, nie doszło w tym zakresie do naruszenia przepisu art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa. Z rekonstruowanej na jego podstawie normy prawnej wynika, iż uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, aby mogło być uznane za prawidłowe musi być skonstruowane przez organ administracji publicznej w ten sposób, że zawiera konkretną warstwę faktyczną (uzasadnienie faktyczne) i prawną (uzasadnienie prawne). W niniejszej sprawie organy orzekały w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, co prowadzi do wniosku, iż w warstwie faktycznej uzasadnienia postanowienia, odnosić się (ograniczać się) ono musiało do okoliczności i faktów istotnych z punktu widzenia formalnych warunków dopuszczalności ich rozpatrzenia, w warstwie prawnej zaś, do analizy odpowiednich z perspektywy ustalonych faktów, przepisów prawa. Analiza uzasadnień faktycznych i prawnych zaskarżonego postanowienia i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nie daje więc podstaw, aby uznać, że naruszają one wskazany wyżej standard określony przepisem art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa. W świetle wyżej przywołanych argumentów, ocen i wniosków z nich wypływających zarzuty skargi uznać należało za niezasadne. Nie znajdując również innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę [...] sp. z o.o., należało uznać za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.