I SA/Lu 355/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. spółki komandytowo-akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – grudzień 2008 r. postanawia : - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień – grudzień 2008 r., która została doręczona skarżącej w dniu 15 lutego 2010 r. Zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosił 30 dni od dnia jej doręczenia. Powyższy termin upływał w dniu 17 marca 2010 r. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została wniesiona dzień po upływie terminu tj. w dniu 18 marca 2010 r. Do skargi został dołączony wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku reprezentujący spółkę M. T. - prezes zarządu wskazał, iż nagły nawrót choroby kręgosłupa w dniu 17 marca 2010 r. uniemożliwił mu podpisanie i złożenie skargi w ustawowym terminie. Dodatkowo nadmienił, iż schorzenie, na które cierpi jest przewlekłe i powodowało w skrajnych stanach jego hospitalizację w latach poprzednich. Wezwaniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. skarżąca została zobligowana do uprawdopodobnienia przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przywrócenia terminu. W odpowiedzi na wezwanie, prezes zarządu wyjaśnił, iż od 3 lat cierpi na bolesne i nagłe nawroty bólu kręgosłupa, będące skutkiem "wypadnięcia dysku". Są to ostre i krótkie bóle niewymagające hospitalizacji czy interwencji lekarskiej wyłączające nawet wykonanie takich czynności jak podpisanie wniosku. Ponadto nadmienił, iż w omawianym dniu nie był w stanie powierzyć tej czynności innej osobie z powodu przebywania poza L. Końcowo M. T. wskazał, iż posiada na wspomniane schorzenie odpowiednią dokumentację medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu obowiązku maksymalnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, natomiast do sądu należy ocena czy uprawdopodobnienie nastąpiło, czy nie. Oczywistym jest, iż okoliczność pozostawania w niedyspozycji spowodowanej złym stanem zdrowia wskazuje na brak winy w uchybieniu terminu. Sąd nie kwestionuje zatem, iż faktycznie zdarzenie opisane we wniosku mogło mieć miejsce. Jednakże problem sprowadza się do tego, iż oprócz wskazania jaka to nadzwyczajna okoliczności uniemożliwiła osobie reprezentującej spółkę złożenie w terminie środka odwoławczego, zobowiązana jest ona do uprawdopodobnienia tego zdarzenia. Należy podkreślić, iż ustawodawca nie zdefiniował pojęcia ,,uprawdopodobnienie", stąd przyjąć należy, że miał na względzie potoczne rozumienie tego określenia występujące w mowie. Według słownika języka polskiego "prawdopodobny" to taki, co do którego można przypuszczać, że jest prawdziwy choć nie ma całkowitej pewności. Z kolei "prawdopodobieństwo" to szansa wydarzenia się czegoś (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. Stanisława Dubisza Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 537). Wobec powyższego, przez uprawdopodobnienie należy rozumieć środek zastępczy, słabszy niż dowód, niedający pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi więc do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce. Należy przy tym podkreślić, iż uprawdopodobnienie nie może opierać się jedynie na twierdzeniach strony (postanowienie NSA z dnia 8 czerwca 2010 r., II FSK 411/10, https://cbois.nsa.gov.pl) Sąd może uznać twierdzenie za uprawdopodobnione dopiero wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie tak właśnie było lub jest. Strony w celu uprawdopodobnienia mogą się posługiwać zarówno środkami właściwymi dla zwykłego postępowania dowodowego, np. dokumentami, zeznaniami świadków jak i środkami nieuznawanymi przez ustawę za dowody, np. pisemnymi oświadczeniami osób trzecich. Mając powyższe na uwadze, w ocenie sądu, M. T. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. W piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądu (k. 34), ponownie opisał historię schorzenia i jego charakterystykę. Słownego zapewnienia o danym zdarzeniu nie sposób uznać za uprawdopodobnienie. Należy nadto zauważyć, iż prezes zarządu mimo dysponowania odpowiednią dokumentacją medyczną mogącą stanowić uprawdopodobnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, nie przedstawił jej sądowi. Dodatkowo należy podnieść, iż nie zawsze stan choroby może zostać uznany automatycznie za wystąpienie przesłanki przywrócenia terminu, jaką jest brak winy w niedochowaniu terminu. Brak winy wystąpiłby wtedy gdyby zaistniała obiektywna przeszkoda w posłużeniu się inną osobą do dokonania czynności. Wobec tego, także w tym aspekcie przedmiotowy wniosek zawiera brak, bowiem prezes zarządu nie wykazał w sposób należyty, iż nie mógł powierzyć wykonania czynności innej osobie. Przy czym doświadczenie wskazuje, iż w obecnych czasach przy istniejących możliwościach łączności przebywanie poza daną miejscowością nie stanowi przeszkody nie do przezwyciężenia. W świetle powyższych rozważań, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.