I SA/Lu 356/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz, WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca ) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 maja 2022 r. nr SKO.41/2301/EG/2022 w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu zażalenia A. M., dalej: "zobowiązany", "skarżący", na postanowienie Prezydenta Miasta Lublin, dalej: "Prezydent Miasta", organ pierwszej instancji", z dnia 7 kwietnia 2022 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt sprawy wynika, że w dniu 21 grudnia 2020 r. o godz. 8.43 w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w L. odnotowano postój samochodu KIA nr rej. [...] Ze względu na niebudzący wątpliwości brak uiszczenia opłaty za postój zostało wystawione zawiadomienie nr 285767/2020. Po ustaleniu na podstawie bazy CEPIK, że właścicielem pojazdu jest zobowiązany, skierowano do niego upomnienie nr 82838 z dnia 2 kwietnia 2021 r. Ponieważ należność wynikająca z upomnienia nie została uiszczona, wierzyciel wystawił tytuł egzekucyjny nr [...] oraz podjął czynności zmierzające do przymusowego ściągnięcia należności z zastosowaniem egzekucji administracyjnej. Zobowiązany stoi na stanowisku, że obowiązek ujęty w tytule wykonawczym nie istnieje ze względu na wadliwe działanie parkomatu i brak możliwości uiszczenia opłaty kartą płatniczą. Organ pierwszej instancji uznał ten zarzut za nieuzasadniony. Wnosząc zażalenie zobowiązany wyraził stanowisko, że Prezydent Miasta dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów oraz niewłaściwej oceny stanu faktycznego, co skutkowało nieprawidłowością rozstrzygnięcia. Jego zdaniem obowiązek ujęty w tytule w tytule wykonawczym nie istnieje, a problem ze zrealizowaniem płatności wynikał z wadliwego działania parkomatu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności przytoczyło regulacje zawarte w art. 34 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 poz. 479), dalej: "u.p.e.a." Następnie przytoczyło przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.). Organ odwoławczy mając na względzie powołane przepisy ustawy o drogach publicznych zauważył, że w sprawie uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji, obowiązek uiszczenia tej opłaty powstaje bowiem z mocy prawa. Dlatego możliwość dochodzenia swoich racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego przez zgłoszenie zarzutu. Dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść załącznika do uchwały Rady Miasta Lublin nr 330/XI/2015 z dnia 19 listopada 2015 r. regulującego m.in. sposób uiszczania opłaty obowiązujący w strefie płatnego parkowania. Wynika z niego, że zapłata może być dokonana przez wykupienie biletu w parkomacie przy użyciu monet lub karty płatniczej, za pomocą aplikacji zainstalowanej w urządzeniu mobilnym, wykupienie abonamentu parkingowego lub zawarcie umowy o korzystaniu z zastrzeżonego stanowiska postojowego. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego parkomat, z którego chciał korzystać zobowiązany działał prawidłowo. Problem z uiszczeniem opłaty wynikał zaś z błędu użytkownika. Podjęto bowiem trzy próby wykupienia biletu. W jednej transakcja została anulowana przez użytkownika, w dwóch pozostałych nastąpił zaś błąd podczas dokonywania opłaty, która została zwrócona. W każdej próbie zobowiązany wybierał płatność bilonem, a podnosi, że próbował dokonać zapłaty kartą płatniczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że z odczytu parkometru wynika, iż nie była używana karta płatnicza. Wobec tego stanowisko zobowiązanego jest bezzasadne, zwłaszcza że mógł on wybrać inny sposób uiszczenia opłaty. Zobowiązany pozostawił samochód w strefie płatnego parkowania, a zatem godził się na warunki korzystania z płatnych miejsc parkingowych. Brak uiszczenia opłaty uzasadniał konieczność uiszczenia opłaty dodatkowej. W skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zobowiązany zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez nieuwzględnienie zachowania skarżącego, przejawiającego się w chęci zgłoszenia problemu i uiszczenia wymaganej opłaty oraz odmowie jej przyjęcia przez pracowników biura Strefy Płatnego Parkowania, a tym samym nieuzasadnione i niecelowe obciążenie skarżącego opłatą dodatkową, gdyż nieopłacony postój powstał w wyniku sytuacji niezależnej od niego - błędu spowodowanego wciągnięciem karty przez parkometr, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. i 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez oparcie wydanego postanowienia na niepełnym materiale dowodowym oraz lakoniczne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia i niewykazanie, że skarżący opłacał postój w inny sposób niż kartą bankomatową, 3) naruszenie przepisów postępowania - art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli odwoławczej i bezrefleksyjne podtrzymanie decyzji organu pierwszej instancji i nierozpoznanie wniosków i zarzutów podniesionych w zażaleniu, w konsekwencji naruszenie zasady dwuinstancyjności. Formułując powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1) rozpoznanie sprawy na rozprawie, 2) uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Uzasadniając skargę, skarżący nie kwestionował, że pojazd stał w strefie płatnego parkowania, czemu dał wyraz przez próbę uiszczenia opłaty. Skarżący zwrócił także uwagę, że w trakcie postępowania organ nie kwestionował, by mogło dojść do zablokowania karty użytkownika. Dopiero organ odwoławczy podał, że skarżący miał dokonywać płatności bilonem, czemu skarżący stanowczo zaprzecza. Zdaniem skarżącego, wyjaśnienia organu są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony twierdzi on, że parkomat działał prawidłowo, z drugiej zaś, że podczas dokonywania opłaty nastąpił błąd. Ponadto organ wskazał, że z odczytu terminalu miało wynikać, że nie była używana karta płatnicza, podczas gdy wciągniętą kartę płatniczą skarżący odebrał w biurze Strefy Płatnego Parkowania, gdzie chciał również uiścić brakującą opłatę, jednak biuro odmówiło jej przyjęcia, gdyż nałożono opłatę dodatkową. Skarżący podkreślił ponadto, że twierdzenia organu odwoławczego nie zostały podparte żadnymi dowodami. Są jedynie dowolnymi twierdzeniami tego organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się zaś do zarzutów podnoszonych w zażaleniu, w tym do wniosku dowodowego dotyczącego przeprowadzenia oględzin parkometru. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Jego zdaniem zarzut braku zebrania materiału dowodowego jest bezzasadny. Parkometry nie posiadają bowiem systemu monitoringu ani innych urządzeń pozwalających na nagrywanie użytkownika i nie można wymagać od operatora aby inwigilował on osobę chcącą dokonać uiszczenia opłaty aby następnie udowadniać, że płatność została dokonana lub nie. W odniesieniu do stanu faktycznego Samorządowe Kolegium Odwoławcze powoływało się na ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu sprawy, stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm., przy czym powołany przepis zachował brzmienie nadane mu w 2002 r.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne zasadniczo wykonywana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie z kolei do art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; stwierdza – jak to wynika z pkt 2 - nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; wreszcie, zgodnie z pkt 3 - stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddala skargę, odpowiednio w całości albo w części. Z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Z kolei art. 119 pkt 3 przewiduje, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a art. 120 p.p.s.a. przewiduje, że w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 powołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem niemającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ponieważ przedmiotem skargi było postanowienie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. postanowienie na które zgodnie z treścią art. 34 § 3 p.p.s.a. służy zażalenie, została ona rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Art. 13f ust. 1 tej ustawy stanowi zaś, że za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Ma więc rację Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż uwzględniając powołane przepisy ustawy o drogach publicznych przyjąć trzeba, że w sprawie uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji. Obowiązek uiszczenia tej opłaty powstaje bowiem z mocy prawa. Dlatego też możliwość dochodzenia swoich racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego przez zgłoszenie zarzutu. Z treści art. 33 § 1 u.p.e.a. wynika, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. § 2. tego artykułu przewiduje zaś w pkt 1., że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku. Art. 34 § 2 u.p.e.a. stanowi, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości lub w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut albo stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany pismem z dnia 6 marca 2022 r. zgłosił taki zarzut powołując jako jego podstawę art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i twierdząc, że nie istnieje obowiązek uiszczenia przez niego opłaty dodatkowej w przypadku uszkodzonego parkomatu, w szczególności w sytuacji, gdy uszkodzony parkomat blokuje kartę płatniczą, a tym samym uniemożliwia dokonanie płatności za parkowanie. Uzasadniając zarzut skarżący podał, że 21 grudnia 2020 r. ok. 7.50 zaparkował swój pojazd KIA nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w L. przy ul. [...]. Bezpośrednio po zaparkowaniu, w celu dokonania zapłaty, skarżący włożył do parkomatu kartę płatniczą. Okazało się jednak, że parkomat nie umożliwił dokonanie zapłaty i zablokował kartę płatniczą tak, że nie można było jej wyjąć. W tej sytuacji skarżący o godz. 7.55 zadzwonił na numer telefonu podany na parkomacie by dowiedzieć się w jaki sposób dokonać zapłaty. Połączenie nie zostało odebrane. Ponieważ skarżący o godz. 8.00 stawił się w Prokuraturze Rejonowej – zgodnie z wezwaniem - na przesłuchanie, pozostawił "uwięzioną" kartę w parkomacie. Po zakończeniu przesłuchania skarżący skontaktował się z operatorem Strefy Płatnego Parkowania i dowiedział się, że kartę może on odebrać w biurze Strefy przy ul. Chopina. Skarżący podał również, że podczas wizyty w biurze Strefy karta została mu zwrócona, ale odmówiono przyjęcia opłaty ze względu na obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Jako dowody swoich twierdzeń skarżący przedstawił screen wyświetlacza telefonu komórkowego z wykonanymi połączeniami oraz pismo Zarządu Dróg i Mostów w Lublinie z dnia 1 lutego 2021 r. W aktach sprawy znajduje się również kserograficzna odbitka wezwania skarżącego w charakterze świadka w dniu 21 grudnia 2020 r. o godz. 8.00 do Prokuratury Rejonowej w L. przy ul. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy powoływało się na ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji i stwierdziło, że parkomat, z którego 21 grudnia 2020 r. chciał skorzystać skarżący działał prawidłowo. Zablokowanie karty płatniczej, zdaniem organu odwoławczego, było zaś błędem użytkownika. Podjęte zostały bowiem przez niego trzy próby dokonania zapłaty. Jedna została anulowana przez samego użytkownika, natomiast w dwóch pozostałych nastąpił błąd podczas dokonywania opłaty, która została zwrócona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dodało, że użytkownik w każdej z prób zapłaty wybierał płatność monetami. Poza tym parkomat działał prawidłowo, zaś transakcje zarówno gotówkowe, jak dokonywane za pomocą kart płatniczych spływały na bieżąco. Taki, jak przedstawiony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przebieg prób dokonania zapłaty przez skarżącego miał wynikać z informacji uzyskanej przez Zarząd Dróg i Mostów od operatora Strefy Płatnego Parkowania, a pochodzić miała ona z systemu informatycznego obsługującego parkomaty. Odnosząc się do tych twierdzeń organu odwoławczego podkreślić trzeba, że informacja, która była podstawą dokonania przez organ pierwszej instancji ustaleń faktycznych, które powieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie została w żaden sposób odzwierciedlona w aktach sprawy. Nie jest więc możliwe skontrolowanie przez sąd administracyjny prawidłowości ustaleń faktycznych, które stały się podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Mając powyższe na względzie zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z art. 80 wynika zaś, że organ administracji publicznej ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Na podstawie art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Działanie organu wyznaczone treścią przytoczonych przepisów jest jednym z przejawów realizacji zasady prawdy materialnej i uwzględniania słusznego interesu obywateli, wynikającej z treści art. 7 k.p.a., a także zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, ujętej w art. 8 § 1 k.p.a. Skarżący nie neguje, że pozostawił samochód na miejscu parkingowym w strefie płatnego parkowania oraz tego, że z góry nie wniósł stosownej opłaty. Akcentuje jednak, że wynikało to z przyczyny niezależnej od niego, tj. wadliwego funkcjonowania parkomatu, który nie przyjął płatności kartą płatniczą, i co więcej tę kartę "uwięził", przez co pozbawił skarżącego możliwości uiszczenia opłaty, bowiem gotówki przy sobie nie posiadał. Podał on także, iż podjął działania wyjaśniające i zmierzające do uiszczenia opłaty natychmiast, kiedy stało się to możliwe, tj. po wyjściu z Prokuratury. Zauważyć też należy, że zgodnie z § 2 ust. 6 regulaminu strefy płatnego parkowania opłaty za postój pojazdów można uiszczać w następujący sposób: 1) poprzez zakup biletu w parkomacie (bilon, elektroniczna karta płatnicza, blik), 2) poprzez system płatności mobilnych, 3) poprzez wykupienie określonego rodzaju abonamentu, 4) poprzez wykupienie na określony czas koperty zastrzeżonej. Z § 5 ust. 4 pkt 1 wynika z kolei, że opłata dodatkowa w wysokości [...] zł pobierana jest za nieuiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania bez wniesienia opłaty jednorazowej. Przy czym, jak stanowi ust. 6., za datę wniesienia opłaty dodatkowej uważa się datę uznania rachunku bankowego Zarządu Dróg i Mostów, zaś – co wynika z ust. 7. - niewywiązanie się z obowiązku wniesienia opłaty dodatkowej skutkuje wszczęciem procedury egzekucyjnej. Przed skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji, zgodnie z ustępem 8., Zarząd Dróg i Mostów przesyła właścicielowi pojazdu pisemne upomnienie wzywające do uregulowania istniejącej należności (opłaty dodatkowej), z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Jednakże trzeba też mieć na względzie, iż regulamin strefy płatnego parkowania w § 6., reguluje procedurę weryfikacyjną, uruchamianą na wniosek osoby wezwanej do zapłaty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołuje się wprawdzie na informację od operatora Strefy Płatnego Parkowania, którą jak wynika z akt sprawy, miał uzyskać Zarząd Dróg i Mostów. Jak była wyżej o tym mowa, brak tej informacji w aktach sprawy. Organ odwoławczy, przytaczając treść tej informacji za organem pierwszej instancji, nie podjął natomiast żadnych działań zmierzających do ustalenia jaka była pełna treść tej informacji, czy wszczęta została procedura weryfikacyjna i jaki był jej wynik. Brak ustaleń w tym zakresie powoduje, że za trafne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przytoczonych wyżej przepisów postępowania oraz art. 15, z którego wynika zasada dwuinstancyjności postępowania, polegająca na tym, że organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, a w razie potrzeby, zgodnie z treścią art. 136 § 1 k.p.a. i w ramach tam wyznaczonych, może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Prowadząc ponownie postępowanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności dokona wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tak by na podstawie we wskazany sposób zgromadzonych i rozpatrzonych, a także włączonych do akt sprawy dowodów, dokonać ustaleń co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis w wysokości 100 zł, wynagrodzenia dla pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości 480 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, znajduje podstawę w treści art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).