I SA/Lu 357/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant starszy inspektor sądowy Marta Ścibor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Firmy Handlowej [...] spółki z ograniczona odpowiedzialnością w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za [...] r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwołaczy", po rozpatrzeniu odwołania F. spółki z o.o. z R. , dalej: "spółka", "strona", "skarżąca" utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta D., dalej: "Burmistrz", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt postępowania, wskazaną wyżej decyzją z dnia 9 kwietnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej: "O.p.", oraz art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", a także § 1 uchwały Rady Miasta D. Nr XXX/182/2016 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na obszarze miasta D., organ pierwszej instancji określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie [...]zł. Do opodatkowania przyjęto grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.057 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 225 m2. Decyzję doręczono stronie w dniu 18 kwietnia 2020 r. Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2019 r. strona zwróciła się do organu pierwszej instancji o uzupełnienie decyzji poprzez doprecyzowanie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2019 r. organ odmówił uzupełnienia decyzji. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r. Rozstrzygnięcie to doręczono stronie w dniu 21 stycznia 2020 r. Wnioskiem z dnia 28 stycznia 2020 r. strona zwróciła się o uzupełnienie tego postanowienia poprzez doprecyzowanie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Postanowieniem z dnia 20 marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uzupełnienia swojego postanowienia. Następnie po rozpoznaniu zażalenia strony, w dniu 26 maja 2020 r. utrzymało w mocy postanowienie z dnia 20 marca 2020 r. Rozstrzygnięcie doręczono stronie w dniu 16 czerwca 2020 r. Z kolei postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie wydane przez ten organ w dniu 4 maja 2020 r. w przedmiocie sprostowania postanowienia z dnia 20 marca 2020 r. Postanowienie to doręczono stronie w dniu 1 lipca 2020 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia 9 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. w dniu 4 lutego 2020 r. i skierowała je do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Pismo zostało następnie przekazane według właściwości Burmistrzowi Miasta D.. Pismem z dnia 12 lutego 2020 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał stronę w trybie art. 169 §1 O.p. do uzupełnienia w terminie 7 dniu braków odwołania poprzez złożenie podpisu. W odwołaniu podatnik zaskarżył decyzję organu w całości i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie i umorzenie postępowania, wnioskując także o przeprowadzenie rozprawy. Pismem z dnia 31 marca 2020 r. organ odwoławczy wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych odwołania poprzez wskazanie zarzutów przeciwko zaskarżonej decyzji, ich istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz dowodów go uzasadniających, a ponadto do uzasadnienia potrzeby przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi z dnia 1 czerwca 2020 r. skierowanej do Wójta Gminy K., tj. oczywiście niewłaściwego, czego strona musiała mieć świadomość bowiem odpowiadała na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego., strona wskazała zarzuty przeciwko decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...]. polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego potrzebnego do rozpoznania sprawy. Zarzuciła także dokonanie dowolnej jego oceny, co doprowadziło do naruszenia art. 191 O.p. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 200 § 1 O.p. poprzez brak wzięcia pod uwagę stanowiska strony wyrażonego w terminie zakreślonym przez prawo oraz naruszenie art. 192 O.p. poprzez uznanie faktów za udowodnione w sytuacji niemożności wypowiedzenia się przez stronę co do podstawy faktycznej decyzji z 21 sierpnia 2017 r. Strona we wskazanym piśmie sformułowała także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jaki materiał dowodowy stanowił podstawę rozstrzygnięcia i jakim środkom dowodowym odmówiono waloru wiarygodności i dlaczego oraz poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Burmistrzowi Miasta D.. Kolegium uznało, że strona uzupełniła braki formalne odwołania w terminie. Po rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu jest kwestia zastosowania w odniesieniu do opodatkowania budynku o pow. 225 m2 stawki podatkowej przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka zakwestionowała dokonane przez organ rozliczenie podatkowe, nie wskazała jednak w odwołaniu uzasadnienia dla twierdzenia o zasadności zastosowania stawki podstawowej, koncentrując uwagę na zarzutach procesowych, które w jej ocenie powodowały brak skuteczności podważenia przez organ treści deklaracji podatkowej na 2019 r., w której spółka wykazała ten budynek jako opodatkowany stawką jak dla budynków pozostałych. Organ odwoławczy wskazał, że 5 lutego 2019 r. strona złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2019 r. wskazując do opodatkowania grunt o powierzchni 1.057 m2 związany z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynek o powierzchni 225 m2 jako opodatkowany według stawki dla budynków pozostałych, która w swej treści (istotnej dla sprawy) nie różniła się od deklaracji złożonej 2 lutego 2017 r. za 2017 rok. Postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2019 r. Organ przywołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a u.p.o.l. i wyjaśnił, że sam fakt posiadania budynku, budowli lub gruntu przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu tych obiektów za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowania ich wyższą stawką. Nie ma przy tym znaczenia, czy przedsiębiorca rzeczywiście wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem takich gruntów, budynków, czy budowli, czy też nie. Organ odwoławczy wskazał, że ujęty w deklaracji grunt i budynek należą bezspornie do strony, która jest przedsiębiorcą wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod Nr [...]. Taki podmiot z założenia powołany jest w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Posiadanie gruntu przez przedsiębiorcę wyklucza możliwość zastosowania stawki dla gruntów pozostałych niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Dopóki zatem właścicielem spornej działki sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako Bi - tereny zabudowane, będzie spółka, będzie ona musiała być opodatkowana podatkiem od nieruchomości według stawek właściwy dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast odnośnie do budynku handlowo – usługowego, zdaniem organu odwoławczego, spółka nie przedstawiła dowodów wydana ostatecznej decyzji nakazującej. jego rozbiórkę. Zatem jako budynek znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy jest związany z działalnością gospodarczą i winien być opodatkowany odpowiednia to tego stawką. Zdaniem organu odwoławczego podstępowanie w sprawie nie naruszyło zasad postępowania podatkowego wynikających z art. 122, art. 123, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, i art. 200 O.p. Dało ono odstawę do wydania decyzji pomimo nie przedłożenia przez stronę korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości, decyzji nakazującej rozbiórkę budynku oraz konsekwentnych jej twierdzeń o opodatkowaniu budynku stawką jak dla budynków pozostałych. Organ odwoławczy zauważył, że w ewidencji gruntów i budynków budynek został zakwalifikowany jako handlowo-usługowy, a odpowiadając na zarzuty strony zauważył także, iż brak w nim jakichkolwiek cech obiektu górniczego. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów strony dotyczących braku wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia. Dostrzegł natomiast braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ pierwszej instancji w postaci niedołączenia do akt sprawy dokumentów urzędowych w postaci odpisu księgi wieczystej, czy wypisu z rejestru gruntów i budynków. Organ odwoławczy jednak uznał, że przy tożsamym stanie faktycznym w stosunku do lat poprzednich, nieprawidłowości te nie rzutowało to na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że podstawą do uchylenia decyzji Burmistrza mogłaby być jedynie sytuacja, w której istniałby związek przyczynowy między naruszeniem przez organ podatkowy obowiązku wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, a pozbawieniem strony prawa do oceny całego zebranego materiału dowodowego i przedstawienia nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Pismo strony z dnia 5 kwietnia 2019 r., nie wnosiło natomiast żadnych nowych okoliczności i nie zawierało jakichkolwiek wniosków dowodowych, które nie zostałyby przeprowadzone w zakończonym postępowaniu podatkowym. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego strona wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającym ją rozstrzygnięciem organu podatkowego pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie: - art. 124 O.p., art. 127 O.p. i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 235 O.p. poprzez nienależyte ustosunkowanie się do zarzutów numer 1,2,4,5,6 odwołania uzupełnionego w terminie; - art. 169 O.p. poprzez nadanie biegu pismu pomimo wystąpienia w nim braku formalnego w postaci braku podpisu, - art.200a § 4 O.p. poprzez zaniechanie wydania postanowienia o odmowie przeprowadzenia rozprawy, o którą wnioskowała, - zaniechanie oceny zebranego materiału dowodowego w postaci wydruku z ksiąg wieczystych przedmiotu opodatkowania. - art.121 O.p. poprzez zaniechanie odniesienia się przez do pisma złożonego w trybie art.200 § 1 O.p. - art. 127 i art. 229 O.p. poprzez prowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w znacznym zakresie uniemożliwiający stronie kwestionowanie newralgicznych dla wyniku sprawy ustaleń i dowodów w administracyjnym toku instancji, - art. 210 § 4 w zw. z art. 235 O.p. poprzez zaniechanie wskazania na podstawie jakiego materiału dowodowego czyniono ustalenia faktyczne w toku postępowania odwoławczego, jakim dowodom przyznano walor wiarygodności, a którym odmówiono tego przymiotu i dlaczego, zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, - utrzymanie w mocy decyzji, w sytuacji naruszenia art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 200, art. 210 § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi spółka koncentrowała się na kwestionowaniu kompletności postępowania dowodowego prowadzonego przez organ pierwszej instancji w tym w odniesieniu do pisma Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w R. z [...] oraz pisma Okręgowego Urzędu Górniczego w L. z 5 lipca 2018 r., co jej zdaniem potwierdził także organ odwoławczy. Organ ten, zdaniem spółki, nie ustosunkował się także do jej twierdzeń dotyczących domniemania prawidłowości deklaracji podatkowej. Nie ocenił on przy tym należycie wpływu braków wskazanych dokumentów na treść rozstrzygnięcia, wartości dowodowej i wiarygodności tych dokumentów. Skarżąca w treści skargi polemizując z kolejnymi fragmentami uzasadnienia zaskarżonej decyzji dla poparcia swojej argumentacji przywołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych. W piśmie z dnia 27 września 2021 r., wskazując wartość przedmiotu zaskarżenia skarżąca wskazała, że bezsporne jest opodatkowanie gruntu, natomiast spór dotyczy zasadności zastosowania stawki podatkowej przy opodatkowaniu budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Przedmiotem sporu jest zastosowanie w decyzji określające zobowiązanie podatkowe w odniesieniu do opodatkowania budynku o pow. 225 m2 stawki podatkowej przewidzianej dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca zakwestionowała dokonane przez organ określenie zobowiązania podatkowego, nie podała jednak argumentów przemawiających na rzecz swojego stanowiska o zasadności zastosowania stawki podstawowej dla opodatkowania budynku, koncentrując uwagę jedynie na zarzutach procesowych, które w jej ocenie powodowały brak skuteczności podważenia przez organ treści deklaracji podatkowej na 2019 r. Natomiast organ stoi na stanowisku, że budynek znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy jest związany z działalnością gospodarczą i winny być zastosowana w stosunku do niego stawka przewidziana dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Zdaniem Sądu stanowisko organu uznać należy za prawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo organ zauważył, że poza sporem pozostaje opodatkowanie działki gruntu o pow. 1.057 m2 stawką podatkową przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ma także sporu co do oraz powierzchni użytkowej budynku handlowo–usługowego, który na tej działce się znajduje. Nie kwestionowane jest także prawo własności nieruchomości, tj. działki nr [...], położonej w D. przy ul. [...], zabudowanej budynkiem handlowo-usługowym oraz samego budynku, przysługujące stronie skarżącej. Jakkolwiek w skardze skarżąca podnosi, że organ podatkowy pierwszej instancji zaniechał ustalenia niezbędnych faktów i nie zebrał właściwych dowodów. Dopiero bowiem organ odwoławczy powołuje się na treść księgi wieczystej. Zdaniem Sądu, bezsporność okoliczności przysługiwania skarżącej prawa własności działki wynika z samej deklaracji złożonej przez stronę. Strona w toku postępowania nie poddawała w wątpliwość tej okoliczności. Prawo własności strony w stosunku do działki wynika także z treści księgi wieczystej Nr [...] dostępnej w bazie internetowej ksiąg wieczystych. Z tych powodów zarzuty skarżącej dotyczące postępowania dowodowego we wskazanym zakresie uznać należy za bezzasadne. Odnosząc się zaś do kwestii spornej dotyczącej stawki podatkowej, jaka powinna zostać zastosowania do opodatkowania budynku handlowo-usługowego, w pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który stanowi, że do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Spółka w dniu 5 lutego 2019 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarowała: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.057 m2 i budynek o powierzchni 225 m2, wskazując wysokość stawki podatku właściwej dla budynków lub ich części pozostałych. Jednocześnie, jak słusznie podkreśla organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji, spółka będąca właścicielem powyższych obiektów opodatkowania jest spółką kapitałową, zarejestrowaną w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z założenia powołaną w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Z treści informacji z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiot działalności spółki obejmuje sprzedaż hurtową mięsa i wyrobów z mięsa, handel hurtowy i handel detaliczny, z wyjątkiem handlu pojazdami samochodowymi, transport lądowy i transport rurociągowy, magazynowanie i działalność usługowa wspomagająca transport, zakwaterowanie, działalność usługowa związana z wyżywieniem, produkcja artykułów spożywczych, produkcja napojów oraz produkcja wyrobów tytoniowych. Zdaniem Sądu podkreślić należy, że ustawodawca w przepisach u.p.o.l. sformułował zasadę, w myśl której wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), zaś czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego (art. 336 k.c.), wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Przy czym, zasadniczo nie ma znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Opodatkowaniu tym podatkiem podlega posiadanie nieruchomości. (wyrok NSA z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 478/18 oraz z 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07). Zaznaczyć trzeba, że skarżąca nie twierdziła, że nie ma statusu przedsiębiorcy i nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie twierdzi także by budynek handlowo-usługowy był związany z jakaś sferą jej działalności, która nie byłaby działalnością gospodarczą. Zauważyć trzeba, że ustawa podatkowa w zasadzie nie różnicuje sposobu opodatkowania nieruchomości znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy ze względu na funkcje czy sposób wykorzystania. Dlatego nawet obiekt niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związany z działalnością, bowiem regulacja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, na co uwagę zwraca także organ podatkowy, że spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości również za 2017 r. oraz 2016 r., które w swej treści (istotnej dla niniejszej sprawy) nie różniły się od deklaracji za 2019 r., tj. rok objęty zakresem czasowym zaskarżonej decyzji. W wypadku wskazanych poprzednich okresów rozliczeniowych organy podatkowe również orzekały w formie decyzji, a ich rozstrzygnięcia były przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 92/19 oddalił skargę strony dotyczącą decyzji podatkowej na rok 2017 r., natomiast wyrokiem z dnia 17 stycznia 2018 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 475/17 oddalił skargę strony dotyczącą roku 2016. Wyroki te stały się prawomocne (strona nie wywiodła skargi kasacyjnej). Z treści uzasadnień sądu wynika m.in., że budynek wykazywany przez spółkę w deklaracji podatkowej został zakwalifikowany w ewidencji gruntów i budynków jako handlowo–usługowy, zaś z ustaleń poczynionych w sprawie nie wynika, by wydana została decyzja o jego rozbiórce. Stąd też zaakceptowano stanowisko organów co do opodatkowania gruntów i budynku stawką właściwą dla związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik zaś również i we wskazanych sprawach kwalifikował budynek, ze względu na zastosowaną stawkę podatkową, do grupy "pozostałych", co zostało uznane za nieuzasadnione. Podkreślić należy, że wyroki te choć dotyczą wcześniejszych okresów bez wątpienia wpływają także na ocenę opodatkowania w 2019 r., w którym – co niesporne – nie doszło do żadnych zmian w stanie posiadania nieruchomości należących do spółki oraz w ich statusie prawnopodatkowym, nie doszło m.in. do zmian w treści ewidencji gruntów i kartoteki budynków. Dlatego też nie można podzielić zarzutów skargi, że organy podatkowe, (w szczególności organ pierwszej instancji, działały dowolnie i czyniły ustalenia poza niezbędnym materiałem dowodowym. Nie sposób, w ocenie Sądu, uznać za zasadne zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż organ zebrał niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy zgodnie z regulacjami wynikającymi z treści z art. 122 O.p. i art. 187 § 1 O.p., który poddał właściwej ocenie zgodnie z art. 191 O.p., a wobec ustalonego stanu faktycznego w sposób prawidłowy zastosował przepisy prawa materialnego. Ustalenia prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego znalazły odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji organu podatkowego. W tym zakresie nie można podzielić zarzutu dotyczącego naruszenia art. 210 § 4 O.p. Co należy podkreślić, niniejsze postępowanie oparte zostało na dowodach z dokumentów, w tym dokumentów urzędowych. Podatnik zaś w żaden sposób nie podważał w toku postępowania prawdziwości dokumentów, którymi dysponował organ, w tym w szczególności odpisu KRS spółki oraz ewidencji gruntów i budynków, jak też zaświadczeń (informacji pochodzących od innych organów). Nie było zatem obiektywnych podstaw, by uzasadnienie decyzji zawierało oczekiwany przez stronę rozbudowany wywód na temat weryfikacji dowodów. Załączenie do akt sprawy przez organ odwoławczy jednie wydruku z księgi wieczystej i wskazanie na tę okoliczność w uzasadnieniu decyzji także nie narusza przepisów procesowych. Nie można podzielić stanowiska strony, że organ zaniechał oceny zebranego materiału dowodowego. Bowiem, jak wynika z treści decyzji, organ odwoławczy wskazał na stronie 4 i 5, 7 uzasadnienia, że powierzchnia oraz prawo własności budynku (oraz gruntu) wskazane w deklaracji przez podatnika nie są kwestionowane przez organ. Dane te są zgodne z dokumentami (wypis z rejestru gruntów k. 42 akt podatkowych, wypis z kartoteki budynków k. 41 tych akt) oraz zostały potwierdzone przez organ odwoławczy w internetowej bazie ksiąg wieczystych. Nadto nie ma racji skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 200a O.p. zgodnie z którym organ odwoławczy przeprowadza w toku postępowania rozprawę z urzędu - jeżeli zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, lub w celu sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania (§ 1 pkt 1) albo na wniosek strony (pkt 2). Z kolei strona we wniosku o przeprowadzenie rozprawy powinna uzasadnić potrzebę przeprowadzenia rozprawy, wskazać jakie okoliczności sprawy powinny być wyjaśnione i jakie czynności powinny być dokonane na rozprawie (§ 2). Organ odwoławczy może odmówić przeprowadzenia rozprawy, jeżeli przedmiotem rozprawy mają być okoliczności niemające znaczenia dla sprawy albo okoliczności te są wystarczająco potwierdzone innym dowodem (§ 3). W sprawie odmowy przeprowadzenia rozprawy wydaje się postanowienie (§ 4). Jak wynika z akt sprawy, w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniło, że przeprowadzenie rozprawy zgodnie z wnioskiem strony nie ma znaczenia dla toczącego się postępowania zażaleniowego w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się także ze stanowiskiem strony, zgodnie z którym przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w znacznym zakresie uniemożliwiło mu kwestionowanie newralgicznych dla wyniku sprawy ustaleń i dowodów w administracyjnym toku instancji. Jak wynika bowiem z akt sprawy w trakcie postępowania podatkowego, podatnik nie przedłożył żadnych dokumentów, które podważałyby stanowisko organów. Nie uzasadnił także zarzutów przeciwko zastosowaniu stawki podatkowej w odniesieniu do budynku handlowo-usługowego. Jego stanowisko sprowadzało się do polemiki z treścią decyzji organu podatkowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, odnośnie do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 O.p. będącego konkretyzacją art. 123 O.p., że "pismo Strony z dnia 5 kwietnia 2019 roku, nie wnosiło żadnych nowych okoliczności i nie zawierało jakichkolwiek wniosków dowodowych, które nie zostałyby przeprowadzone w zakończonym decyzją organu I instancji postępowaniu podatkowym i nie można traktować jako okoliczności świadczącej o naruszeniu prawa strony do czynnego uczestniczenia w postępowaniu". Nadto z akt sprawy wynika także sposób postępowania podatnika, który konsekwentnie nie składa żadnych dowodów, a jedynie polemizuje z organem. Przed wszczęciem postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w sprawie (postanowienie o wszczęciu z dnia 21 marca 2019 r., doręczone stronie 1 kwietnia 2019 r.) pismem z dnia 21 lutego 2019 r. wezwano stronę do przedłożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2019 r. W odpowiedzi strona nie złożyła stosownej korekty deklaracji, nie złożyła także pisma w którym uzasadniłaby deklarowany sposób opodatkowania budynku i gruntu. Po wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji (9 kwietnia 2019 r.) strona składa kolejne wnioski do organu zarówno pierwszej jak i drugiej instancji w przedmiocie uzupełnienia powyższej decyzji poprzez doprecyzowanie, kto ponosi koszty dotychczasowego postępowania. Wezwana do złożenia wyjaśnień strona każdorazowo ogranicza się do dyskusji pozamerytorycznych, kwestionowania prawidłowości formalnej wezwań i racjonalnie bezzasadnej odmowy udzielenia żądanych informacji. Wskazuje to wyłącznie na celowy brak współdziałania z organem i opóźnianie jego czynności. Zaznaczyć należy, że wezwania były kierowane w taki sposób, aby mogły dotrzeć do osób reprezentujących skarżącą, treść wezwań była jasna i dotyczyła okoliczności istotnych dla sprawy. Nie też budzi wątpliwości, że pochodziły one od organu podatkowego (podatnik zdaje się nie odróżniać aktów wydawanych przez organy administracji i zasad ich reprezentacji od zwykłych czynności technicznych, które w organach monokratycznych wykonywane są przez upoważnione do tego osoby). We wskazanych okolicznościach i wobec postawy podatnika (którego obciążało wykazanie twierdzeń, z których wywodził określone skutki) organ miał pełne prawo do zakończenia postępowania i wydania decyzji, przy przyjęciu ustaleń wynikających z posiadanego materiału dowodowego. Z kolei skarżąca kierowała swoje pisma często do organów, czy jednostek oczywiście niewłaściwych, jak Urząd Gminy L., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (w piśmie z dnia 17 lutego 2021 r. skierowanym do Wójta Gminy L. wręcz żądając, z powołaniem się na treść art. 170 O.p., by ten właśnie organ przekazał podanie skarżącej do organu właściwego). Należy zaznaczyć, że Sąd nie podziela praktyki dołączania dokumentów pochodzących z jawnych, powszechnie dostępnych rejestrów (KRS, KW, ewidencje gruntów i budynków) po zakończeniu postępowania w danej instancji (czyli dopiero na etapie postępowania odwoławczego), pomimo ich uwzględniania w podstawie faktycznej decyzji. Jest to praktyka wadliwa i niedopuszczalna z punktu widzenia praw strony w postępowaniu. Strona winna mieć bowiem zagwarantowane prawo zapoznania się z całością materiału dowodowego, na podstawie którego organ wyda rozstrzygnięcie. Bez znaczenia jest fakt, że dokumenty te są powszechnie dostępne, skoro nie ujawniono ich na odpowiednim etapie w postępowaniu podatkowym, a tylko wówczas można uznać, że stanowiły one materiał dowodowy stanowiący podstawę wydanego aktu. Jednak ta oczywista wadliwość postępowania przed organem podatkowym pierwszej instancji nie miała istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, z uwagi na okoliczności wskazane już wyżej. Zauważyć natomiast trzeba, że organ odwoławczy ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy. Ma też prawo do uzupełnienia materiału dowodowego, co wynika z art. 229 O.p. Taki właśnie walor – uzupełniający w rozumieniu art. 229 O.p., a zatem nie naruszający zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 127 O.p. - miały w ocenie Sądu czynności związane z wynikające z samodzielnej inicjatywy dowodowej organu odwoławczego (wypis z rejestru gruntów, wypis z kartoteki budynków, wyciąg z księgi wieczystej). Co istotne, potwierdziły one wyłącznie ustalenia dokonane w sprawie przez organ pierwszej instancji. Organ wydając rozstrzygnięcie w sprawie organ bazował także na ustaleniach (ostatecznych i prawomocnych) dotyczących poprzednich okresów rozliczeniowych, przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy (art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l.). Podatnik miał zaś pełną możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami, jak i wypowiedzenia się co do nich. Nie sposób zatem uznać, że był on pozbawiony możliwości działania, a jego prawa w sprawie w sposób istotny zostały ograniczone. Sąd nie podziela zarzutów dotyczących naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 235 O.p. poprzez zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organy podatkowe prawidłowo wskazały na przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie niniejszej i wyjaśniły przesłanki ich zastosowania. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).