I SA/Lu 36/09

PostanowienieWSA w Lublinie2009-08-21

Skład orzekający: Erwin Srebrny

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w tej samej sprawie i w tym samym zakresie, może być traktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, jeśli strona nie wykazała zmiany okoliczności uzasadniającej zmianę rozstrzygnięcia?
Ratio decidendi
Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w tej samej sprawie i w tym samym zakresie, powinien być traktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia w przedmiocie prawa pomocy. Strona ma obowiązek wykazać zmianę okoliczności uzasadniającą zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Brak wykazania takiej zmiany skutkuje odmową uwzględnienia wniosku.
Stan faktyczny
Strona złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA oddalającego jej skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku VAT. Wraz ze skargą kasacyjną złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wcześniej referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r. przyznał jej prawo pomocy w częściowym zakresie (zwolnienie od wpisu sądowego), a w pozostałym zakresie odmówił. Strona nie wniosła sprzeciwu od tego postanowienia, co nadało mu charakter prawomocny. W nowym wniosku strona podała swoje dochody, dochody żony, posiadany majątek (dom, stacja paliw, środki pieniężne, samochód) oraz fakt, że majątek ten jest zabezpieczony przez Prokuraturę Apelacyjną.
Rozstrzygnięcie
Odmówiono zmiany postanowienia z dnia 23 marca 2009 r. w przedmiocie prawa pomocy.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Erwin Srebrny po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od II do XII [...] r. - w zakresie przyjętego do rozpoznania wniosku o zmianę postanowienia w przedmiocie prawa pomocy z dnia 23 marca 2009 r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 23 marca 2009 r. w przedmiocie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 27 maja 2009 r. oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie. W zakreślonym terminie wraz ze skargą kasacyjną od ww. wyroku skarżący złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku, w którym należy wskazać fakty, z których wynika, że wniosek jest zasadny skarżący podaje, iż jego dochód w 2007 r. i 2008 r. wyniósł zero [...] złotych. Żona wnioskodawcy utrzymuje całą rodzinę (troje dzieci w wieku [...] lat) z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł. Obecnie rodzina wnioskodawcy otrzymuje także pomoc w postaci zasiłku z opieki społecznej. Majątek wnioskodawcy stanowi dom o powierzchni [...] m2 oraz stacja paliw z przyległym terenem o powierzchni [...] ha. Skarżący posiada również środki pieniężne w wysokości [...] zł. Majątek ten oraz środki pieniężne są zabezpieczone przez Prokuraturę Apelacyjną. Natomiast żona wnioskodawcy jest właścicielką używanego samochodu [...] z 1999 r., który również jest zabezpieczony przez Prokuraturę. W niniejszej sprawie istotne jest to, że jest to kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 marca 2009 r. na mocy, którego przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od wpisu sądowego od wniesionej skargi (pkt. I) oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie ( pkt. II). W związku z tym, iż od ww. postanowienia referendarza sądowego nie wniesiono sprzeciwu postanowienie to ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Z kolei art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" stanowi, iż postanowienia niekończące postępowania w sprawach (a takie niewątpliwie stanowi postępowanie w przedmiocie prawa pomocy - przypis własny) mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. To na stronie spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się ona w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie Sądu (referendarza sądowego) w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przedłożony przez skarżącego wraz ze skargą kasacyjną kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie, należało potraktować jako wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie prawa pomocy z dnia 23 marca 2009 r. odmawiający skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie wskutek zmiany okoliczności. (por. Postanowienia NSA z dnia 28 lipca 2009 r. Sygn. akt I FZ 240/09, 241/09; http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Rozpoznając kolejny złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie stwierdził co następuje: Cytowana wyżej ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do zasady nie ogranicza strony co do ilości wniosków o przyznanie prawa pomocy jakie może ona składać w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z dyspozycją art. 259 § 3 ppsa jeżeli nie wniesiono sprzeciwu albo wniesiony sprzeciw został prawomocnie odrzucony, zarządzenia i postanowienia, o których mowa w § 1 (m.in. postanowienia referendarza sądowego, którymi przyznano lub odmówiono przyznania prawa pomocy) mają skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Skutkiem tego jest związanie prawomocnym orzeczeniem stron i sądu – w przypadku postępowania o przyznanie prawa pomocy toczącego się przed referendarzem sądowym, zasada ta odnosi się do wnoszącego o przyznanie prawa pomocy i referendarza sądowego, który wydał prawomocne orzeczenie (art. 170 ppsa). Prawomocność orzeczeń wydanych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy powoduje, że zarówno strona wnosząca ponownie o przyznanie prawa pomocy jak i referendarz sądowy związani są oceną prawną sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej wnoszącego o przyznanie prawa pomocy zawartą w prawomocnym orzeczeniu w przypadku wniesienia ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeżeli ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został przez tą samą stronę a jej sytuacja finansowa, majątkowa i rodzinna nie uległa pogorszeniu, zaś ponowny wniosek dotyczy przyznania prawa pomocy w tym samym zakresie, co uprzednio prawomocnie rozpoznany wniosek. Dlatego też, kierując się wskazaniami wynikającymi z art. 165 ppsa złożony wraz ze skargą kasacyjną kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym samym co uprzednio zakresie potraktowano jako wniosek o zmianę postanowienia odmawiającemu skarżącemu przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie wskutek zmiany okoliczności. Dokonując analizy uzasadnienia złożonego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie można wywieść, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy uległa pogorszeniu w stosunku do sytuacji finansowej będącej przedmiotem poprzedniej oceny referendarza sądowego, które legło u podstaw wydania postanowienia z dnia 23 marca 2009 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Dlatego też, wobec nie wykazania przez stronę, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy wskutek braku zmiany okoliczności sprawy, działając na podstawie art. 165 ppsa w związku z art. 258 § 1 i § 3 ppsa, należało orzec jak na wstępie.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło