I SA/Lu 361/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2007 r. sprawy ze skargi P.W. [...] P.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie przepisu art.138 § 1 pkt 1) w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 18 i art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia P.W. "[...]" P.S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął w stosunku do P.W. "[...]" P. S. egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., wystawionego przez Zarząd Dróg Miejskich, obejmującego należności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Podnosił również, iż w dniu 4 maja 2006 r. P.S. wniósł zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (z uwagi na brak uprawnień Zarządu Dróg Miejskich do wystawienia tytułów wykonawczych i żądania ich egzekucji). Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...]września 2006 r. uznał zarzut za niezasadny. Zażaleniem z dnia 10 października 2006 r. P.S. odwołał się od tego postanowienia wnosząc równocześnie o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zarzutów. Odwołujący się wywodził, iż tytuł wykonawczy [...] wystawiony został przez organ do tego nieuprawniony tj. przez Zarząd Dróg Miejskich, co skutkuje jego nieważnością. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. przekazał przedmiotowy wniosek według właściwości do rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego wobec P.W. "[...]" P.S., z uwagi na brak przesłanek do zawieszenia. Na postanowienie to pełnomocnik strony złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zażalenia odwołujący się wywodził, iż jego racje i argumenty pośrednio zostały potwierdzone w wyroku Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 391/06, co według niego wynika ze stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu tego wyroku, a mianowicie, iż "Skład orzekający w przedmiotowej sprawie dostrzega kolizję uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]stycznia 1999 r. z przepisem art. 21 ust. la ustawy o drogach publicznych". Podnosił również, iż w związku z powyższym wyrokiem złożył wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Urzędu Wojewódzkiego Delegatura w C. o uchylenie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w sprawie upoważnienia dla Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do załatwiania indywidualnych spraw obywateli i dlatego też według niego postępowanie winno być zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż stosownie do przepisu art. 56 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku Jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przepis ten wymienia przyczyny obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobody wyboru, co do zawieszenia postępowania. W tym względzie wywodził, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca we wniosku o zawieszenie nie wskazał żadnej z wymienionych we wskazanym przepisie art. 56 § 1 ustawy egzekucyjnej, przesłanek stanowiących podstawę zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Swoje żądanie uzasadniał zaś okolicznością wystawienia tytułu wykonawczego przez nieuprawniony do tego podmiot tj. Zarząd Dróg Miejskich i podnosił w związku z tym, iż prowadzone na jego podstawie postępowanie egzekucyjne jest nieważne i niedopuszczalne. W tym kontekście, organ odwoławczy argumentował, iż wniesienie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Takiej przyczyny nie stanowi również fakt złożenia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego rozstrzygające w sprawie zarzutów. Podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie stanowi także wskazany w uzasadnieniu wniesionego zażalenia fakt złożenia przez P.W. "[...]" P.S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o uchylenie uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w sprawie upoważnienia dla Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do załatwiania indywidualnych spraw obywateli. Jak podkreślał organ II instancji, z akt sprawy nie wynika również, że nastąpiło wstrzymanie wykonania decyzji, odroczenia terminu wykonania obowiązku czy rozłożenia na raty spłat należności. Również wierzyciel - Zarząd Dróg Miejskich - nie żądał zawieszenia postępowania. Nie wystąpiły również przesłanki wymienione w przepisie art. 56 § 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pełnomocnik P.S. wystąpił ze skargą na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] stycznia 2007 r. i o ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosił, iż organ II instancji, jakim jest Dyrektor Izby Skarbowej w swoim postanowieniu powołał się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. W tym kontekście, odwołując się do literatury przedmiotu podnosił, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138, który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania) bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne. Organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. W związku z tym wywodził, iż organ II instancji powinien podać jakim faktom i zdarzeniom dała wiarę i dlaczego, a jakim nie i dlaczego. Według skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu postanowienia takich faktów nie przytacza i nie wskazuje na okoliczność w postaci ponownego badania faktów, zdarzeń i dowodów, a to mimo naruszenia uprawnień przez organ samorządowy jakim jest Zarząd Dróg Miejskich. W tym kontekście skarżący wywodził również, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2006 r. jest wiążący dla Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnosił o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów prawa, jak zarzuca to skarżący. Sądząc z argumentacji zawartej w uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego zarzucał wydanie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z naruszeniem przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy. Według Sądu, zarzut ten nie jest jednak trafny. Ocena zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego dokonywana być musi w kontekście stanu faktycznego sprawy, w którym rozstrzygnięcia te zostały wydane. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż: 1) w dniu 4 maja 2006 r. P.S. wniósł zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, który postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2006 r. uznany został za niezasadny; 2) zażaleniem z dnia 10 października 2006 r. P.S. odwołał się od tego postanowienia wnosząc równocześnie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia zarzutów; 3) Dyrektor Izby Skarbowej przekazał przedmiotowy wniosek według właściwości do rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na brak przesłanek do zawieszenia; 4) pełnomocnik P.S. złożył zażalenie na to postanowienie domagając się zawieszenia postępowania egzekucyjnego z argumentacją, iż jest to pośrednio uzasadnione wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2006 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 391/06 i zawartym w jego uzasadnieniu stwierdzeniem, iż "Skład orzekający w przedmiotowej sprawie dostrzega kolizję uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] stycznia 1999 r. z przepisem art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych", jak również i tym, że wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w sprawie upoważnienia dla Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do załatwiania indywidualnych spraw obywateli, co uzasadnia według niego zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy; 5) Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania. Według Sądu, we wskazanym stanie faktycznym sprawy, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania oceny o niezgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. W kontekście zarzutów skargi podkreślenia wymaga, iż organy podatkowe w sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, orzekały jako organy egzekucyjne właściwe w rozumieniu przepisu 19 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjnej w administracji do stosowania środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Prowadziły one postępowanie egzekucyjne, wszczęte na podstawie tytułu egzekucyjnego z dnia [...] marca 2006 r. wystawionego przez Zarząd Dróg Miejskich, zmierzające do zaspokojenia należności z tytułu kary za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego zezwolenia. Kwestia ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia oceny zasadności zarzutów i argumentów skargi. Determinowała ona bowiem granice sprawy, przedmiot prowadzonego postępowania egzekucyjnego, tym samym przedmiot rozstrzygnięcia wydanego przez organy egzekucyjne. W związku z powyższym, gdy uwzględnić ten właśnie kontekst stwierdzić należy, iż przedmiot orzekania organów egzekucyjnych w niniejszej sprawie określony był żądaniem strony o zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Żądanie to, jasno sprecyzowane, zawierające określoną argumentację i uzasadnienie, stanowiło sprawę podlegającą załatwieniu w formie i trybie przewidzianej przepisami obowiązującego prawa. Skoro więc strona wystąpiła z żądaniem zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organy egzekucyjne zobowiązane były ocenić zasadność tego żądania z punktu widzenia przepisów obowiązującego prawa i w konsekwencji wydać w tym przedmiocie rozstrzygnięcie. Tak też się i stało. Według Sądu, wbrew wywodom skargi, nastąpiło to jednak bez jakiegokolwiek naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Orzekając w przedmiocie żądania zawieszenia postępowania, organy zobowiązane były skonfrontować treść tegoż żądania z odpowiednimi przepisami ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji regulującymi instytucję zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 56 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej, 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego, 4) na żądanie wierzyciela, 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Z przepisu tego wynika, iż ustawodawca na jego gruncie określił zamknięty katalog przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie przesłankom tym nadał walor obligatoryjności, zobowiązując organ egzekucyjnym, w razie ziszczenia się którejkolwiek z nich, do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Nie pozostawił tym samym organom egzekucyjnym pola do jakiegokolwiek uznania i nie przewidział instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego. Konfrontując wskazany przepis i określone nim przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego, ze wskazanymi wyżej okolicznościami stanu faktycznego sprawy, w których organy administracyjne orzekały w przedmiocie żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego, stwierdzić należy, iż zasadnie odmówiły one jego zawieszenia. Nie ziściła się bowiem, żadna z przesłanek, która w rozumieniu przepisu art. 56 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji nakazywałaby zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W zamkniętym katalogu przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie miesi się bowiem, ani okoliczność złożenia zażalenia na postanowienie wydane w sprawie nieuwzględnienia zarzutów, ani też okoliczność wystąpienia ze skargą do WSA w Lublinie na uchwałę Rady Miejskiej podjętą w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich do załatwiania indywidualnych spraw obywateli. Są one prawnie obojętne z punktu widzenia normatywnych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego W tym względzie podkreślenia wymaga fakt związania organów administracji publicznej przepisami obowiązującego prawa, co znajduje swoje odzwierciedlenie w przepisie art. 18 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji w związku z art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej działają bowiem na podstawie przepisów prawa. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż brak jest podstaw, aby uznać, że wydając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające, uchybiły one wskazanemu przepisowi ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji, jak również zasadzie legalizmu. Według Sądu, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia zasady instancyjności postępowania, zasady prawdy obiektywnej, jak również zarzut nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, w tym również zarzut uchybienia warunkom uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Zarzuty te, w kontekście odesłania zawartego w przepisie art. 18 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji oceniać należy z perspektywy odpowiednich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Są nimi, odpowiednio, przepisy art. 15 w związku z art. 138, art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80, art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa. Wbrew wywodom i argumentom skargi, brak jest jednak jakichkolwiek podstaw, aby uznać, iż doszło do naruszenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 kpa (tj. zarzutu naruszenia zasady prawdy obiektywnej i zarzutu nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy) stwierdzić należy, iż organy egzekucyjne sprostały wymogom postępowania i orzekania wynikającym z tychże przepisów. Logika procesu stosowania prawa wyraża się w ustalaniu konsekwencji prawnych faktów na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Dokonując niespornych w sprawie ustaleń faktycznych – niekwestionowanych przecież przez skarżącego – organy egzekucyjne dokonały ich oceny prawnej, z perspektywy adekwatnych do nich przepisów prawa i wydały stosowne rozstrzygnięcia. W tym względzie podkreślenia wymaga, iż jak to już wyżej wskazano, zakres orzekania organów determinowany był przedmiotem żądania strony, która wnosiła o zawieszenie postępowania. W związku z tym też, zakres ustaleń faktycznych przeprowadzonych w sprawie przez organy egzekucyjne, ze swej istoty, musiał ograniczać się wyłącznie do granic sprawy wyznaczonych żądaniem P.S. zabiegającego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i nie mógł poza nie wykraczać. W postępowaniu tym organ egzekucyjny zobowiązany był do ustalenia, czy którakolwiek z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego ziściła się, czy też nie i w konsekwencji, stosownie do tych ustaleń zobowiązany był wydać odpowiednie rozstrzygnięcie. W tym kontekście podkreślić również należy, iż organy egzekucyjne orzekały w kwestii formalnej, nie zaś o istocie sprawy. Według Sądu, analiza akt sprawy, w tym również analiza treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, uzasadnia twierdzenie, że ustalenia faktyczne w sprawie, nie są dowolne i poczynione zostały na podstawie kompletnego i prawidłowo ocenionego materiału dowodowego. Formułowane oceny, argumenty i wnioski z nich wypływające, uznać należy za adekwatne również z punktu widzenia oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 15 w związku z art.138 kpa. Zasada instancyjności postępowania administracyjnego, z jej specyfiką wyrażającą się w prawie strony do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej żądania przez dwa różne organy nie została naruszona w przedmiotowym postępowaniu. Wszak przecież, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej szeroko, w kontekście stanu faktycznego sprawy, przedstawił racje i argumenty natury prawnej, z których wynikało, że żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie nie jest zasadne. W tym zakresie odniósł się też do podnoszonych przez stronę kwestii dotyczących złożonego zażalenia na postanowienie wydane w sprawie nieuwzględnienia zarzutów oraz skargi do WSA w Lublinie na uchwałę Rady Miejskiej podjętą w sprawie upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w z punktu widzenia normatywnych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Sąd argumentację tą podziela. Brak jest również jakichkolwiek podstaw, aby za zasadny uznać zarzut uchybienia formalnym warunkom uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia, tj. zarzut naruszenia przepisu art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa. Z rekonstruowanej na jego podstawie normy prawnej wynika, iż uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, aby mogło być uznane za prawidłowe musi być skonstruowane przez organ administracji publicznej w ten sposób, że zawiera konkretną warstwę faktyczną (uzasadnienie faktyczne) i prawną (uzasadnienie prawne). Jest to oczywiste i wynika z podstawowych funkcji realizowanych przez uzasadnienie, zwłaszcza zaś funkcji kontroli trafności decyzji i funkcji perswazyjnej. Oczywiste jest jednak, że sposób i zakres realizacji wskazanego wyżej obowiązku determinowany jest charakterem sprawy, w której organ orzeka, co może skutkować konstruowaniem tzw. uzasadnienia prostego lub też złożonego. W niniejszej sprawie organy orzekały w przedmiocie żądania zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Prowadzi to do wniosku, iż w warstwie faktycznej uzasadnienie postanowienia, odnosić się (ograniczać się) musiało do okoliczności i faktów istotnych z punktu widzenia formułowania na ich podstawie wniosków o ziszczeniu się lub też nie ziszczeniu się przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w warstwie prawnej zaś, do analizy odpowiednich z perspektywy ustalonych faktów, przepisów prawa, w tym przypadku przepisu art. 56 § 1 ustawy postępowanie egzekucyjne w administracji. Analiza uzasadnień faktycznych i prawnych zaskarżonego postanowienia i postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego nie daje podstaw, aby uznać, że naruszają one wskazany wyżej standard, określony przepisem art. 126 w związku z art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do zarzutu skarżącego nieuwzględnienia w sprawie o zawieszenie postępowania egzekucyjnego stanowiska zawartego w wyroku Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2006 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 391/06, co zdaniem pełnomocnika skarżącego nastąpiło również z naruszeniem wiążącego charakteru wyroku sądowego dla organów administracji, stwierdzić należy, iż również ten zarzut nie jest zasadny. Z punktu widzenia przedmiotu orzekania organów egzekucyjnych – zawieszenie postępowania – okoliczność podnoszona przez pełnomocnika skarżącego nie ma prawnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji, która dokonywana jest z perspektywy granic sprawy, w której one orzekały, tym samym przepisów prawa na podstawie których ustalały konsekwencje prawne ustalonych faktów. Okoliczność na którą powołuje się pełnomocnik skarżącego, z tego punktu widzenia, uznać należy więc za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle wyżej przywołanych argumentów, ocen i wniosków z nich wypływających zarzuty skargi uznać należało za niezasadne. Nie znajdując również innych przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę pełnomocnika P. S. o należało uznać za niezasadną i podlegającą oddaleniu. W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.