I SA/Lu 362/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia przyznać radcy prawnemu P. S. łącznie kwotę 2 214 (dwa tysiące dwieście czternaście) złotych, na którą składa się: wynagrodzenie w kwocie 1 800 (tysiąc osiemset złotych) złotych oraz podatek od towarów i usług w kwocie 414 (czterysta czternaście) złotych, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2012 r. przyznano J. W. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. W. i zasądził na rzecz ustanowionego z urzędu radcy prawnego kwotę 4.428 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną. Pismem z dnia 6 lipca 2015 r. P. S., reprezentujący stronę na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie i sporządzający skargę kasacyjną wystąpił o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu oświadczając, że nie zostało ono opłacone przez stronę skarżącą w całości ani w części. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.; zwane dalej: "rozporządzeniem"). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia wysokość stawki minimalnej zależy od wartości przedmiotu sprawy lub jej rodzaju, a w postępowaniu egzekucyjnym - od wartości egzekwowanego roszczenia Koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 (§ 15 pkt 1 rozporządzenia). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) rozporządzenia, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W przedmiotowej sprawie – objętej wpisem stosunkowym – stawka minimalna wynosi 3.600 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia). Stosownie natomiast do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia, który stanowi, że w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa opłatę o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie radca prawny sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 listopada 2012 r., a wcześniejsze koszty zastępstwa procesowego zostały w tym wyroku przyznane, na obecnym etapie należało przyznać na jego rzecz wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, tj. kwotę 1800 zł i podwyższyć ją o kwotę 414 zł stanowiącą wartość podatku od towarów i usług wyliczoną zgodnie ze stawką 23 %. Uwzględniając powyższe, wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte przez stronę skarżącą, na podstawie art. 250 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) i z § 2 ust. 3 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji postanowienia.