I SA/Lu 363/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 12 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od VII 2000 r. do III 2002 r. - p o s t a n a w i a- I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie; II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego T. K. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 lipca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od VII 2000 r. do III 2002 r. wpłynęło pismo Dyrektora Izby Skarbowej /k.122 /, informujące, iż na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w dniu 17 lipca 2006 r. została wydana wobec strony skarżącej decyzja - nr [...] - uwzględniającą jej skargę w całości, mocą której uchylono zaskarżoną do sądu decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzono postępowanie w sprawie. Odpis powyższej decyzji wraz z kserokopią potwierdzenia jej odbioru przez stronę został dołączony do akt /k.123-129/. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ( 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ - organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może działając w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Bezspornym jest, że w dniu 17 lipca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydał decyzję, mocą której uwzględnił skargę T. K. w całości i uchylił swoją decyzję z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Skorzystanie przez Dyrektora Izby Skarbowej z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 ( 3 w/w ustawy spowodowało, iż zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wyeliminowane z obiegu prawnego, a tym samym dalsze postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, co oznacza, że działając na podstawie art. 161 ( 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało umorzyć. Wysokość zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, które nie przekraczają stawek opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uzasadnia art. 201 § 1 w zw. z art. 200 i w zw. z 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc więc wszystko powyższe pod uwagę należało orzec jak w dyspozytywnej części postanowienia.