I SA/Lu 363/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu postanawia - przywrócić "A" S.A. w W. termin do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 stycznia 2017 r. w przedmiocie ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, działając na podstawie art. 234 § 2 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a" zarządził ściągnięcie od skarżącej Spółki kwoty 100 zł z tytułu nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem. Zarządzenie to zostało doręczone stronie skarżącej na adres wskazany w skardze: Al. S., W. Na ten adres przesyłka została doręczona w dniu 30 stycznia 2017 r. (k.61 akt sądowych). W dniu 10 lutego 2017 r. skarżąca Spółka złożyła sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Uzasadniała, że, po pierwsze, nie składała wniosku o uzasadnienie wyroku w tej sprawie, a jedynie w sprawach opatrzonych sygn. akt I SA/Lu 361/16 i 362/16 i te wnioski zostały opłacone. Po drugie we wnioskach tych podała adres do korespondencji w L. (L. ul. L.), z uwagi na prowadzenie interesów poza terenem W. Prezes jednodobowego Zarządu skarżącej Spółki uzasadniał, że dopiero po powrocie z ferii w dniu 9 lutego 2017 r. udał się do "wirtualnego" biura (siedziby Spółki) w celu załatwienia spraw i dowiedział się o otrzymanej korespondencji z WSA w Lublinie. W tych okolicznościach brak jest winy Spółki w uchybieniu terminu do złożenie sprzeciwu od przedmiotowego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a). Powyższe przesłanki zostały przez stronę spełnione. Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 P.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując, czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt II FZ 477/12, SIP Lex nr 1333338). Odnosząc te rozważania do sprawy niniejszej, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w tej sprawie został złożony w dniu 24 listopada 2016 r. (k.38 i 39 akt sądowych). Z treści wniosku wynika, że skarżąca podała adres do korespondencji w L. Natomiast wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, jak i sam odpis wyroku z uzasadnieniem oraz zarządzenie o ściągnięciu opłaty zostały wysłane na adres siedziby Spółki w W., Al. S. W tych okolicznościach trudno zarzucić Spółce niedochowania należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, co uzasadnia przywrócenie jej terminu do wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 stycznia 2017 r., na postawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 167a § 3 P.p.s.a. wniesienia sprzeciwu na zarządzenie referendarza sądowego wydane w trybie art. 234 § 2 P.p.s.a. powoduje, że zarządzenie traci moc. Oznacza to, że skarżąca Spółka, która, inaczej niż twierdzi, w rzeczywistości złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku, po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu, zostanie ponownie - z tym, że na podany adres do korespondencji - wezwana do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, pod rygorem zarządzenia ściągnięcia tej opłaty.