I SA/Lu 37/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 października 2021 r. w sprawie sygn. akt I SA/Lu 439/21 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Z akt sprawy sygn. I SA/Lu 439/21 wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 7 października 2021 r. odrzucił skargę S. D. na decyzję Inne z dnia 3 sierpnia 2009 r. w przedmiocie odmowy prawa do renty rodzinnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U.2022.329 - P.p.s.a.). Sąd wyjaśnił, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, bowiem według art. 83 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2021.423 ze zm.) od decyzji ZUS przysługuje odwołanie do właściwego sądu na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania cywilnego. S. D. otrzymał wymienione postanowienie 15 października 2021 r. Następnie w piśmie z 6 grudnia 2021 r. S. D. domagał się wznowienia postępowania sądowego w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21. Motywował, że jego skarga na decyzję ZUS z 3 sierpnia 2009 r. podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Odrzucenie skargi w tych okolicznościach, zdaniem S. D., należy traktować jako oczywistą omyłkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy stwierdzić, że S. D. nie oparł analizowanej skargi na ustawowej podstawie wznowienia postępowania sądowego. Nawiązał jedynie do art. 273 § 2 P.p.s.a., ale nie wymienił żadnych okoliczności faktycznych czy środków dowodowych pozostających w związku z odrzuceniem skargi w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21. W zasadzie w skardze o wznowienie postępowania sądowego S. D. konsekwentnie kwestionował decyzję ZUS wydaną 3 sierpnia 2009 r. i domagał się jej sądowej kontroli. Tłumaczył przy tym dlaczego - w jego ocenie - wymieniona decyzja ZUS nie jest zgodna z prawem. Mówił o "dwutorowości postępowania sądowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych", o konstytucyjnym prawie do sądu. Jednak opisywane przez S. D. błędy w ustaleniach faktycznych - co do zasady - nie są przesłanką wznowienia postępowania sądowego w sytuacji, w której skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w której sąd administracyjny nie jest sądem właściwym. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że S. D. miał dowiedzieć się o okolicznościach faktycznych uzasadniających wznowienie, które miały mieć wpływ na wynik sprawy, już kiedy składał skargę w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21. Motywował, że zaskarżył do sądu prawomocną i ostateczną decyzję ZUS, bo upłynął miesięczny termin na wniesienie odwołania od tej decyzji do sądu powszechnego. Tej treści twierdzenia S. D. oznaczają po pierwsze, że po prawomocnym odrzuceniu skargi w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21 nie zaistniały żadne przesłanki wznowienia postępowania sądowego. Po drugie zaś, że trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania sądowego, o którym stanowi art. 277 P.p.s.a., należałoby liczyć od sporządzenia skargi w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21, czyli od 26 sierpnia 2021 r. Już wtedy S. D. wiedział na czym miały polegać błędy zawarte w decyzji ZUS z 3 sierpnia 2009 r., że upłynął termin na wniesienie od niej odwołania, że stała się ona ostateczna i prawomocna. W takim przypadku skarga o wznowienie sporządzona 6 grudnia 2021 r. jest spóźniona. Z tych powodów skarga S. D. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. I SA/Lu 439/21 podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a.