I SA/Lu 370/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za miesiąc grudzień 2008r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze pełnomocnik M. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], którą orzeczono o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako wiceprezesa zarządu spółki w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za miesiąc grudzień 2008 r. W uzasadnieniu wskazał na wysokość należności wynikającej z decyzji, która wielokrotnie przekracza wartość majątku skarżącego, dlatego ewentualna egzekucja pozbawi go ruchomości, oszczędności i istotnie ograniczy wysokość osiąganych dochodów. Nadto praktycznie pozbawi go środków do życia oraz wywoła nieodwracalne skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w przedmiotowej sprawie); dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, w których szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia albo nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do przyjęcia, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności takiej nie stanowi sama konieczność zapłaty podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji organu podatkowego, nawet w znacznej kwocie, choćby była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwości w postaci uszczuplenia majątku zobowiązanego, jest ona naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji. Ponadto, rzeczywiste konsekwencje zapłaty kwoty podatku wynikającej z zaskarżonej decyzji, uzależnione są także od innych czynników, w szczególności od ogólnej sytuacji finansowej i majątkowej strony, jej zdolności kredytowej, w tym zaś zakresie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił żadnych dowodów, ani nawet nie powołał okoliczności potwierdzających, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z decyzji, może spowodować nieodwracalną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podnieść należy także, że wykonanie decyzji związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym ma z zasady charakter odwracalny, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zaś zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w razie ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można byłoby wyrównać lub odwrócić. Reasumując należy wskazać, iż sam fakt wysokości należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, nie przesądza o istnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto rozpoznając wniosek w tym przedmiocie sąd nie bada zasadności skargi ani zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, gdyby zaś skarga okazała się zasadna i w związku z wykonaniem decyzji powstałaby nadpłata, to podlega ona zwrotowi wraz ze stosownymi odsetkami. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.