I SA/Lu 371/04

Dnia 1 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec (spr.),, NSA Danuta Małysz, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 roku sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie podatku od nieruchomości na 2004 r. oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej, po rozpoznaniu odwołania W. W. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2004 r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2004 r.- stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Burmistrz Miasta ustalił dla skarżącego podatek od nieruchomości na 2004 r. Decyzja dotyczyła budynków służących prowadzonej przez W. W. działalności gospodarczej o powierzchni 121,90m2, oraz powierzchni pozostałych gruntów o powierzchni 37,68m2, ustalając kwotę podatku w wysokości 1995,60 zł. Od powyższej decyzji wymiarowej, pismem z dnia [...] marca 2004 r. strona odwołała się. W odwołaniu W. W. kwestionował zasadność wydanej decyzji i wnosił o zaniechanie wymiaru podatku, ewentualnie o jego zmniejszenie. Organ odwoławczy uznał wniesione odwołanie jako wniesione po upływie terminu prawem przewidzianego, postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Wskazał, iż pismo zawierające decyzję wymiarową nr [...] skarżący odebrał w dniu [...] lutego 2004 r., zaś przedmiotowe odwołanie zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 15 marca 2004 r. Wnosząc odwołanie po terminie, W. W. nie wnosił jednocześnie o przywrócenie uchybionego terminu wraz z uprawdopodobnieniem braku winy w jego uchybieniu. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postanowieniem stwierdziło uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (co tym samym uniemożliwiło merytoryczne rozpatrzenie odwołania). Na powyższe postanowienie W. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, skarżący podniósł, iż ze względu na nienajlepszy stan zdrowia nie zapamiętał dobrze dnia odbioru przesyłki zawierającej decyzję, a w konsekwencji omyłkowo wyliczył termin przysługujący mu na złożenie odwołania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przepis art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U 137, poz. 926 ze zm.) stanowi, iż odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Bezspornym w sprawie jest, że decyzja z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2004 rok, została stronie doręczona w sposób prawem przewidziany w dniu 26 lutego 2004 r. (k.- 8 akt podatkowych). Zatem czternastodniowy termin, jaki przysługiwał stronie na wniesienie odwołania od decyzji I instancji upływał z dniem 12 marca 2004 r. Terminu wiec strona nie dochowała. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania stwierdził organ odwoławczy postanowieniem wydanym w oparciu o art. 228 Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma charakter bezwarunkowy. Oznacza to, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2003 r., SA/Bk 271/03). Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Stwierdzenie uchybienia terminowi, zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania. W konsekwencji następuje zamknięcie drogi do dalszego rozpatrywania sprawy. Argumentację skargi oraz zawarty w niej wniosek o przywrócenie terminu należy uznać zatem za chybioną. Wskazać bowiem należy, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 162 § 2 powołanej ustawy), uprawdopodobniając swój brak winy w uchybieniu terminu. Słusznie podnoszą organy podatkowe, iż W. W. nie wnosił takiego wniosku na etapie postępowania podatkowego, Wniosek taki na etapie skargi do WSA jest niedopuszczalny. Na marginesie, i bez wpływu na treść orzeczenia Sądu zauważyć też należy, iż powoływanie się przez stronę na fakt popełnienia omyłki przy obliczaniu upływu terminu, czy też nie zapamiętanie daty odbioru przesyłki, która to wyznacza początek biegu terminu, nie jest przesłanką wskazującą na brak winy w jego uchybieniu. W oparciu o powyższe rozważania, na podstawie przepisu artykułu 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.