I SA/Lu 372/15

PostanowienieWSA w Lublinie2015-04-23

Skład orzekający: Andrzej Niezgoda

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku akcyzowym jest uzasadnione, gdy wysokość należności przekracza majątek strony, a jej egzekucja może pozbawić ją środków do życia?
Ratio decidendi
Wykonanie decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku akcyzowym może zostać wstrzymane, jeżeli skarżący wykaże, że egzekucja zobowiązania pieniężnego o znacznej wysokości, w kontekście jego niskich dochodów, koniecznych wydatków (w tym na leczenie) i braku majątku, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, polegających na pozbawieniu go środków do życia.
Stan faktyczny
Skarżący M. R. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej dotyczącą odpowiedzialności podatkowej w podatku akcyzowym. Wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji, argumentując, że egzekwowana należność (494.168,00 zł) wielokrotnie przekracza jego majątek i dochody, a jej zapłata pozbawi go środków do życia. Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący uzupełnił wniosek, przedstawiając szczegółowo swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną.
Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji wobec M. R.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za poszczególne miesiące 2009 r. p o s t a n a w i a : - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wobec M. R. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2013 r., skarżący M. R., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), motywując wniosek wysokością należności, jaka podlegałaby egzekucji oraz możliwością pozbawienia strony nieruchomości i jakichkolwiek oszczędności. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...] odmówił stronie wstrzymania wykonania decyzji. Pismem datowanym na dzień [...] marca 2015 r. pełnomocnik M. R. uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze, podnosząc, że należność, która będzie egzekwowana, wielokrotnie przekracza wartość posiadanego przez niego majątku. Podał, że wnioskodawca nie posiada nieruchomości ani ruchomości przedstawiających jakąś wartość rynkową, nie posiada też oszczędności. Skarżący osiąga stały dochód z tytułu renty (2.420,68 zł), przy czym z tej kwoty ok. 1.000 zł przeznacza na koszty utrzymania mieszkania udostępnionego mu przez syna. Z uwagi na liczne dolegliwości skarżący ponosi koszty leczenia (kardiologicznego, neurologicznego), co daje miesięcznie kwotę ok. 700-800 zł. Ewentualna egzekucja pozbawi skarżącego środków do życia. Do wniosku pełnomocnik strony dołączył kserokopie kart informacyjnych z placówek opieki zdrowotnej, ksero badania lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego, kserokopię decyzji o waloryzacji renty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). Nałożony (decyzją) na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Zdaniem Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku (w sprawie niniejszej kwota będąca przedmiotem egzekucji, wynikająca z zaskarżonej decyzji, to 494.168,00 zł), mając na względzie dochody i konieczne wydatki skarżącego, również jego stan zdrowia, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie, iż skarżący zostanie pozbawiony wystarczających środków do życia. W ocenie Sądu pełnomocnik M. R. wykazał, że egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, orzeczono jak na wstępie.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło